Verlof, verlof,…

‘Verlof, verlof de naaimachine staat onder ’t stof. Het is haast niet te geloven maar de afgelopen maand stond mijne compagnon gewoon stil en ik kocht zelfs gene millimeter stof. Ik vertoon tegenwoordig meer interesse in de sportieve kant van ’t leven en in plaats van stof kocht ik loopschoenen, loopkledij en een hartslagmeter. Deze laatste aankoop strooide helaas wat roet in mijn sportieve leven. Denkende dat ik goed bezig was en 5 km op een half uur liep zonder buitenasemigheden en dagenlange spierpijnen gaf de hartslagmeter aan dat ik een half uur tegen mijn maximale hartslag liep. “Wat gij doet is onmogelijk An” sprak de dokter “uw tong moet op uw tenen hangen!” “Uwe meter is kapot!” Zodus liep ik met een andere meter maar het onmogelijke bleek waar, hetzelfde resultaat. “Dan hebt ge een ritmestoornis bij inspanning” sprak mijnheer doktoor en hij stuurde mij naar de cardioloog alwaar ik volgende week eens op bezoek mag.

In afwachting denkt een mens al eens na en het besef van een mogelijk -daarom niet meteen ernstig- mankement aan mijne moteur deed mij besluiten om toch maar iets eerder dan voorzien aan mijn levenswerk te beginnen. Iedereen heeft wel zo’n lijst met dingen die hij nog wil doen of maken tegen dat hij op zijn pensioen is. Op mijn lijst stond een gehaakte sprei. Zo’n ding met granny’s maar granny’s liggen mij niet. Granny stripes was een andere optie en dat loopt makkelijk en snel. Vorige week zondag deed ik den opzet en inmiddels zijn we al zo’n dikke 75 cm en een heleboel kleurrijke strepen verder. Vrolijk word ik ervan. En verslavend is het ook. Als ik aan dit tempo kan verder werken dan is ze binnen een week of 3 zo’n 2 meter lang en lig ik tegen de winter onder een hANdgehaakt dekentje dat voorzekers een erfstuk zal worden.

Verder is de dochter nog steeds voorzien van haar 2 gipsen maar die is ze inmiddels al zo gewend dat ze haar niet meer hinderen tijdens het spel. Bezigheden zoeken is een ander paar mouwen. Momenteel lopen ze hier in badkostuum rond en spelen zwembad op het droge. Wat is er plezanter dan duiken op een deken terwijl de zwempoes naast het zwembad ligt te kijken? Ondertussen ben ik de badmeester én de poolgirl die hen van de nodige versnaperingen moet voorzien.

Vanmorgen kroop ik dan toch nog eens achter de naaimachine om een lang beloofde kussenovertrek te maken in iets bordeaux-achtig met boogjesmotief. Nu vonden ze  het  zo jammer dat die niet voor ons was, dat ik nog maar eentje maakte. Een stuk appeltjesstof van byGraziela gekocht bij Vermiljoen leende zich daar perfect toe. En dan nog bijpassende appelkommetjes van bij den Blokker en de dames kunnen eten aan hun zwembad.

Voila, ge zijt alweer ge-updated sé. Wij gaan verder vakantie vieren.

En toen scheen de zon

En maakte ik de seashore sundress naar een patroon van Oliver +S.  Een makkelijk patroon geeft men aan maar als ge dat echt deftig wilt doen dan steekt ge daar toch wat tijd in. Het valt niet gauw voor maar vandaag vind ik mijzelf helemaal geweldig omdat ik dit mooie jurkje in mekaar gekregen heb.

Of maatje 6-12 m passend gaat zijn voor een kindje met maatje 74 valt nog af te wachten. Het lijkt mij vrij klein en smal.

De stof is sweet hearts van Robert Kaufman. Ik heb ze ooit gekocht bij Vermiljoenshop maar ze staat niet meer online helaas. Helaas ja,… want ik heb enkele stukken misknipt waardoor ik nu nét te weinig stof heb om er nog een bloomer uit te halen. Tedoemme é! Maar dat kan de pret voor mij nu even niet bederven,… ik ga er vandaag nog vaak naar kijken, naar mijn jurkje.

Mini en medium boodschappen

In mijn reeks naaisels tegen de klok begon ik eigenlijk met deze twee boodschappentassen naar -alweer- een patroon van Michelle Patterns. Een patroon dat ik al langer in mijn bezit had maar waarvan Michelle onlangs een vernieuwde versie  online zette. De grocery bag kan je nu maken in mini, medium en maxi-formaat. Jammer genoeg was mijn stuk stof nét niet groot genoeg om er nog een maxi uit te halen maar mini en medium stemmen mij al tevree. Zeer handige tassen. De eerste die ik ooit maakte is nog altijd in gebruik en de mini in deze stof (van vorige zomer bij Vermiljoentje) is reeds handig gebleken om een boek en een fleske water mee te transporteren.

Project raprap: de kopkussenovertrek-achtige sinsaasappel, citroen en mandarijnentas.

Gisteren zat ik in mijn stoffenkast. Dat was eens echt nodig want er lag meer stof op de stoel ernaast dan in de kast. Zodus alles eruit en alles er terug in proberen te krijgen. Niet gemakkelijk. Maar vergeten schatten die een mens dan tegenkomt! Ik zou beter eens eerder in de stoffenkast moeten kruipen alvorens er nieuwe te bestellen. Wel 8 lappen wachten nog steeds om een tas voor mezelf te worden. En dan nog een hoop die een rok voor mezelf zouden worden,… dat komt er allemaal niet van. En dan was er de categorie waar ik niet goed mee wist hoe of wat,… En zo nam ik de lap ‘hot dog sky flowers’ van Hoffman Fabrics, ooit gekocht bij Vermiljoenshop. Ik dacht dat te verrokken maar ik vond die lichtblauwe achtergrond achteraf gezien nogal kopkussensloop-achtig. En zelf kopkussenslopen beginnen maken, da’s nu precies niet direct mijn hobby. Maar wat kon dan wel? Ik vond ook nog stukken geel en oranje en dat paste er wel bij. Enfin, kopkussensloop-achtige stof werd tas. Voila.  De tas zelve was 5 seconden na publicatie op op mijn facebookpagina reeds ‘verkocht’ aan vriendinneke C. (verkocht zoals in zogezegd,… ik verkoop niet, ik geef weg ;-)) die in april jarig is. als ik ze tegen dan opstuur heb ik al een cadeautje. Zo gemakkelijk is dat sé.

Slechte foto’s, het licht werkte niet mee en ik moet straks gaan werken en zou nog wat willen dutten om vannacht geen stekskes tussen mijn oogleden te moeten gebruiken.

De teloorgang van de pauw

Mijne inwendige kalender heeft een afwijking van een dag. Zo kwam het dat ik na een nachtdienst van 10 uur  na amper  3 uur slaap weer opstond omdat ik persé een verjaardagscadeau wou klaar hebben om den dag nadien op den B-post te steken zodat het de dag van verjaren -donderdag, gedichtendag vandaag dus- terplekke zou zijn.  ASEM. Maar zoals ge dus al kunt vermoeden is den dag van verjaren pas morgen. Morgen, morgen da’k het morgen zal doen. De verloren slaap kan ik nu niet meer in halen en de ‘begunstigde’ heeft daarnet naar ’t schijnt met veel gekir haar cadeautjes uitgepakt.

En dan nu: wat hebben we gemaakt? Thema was pauw want Nele is zot van pauwbeesten die buiten hun prachtige staart ook gewoon genadeloos in uw kuiten pikken maar kom, de liefde is groot zodus had de vinger snel geklikt toen ik bij Noeks volgende pauwenpluimstof zag verschijnen.

Op pinterest liep ik tegen volgende tutorial en ik besloot dat te proberen. Probeersel mislukt want bij het opdrogen begon de stof allemaal broebels te trekken. Maar niks verkwisten, we staken dat gewoon in de doos. Goed voor gezamelijke kaarsbrandingen als de duimen op zijn of het laten afweten of beschikbaar zijn voor iemand anders. En ook in gang te steken onder het zingen van een verjaardagslied -lees met zangstem met veel grain-  “Oooh wat zijn we blij, oooh wat zijn we blij, niet voor de jarige maar voor de snoeperij!”

Wat zat er nog in de doos? Een ritstas in dezelfde stof. Compleet de mist in gegaan wegens,… het vergeten van mijn tussenvoering. Hoe kunt ge dat nu vergeten? Ik vraag het mij ook af. Maar ze zat in elkaar en ja sé,… Ik ben nog opnieuw begonnen maar begon in slaap te vallen achter mijn machien en zodus heb ik de kreukelige versie maar opgestuurd. Bij een volgende zending steek ik het getussenvoerde ding er wel bij.

En dan was er ook nog een rokske voor de dochter in buoyancy van bij Vermiljoenshop. Het blauw van de stof is echter ander blauw dan op de site. Een goeie foto heb ik helaas niet maar als de bijna- jarige die voor mij eens zou willen trekken dan zet ik ze er alsnog bij. En mijn woorden zijn nog niet koud of daar is de foto al. 🙂

En daarnaast vertrok ook nog de doos met kleine vriendjes naar de Poekie-mama.

En nu rust, zou je denken. Helaas,… we hebben bijna een vier-jarige in huis en dat wil een kroon en slingers en een verjaardagsrok,  kleren voor de Barbie,… we weten weer wat doen.

Afgerrrrond

Eén ding is zeker, de jurk van Colette Patterns die ik dacht klaar te krijgen tegen kerstmis zal het niet halen,… cadeautjes kregen voorrang. Een jarige jongen, dat vond ik een moeilijke opdracht. Ooit ben ik begonnen aan het apple-hemd uit ottobre maar ik ben gestopt en nooit meer verder geraakt. Het hangt te verkommeren op een kapstok. En het cadeautje moest best snel gemaakt dus beginnen prutsen aan een hemd zat er niet in.

Toen kwam Eloleo af met haar stiftenrol en zette ze ook nog eens sneller dan voorzien de werkwijze online!  Jihaa!  Bij gebrek aan jongensstof in mijn meisjeskast maakte ik alvast een testversie. Wederom een zeer duidelijke uitleg, het maken verliep op rolletjes al moet ik wel bekennen dat ik al enige ervaring had met het maken van schoon afgewerkte gaten in stof.  Vier uur heb ik er dus zeker niet over gedaan. (ik deed trouwens ook niet aan op maatknipperij van figuren noch zocht ik lapjes met de kleuren van de stiften bij elkaar, daar kruipt ook wel een uur in denk ik) Den biais heb ik ook niet zelf gemaakt, die biaismaker strijkt mijn biais altijd scheef zodus ik koop hem liever, dat geeft minder ergernis. 😉

De testversie zag er buiten wat uit den bocht vliegen in de hoeken redelijk deftig uit. Hij werd ingepakt en cadeau gedaan aan de jarige schoonzus die er haar haakpennen in kan sorteren.

En toen kwam supersnel de jongensstof toe en begon ik moedig aan een tweede exemplaar. Voor contrasterende biais moest ik wel even op zoek en vond bij hexagoon. Alles verliep redelijk naar wens al besloot mijn naaimachinenaald bij het rondstikken van de gaten plots te gaan dansen en bleek den biais een tikkeltje smaller dan de standaard van de veritas en zodus eindigde het rampzalig. Helaas pindakaas. Twee keer de volledige biais er terug afgeprutst mocht niet baten. Hij blijft bij zijn besluit en wil er gewoon niet deftig rrrrond. Foert é!

Voor de broer maakte ik er nog een knikkerzakje bij. En nu ga ik nog een avond twijfelen of ik dat zo durf opsturen of niet. Mogelijks gaat die biais er nogmaals helemaal af. * & ** Awoert voor mijneigen!

* ’t Is beslist, hij gaat eraf! Ik ben nu toch al te laat met mijne cadeau.
** Of nee, ik maak gewoon iets anders.
 

PS: ge moogt lachen!

Geboren

Het was een gezellige winter vorig jaar, dat is duidelijk. De afgelopen maanden werden in mijn omgeving véél baby’s geboren en deze dienden natuurlijk te worden voorzien van een hANdgemaakt geboortegeschenk. Ah ja! Maar laat ik nu meestal erg lang moeten nadenken over wat ik nu precies zou kunnen maken,… Uiteindelijk werden het slabbetjes in Vermiljoenstof. Eén van de baby’s zat toen nog gezellig overtijd te wezen in de moederbuik en ik kende geslacht noch naam. Zodus koos ik voor de baby boxes van Michael Miller in vrolijk groen. Bijpassend maakte ik kleine uiltjes en een geschenkzak uit dezelfde stof. En precies op de dag dat het laatste pakketje helemaal klaar was, werd de laatste baby ook geboren. Zo dacht ik dus 4 pakketjes klaar te hebben voor 3 meisjes en één jongen,… bleek mijn nieuwbakken neefje in het ziekenhuis een goed verzwegen nichtje te zijn,… 🙂 De slab werd het moeilijkste gedeelte van het hele pakket. Gewoonlijk maakte ik ze met een drukknoopje maar die zijn niet altijd even goed passend gebleken. De zoektocht naar een afdrukbare versie met een striklint bleek iets moeilijker. Er zijn hopen patroontjes te vinden maar die perfect op schaal afdrukken is niet simpel gebleken. Overtekenen van een bestaande slab was een eerder probeersel maar gaf meer schevigheid dan wat anders. Uiteindelijk, na afgaan van vééééél sites van mensen die de slab dachten uitgevonden te hebben,… 🙂  vond ik er eentje waarvan ik het patroon deftig kon afdrukken. Het kan u maar van pas komen mocht u ook op zoektocht gaan.

Het spektakel.

Ik moet wel lijden aan een ernstige vorm van geheugenverlies,… Vandaag stond ik om 7 uur des morgens -op een vrije zondag!!!- op om naar het stoffenspektakel te trekken. Eindelijk eens op mijn vrije zondag zodus, ik was er helemaal klaar voor. De kinderen werden eerst bij meter, opa en tante afgezet ter entertaining en wijlle -de mAN en ikzelf- naar ginder. Om de mAN gunstig te stemmen had ik gisteren toegezegd in een bezoekje aan zijn favoriete visbakkenwinkel in Waver dus die was in goeie doen, zeker omdat ik hem onderwege ook nog eens chocolade paaseitjes toestopte. De rit terug naar Leuven verliep vlotjes tot we de Brabanthal bijna in het visier hadden,… samen in de file, ja gezellig! Een sliert wagens volgepropt met vrouwmenschen en loszittende kinderen -de stoffenspektakelbezoeksters doen niet aan veiligheid- reed aan eenslakkentempo richting ingang. Eindelijk op de parking knibbelden ze al aan mijn shoppingbudget: 3 hele euro’s voor de parking die om 11 uur al redelijk volzet was.

En binnen,… een mierennest. Boertige vrouwmensen die hun ellebogen gebruiken om een plaatsje op te schuiven aan ’t kraam, grootmoedertype’s zonder geduld die zich pardon-roepend een weg banen doorheen de massa, het betere duw en trekwerk kwam er ook aan te pas. Enfin, ik herinnerde mij plots weer dat ik hier infeite een hekel aan had. De MAN gebaarde van krommenaas en bewoog zich door de mensenmassa op zoek naar de ideale stof om zijne zetel te overtrekken. Zo deden we wel 3 zetelstofachtige kramen alwaar de prijs tussen de 15 à 30 euro de meter stof lag. Dat ziede vanhier! Of beter: daar geef ik vandaag mijn schoon geld niet aan zenne!  Van verre zag ik wel veel leuke dingen maar de rijen voor de kramen stonden mij veel te dik. Zodus sprak ik: “kom jong, we zijn hier weg!” En weg was ik. Wel met wat spijt omdat ik 3 euro heb betaald voor een stoemme parking maar van zo’n gekrioel word ik stiepelstenenzot. Ze mogen het daar hebben, ik betaal dan liever wat meer om op mijn gemak te kunnen kiezen.

Gelukkig was er in Roosbeek een hobbymarkt met daarop mijn favoriete stoffenkraam. En had ik eigenlijk niet eens budget nodig want ik kreeg van de mAN voor Valentijn een cadeaubon geschonken,… Maar zoveel schoons,… ik kocht tulpjes en auto’s, hertjes met strik en het patroon voor de birthday party dress. En ik heb mij dan nog serieus ingehouden. En na al die online-bestellingen weet ik nu dat de madame van de stofjes echt een toffe madame is en haar kniphulpjes ook. En ik hoop ook dat het kindje bijna aan den ingang al zijn beeldjes heeft kunnen verkopen want ik zou dat toch wel zielig vinden  mocht dat niet het geval geweest zijn.

En nu heb ik na 1 maand naaistilte precies toch weer goesting om nog eens iets te maken. ‘k Zal wel moeten want infeite hé, is mijn stoffenkast een stoffenspektakel op zichzelve. Geen idee wat ik daar nog dacht te zoeken.

Een lamszjilé

Ik had nochtans gezworen dat ik dat echt niet mooi vond, zo’n schaapachtig ‘zjiléken’ voor de kinderen. Maar ik ben dan uiteindelijk toch overstag gegaan en ben er eentje beginnen maken, al was ’t maar omdat de jongste dochter het exemplaar van haar juf -eentje uit de winkel- zo mooi vond. Ik gebruikte het patroon van Mme Zsazsa dat ik na 100 pogingen uiteindelijk toch zonder hulp op ware grootte heb kunnen uitprinten. (Ge download de originele versie, doet die open in paint, klikt daar op afdrukvoorbeeld en klikt dan op pagina-instellingen en zet het ding op staand ipv liggend en vinkt daar ook ergens bij schaal aanpassen het vakske aanpassen aan dat op 100% moet staan en klikt dan op afdrukken ASEM) Wat ge ook kunt doen is de knippie van -ik denk- een keer of 3 geleden gebruiken want daar stond ook een gilet in.

En dan kocht ik ‘schaap’ bij Pauli -amaai da’s kostelijk- en koos een stofke dat bij haar broek voor morgen paste uit mijn stoffenkast. Ik zette ook nog de blogpagina over omkeerbare vestekens van Tante Hilde open. En toen begon ik eraan en was snel klaar en tevreden. Gelukkig vond ze haar eigen vestje geweldig mooi en zwierde het niet meteen uit. Even was er discussie over de kant die naar buiten gedragen zou worden: “deze, nee deze of nee toch maar deze, maar laat dat net het plezante -maar niet midden in de ochtendspits- van deze vestjes te zijn.

Ik vond het zelfs zo tof dat ik op kerstdag zelve besloot om er nog snel eentje te maken voor mijn petekind. Daardoor waren we wel wat te laat op het feest maar dat staken we gewoon op de sneeuw é. Voor het exemplaar van Timo gebruikte ik een stuk stof dat een rokske had moeten worden gemaakt door mijne man maar dat mag ik normaal niet hardop zeggen- maar ik vond dat echt een jongensstof dus het werd verknipt. Omdat ik het crèmekleurige schaap niet vond passen tegen de witte achtergrond snorde ik ergens uit de diepe diepten van mijn stoffenkast nog een stuk grijs hoogpolig fleece op dat wonderschoon bleek te passen bij mijn buitenstof. Enfin, een perfect safarivestje was geboren op eenen kerstdag. Schoon. Daarbij gaf ik ook nog een geflockt shirt. ’t Was mijn eerste flockpoging zodus, niet te nauw kijken. 🙂

En dan had ik gisteren ineens ook nog goesting om er eentje te maken. Het werd een knuddig rozig vestje in maatje 1 – 1.5 jaar. En we zijn nog niet klaar want de oudste wil er ook nog één al vrees ik dat die net buiten de maten valt maar ik ga het er toch op wagen. Dan is er ook nog iemand zoooooot van de vogelkes van Michael Miller -allé, vogelKES, ’t zijn serieuze vogelen- en ik wist niet meteen wat ik ermee zou kunnen maken. En ze is dan ook nog eens zoooot van de vestekes dus ik denk dat ik een poging waag om er eentje in ’t groot te maken ook. En dan zal ’t wel volstaan en bijna lente zijn zeker?

Mocht u zich afvragen of het hier ‘stoffig’ was alonder den boom? De buit: 2 stukken stof uit een pakske gevist, 2 stoffenbonnen van Pauli en ene van bij Vermiljoen. Jo-de-la-hitie!

Een ‘floeren’ rokske

Op enkele uurtjes tijd stak het in mekaar en dan heb ik nog zitten prutsen wegens verkeerde instellingen op mijn machine. Patroon: music class skirt van Oliver +S. Verkrijgbaar bij Vermiljoen.

Omdat het winter wordt heb ik nogal de neiging om katoenen stoffen links te laten liggen en te kiezen voor eerder dikkere stoffen. Het extra dikke ribfluweel was te doen voor dit patroon maar niet ideaal. Een volgende keer doe ik de sierstiksels langs den buitenkant wel groter.