De creatieve dip

Ja ik ben wat stil want ik zit met een creatieve dip. Niet dat ik niet weet wat te maken want ik heb bérgen werk te verzetten maar voorlopig kom ik er niet toe. Noot aan mezelf: zetteruoverjong!

Wat ik u wel kan laten zien? Een slechte foto van mijn nieuwe fietsstoelhoes. De vorige uit tafelkleed van de Zeeman was door weer en wind zowat uit elkaar gevlogen. Slechte kwaliteit, dat tafelkleed. Nu haalde ik bij de winkel met het paard een stuk toile cirée met witte bollen en verfietsstoelhoesde die in een wip en een knip.

Revanche met bloemen en boerenbonte ruiten.

Na de fabricage van het roze scharminkel bleef ik niet bij de pakken zitten. Maandag begint de nieuwe werk-driedaagse en zodus moesten er tegen het verjaardagsfeest 2 perfecte tassen afgewerkt worden. Ik  besloot het roze achterwege te laten en dook in mijn stoffenbak (niet te verwarren met de stoffenkast. Stoffenbak is tot aan de rand gevuld met reeds verknipte stukken stof) op zoek naar een combinatie. Ik vond iets roods met boerenbont geruite bloemen. Hier en daar kan je zelfs een roze bloem bespeuren. Ideaal dus en bovendien in gewone kwaliteit katoen. Op geen tijd staken de tassen -waarvan je de afmetingen en werkwijze alhier kan vinden- in elkaar. Ik voorzag een sierstiksel tussen de blauwe en de bedrukte stoflaag , zowel aan binnen als buitenkant, dat geeft een nettere afwerking en de tas valt mooier in model als je ze reversibel wilt gebruiken.

Om de twee tassen van elkaar te onderscheiden maakte ik een stoffen bloem met daaraan een naamtag. Door één bloemblad kneep ik een revet – als dat het juiste woord voor het ding is) en met een lintje hing ik de boem aan één van de hengsels en klaar was het duocadeautje.

Stikken in ’t wild

Nee ik bericht u niet vanop een tropische vakantiebestemming alwaar de lianen mij om de oren slaan. Het gaat hier gewoon over één van mijn maaksels dat ik reeds een week of drie klaar heb maar nu pas aan de gelukkige ontvangers heb kunnen bezorgen. En gelukkig zijn de ontvangers want een wonderschoon dochtertje zag het levenslicht. Dat vroeg dus om een hANdgemaakt cadeau en zodus kroop ik achter mijn naaimachine, bracht mijn armen ten hemel en dankte Eloleo voor het publiceren van de werkwijze voor een Zsazsa zonder biais, moest ik dat zelf al niet meer overdenken.

Het geboortekaartje had dan ook nog eens het perfecte thema want op de voorzijde prijkte een leuk appliceerbaar vogeltje. Omdat appliceren zoals ge al wel weet niet tot mijn favoriete naaitruukskes behoort, besloot ik om een poging tot ‘wild stikken’ te proberen. Ik zette mijn haar omhoog met gel, deed een ring door mijn neus, hing een rode lap achter de naaimachine en begon wild te stikken en ben tevreden over het eindresultaat. Een liefelijk vogeltje dat lijkt op dat van het kaartje met 3 sterren in de lucht. De binnenkant werd gevoerd met sterrenstof. En eindelijk ontdekte ik dat deze luierzakjes ontworpen zijn op de natte doekjesverpakkingen van den Hema, ze passen er perfect in. Maar dat wist ge waarschijnlijk al?

’t Is feeeeeest, ’t is feeeeeeest!

Voor de jarige van in de zomervakantie die het morgen al viert: een rugzakje naar het patroon van noodlehead dat ik eerlijkheidshalve wel lichtelijk heb aangepast omdat ik die twee zijstukjes langs de rits niet wou. De stof  heet waschbärwald en is van Farbenmix. Ik vond ze gewoon alhier bij de plaatstelijke stoffenhandel Pauli. Ze lag al een poos in mijn kast want ik wist niet wat ze zou kunnen worden en dat is dus een rugzakje geworden, gepersonaliseerd met naam uit flockfolie -lettertype Segoe script-  die hier gisteren tijdens de opruimwerken nog uit de kast viel en net de juiste kleur had. Voila. Ik hoop dat de jarige het een leuk geschenkje mag vinden.

De parabel van de twee rugzakskes.

Op een dag kwam ik langs deze blog en besloot om zelf twee exemplaren van deze rugzakjes te maken. De herinnering aan mijn vorige poging was achteraf bekeken al heel ver teruggedrongen in mijn geheugen,.. Maar belofte maakt schuld,…

 De oudste dochter wou graag prinsessenstof en voor de jongste koos ik zelf voor kleine diertjes. Allebei besteld bij FQ-shop en heel snel geleverd. Gespen vond ik niet bij veritas en de hexagoon en de wolwinkel waren dicht dus bestelde ik deze bij Robin & Eva.

 Toen moesten we nog bieskoord hebben maar zoals ik al zei: den hexagoon en de wolwinkel waren in jaarlijks verlof. Bij veritas hebben ze enkel de smalle paspelbandjes dus moest ik hem noodgedwongen zelf maken en dat deed ik simpelweg met biaslint en koord. Verkeerd koord om te beginnen. Ik vond iets dat ik dacht te kunnen gebruiken bij den banier. Véél te duur want ge moest er een hele klos van kopen en ’t resultaat trok dan ook nog eens op niks wegens te dik. Gelukkig vond ik in de onoverzichtelijke rayon bandjes & co bij Veritas iets dat beter kon dienen. Voor het paars/roze rugzakje vond ik helaas de juiste kleur biais niet wegens uitputting van de voorraad en geen geduld om  dagen op de nieuwe levering te wachten. Daar gebruikte ik dus gewoon wit. Geen idee of dat mooi uitkomt, ik vond het wel te doen. De man iets minder.

Dan was er nog het vraagstuk rond de versteviging want de merken die het patroon aangaf zijn hier natuurlijk niet te koop en zijn dusdanig moeilijk te vergelijken met het aanbod hier. Ik besloot -met mijne stomme kop- om voor de stevigste en dus ook de kartonachtige vlieseline te gaan waarmee ze lampekappen en zo voeren. Ik heb een half voorpand daarmee afgewerkt. Al mijn spelden waren krom en mijn vingers zagen eruit als die van een diabeet die meermaals per dag zijn glycemie moet controleren,… Pluspunt: het voorpand was zo stijf dat hij alleen rechtop kon staan. Gelukkig bestelde ik genoeg stof en begon opnieuw deze keer met vlieseline H640. Dit bleek een veel betere keuze.

Daarna bleek mijn rits te proper gestikt (=met weinig stof zichtbaar naast de tanden) waardoor de stukken stof die aan weerszijden van de rits moesten komen veel smaller bleken dan het zijkant/bodemstuk waaraan ik dit moest bevestigen. Gelukkig was er nog genoeg stof over om nieuwe, bredere ritsstukken te knippen waardoor alles wel uitkwam. Zucht ende puf! Daarna werkte ik zonder problemen een halve voorzijde af.

De straps maken verliep ook zonder noemenswaardige problemen al bleken de maten van het ringholder piece niet in de beschrijving te staan.

De achterkant maken en deze aan de voorzijde bevestigen verliep ook zonder probleem.

En ten tweede stikte ik plooien in de bochten. Ik heb daar echt twee dagen op zitten stukkelen en zwoegen. Duizend keer losgemaakt, opnieuw begonnen, gezeurd, een zaag gespannen, de rugzak tweehonderd keer in de vuilnisbak gesmeten, foert gezegd, kwaad met mijn armen over elkaar gezeten en met mijn lip tegen de grond,… De jongste dochter begreep er niets van en sloeg haar arm over mijn schouder: mama, ikke mij helpen klooien. Ikke mij klooien maken. Lief genoeg om toch nog een poging te wagen maar helaas, ook die mislukte. Ik kon dat ding niet plooiloos stikken.   

 En toen was daar de postbode. Gelukkig was daar de postbode. De postbode was daar hoezee, hoezee,… ge vraagt u nu vast af wat diene facteur mee kon hebben dat mij kon helpen door den bocht te gaan? Ge gaat verschieten ik beloof het u! De postbode had mee: een brief van den Bond zonder naam. En in dienen brief stak de spreuk van de maand:

 

Daar kon ik wel weer even mee verder en stikte de hoeken met plooien. Beter plooien dan opgeven. Opgeven is geen werkwoord. Merci Bond zonder naam!  

Daarna moest de hele voeringstoestand aan de buitenrugzak bevestigd worden. Ook al zo’n makkie. Ik ga ’t niet neerschijven hoe ik heb zitten foefelen maar ’t was fameus. Gesterkt door de spreuk van den bond, het feit dat ik een belofte had gemaakt en de grote verwachting van beide kinderen, ben ik erdoor geraakt,… al bleken de zijkanten van dat ritsstuk véél te laag te komen waardoor de rits opzij niet mooi afgeschermd was en mijn tussenvoering deels zichtbaar was. Bij den tweede rugzak heb ik dat mits wat aanpasingen kunnen voorkomen. Bij den eerste heb ik er twee lapjes tegen gezet die de gapende gaten bedekken. Prutswerk, ik weet het.

Maar ze zijn af. Alletwee. Ik heb er een maand over gedaan en ik was het werkelijk zo beu als koude pap maar ik ben toch fier op mijn zakskes en de kinders ook.

Luierzakskes en juffencadeau’s

Gezien het groot aantal – voor sommige reeds geruime tijd- (ge)borelingen dat mijn vriendenkring telt werd het de hoogste tijd om daar iets aan te doen. Ik poogde al een jurkje  voor eentje maar dat was dus niet naar mijn zin. Dus liet ik het allemaal maar wat – ‘k weet het, redelijk onbeleefd- op zijn beloop en zag dan in één van de inspirerende linken van Eloleo -nu ook met groene knoop- een werkbeschrijving voor luierzakskes. Een model zonder biais. Jochei, want ik hou niet zo van biais. Ik kan het nu ondertussen  al wel ergens tegenstikken maar de afkeer is gebleven.

Zoals gewoonlijk werd het eerste een halve ramp omdat volgens mij die mevrouw -die haar kinderen noedelhoofden noemt- haar maten in de beschrijving niet kloppen. Let op, het kan ook aan mij liggen maar hoe dan ook, ik had stukken over en andere stukken waren dan weer te kort enzoverder enzovoort. Langs den buitenkant ziet ge dat allemaal niet maar bij de eerste poging van het zakske is de binnenvoering veel te kort waardoor het zakske bijgevolg een valse bodem heeft.

Ik heb het patroon dan wat aangepast naar eigen goeddunken en maakte een wat roestig exemplaar dat volgens de man des huizes niet echt baby-achtig is. Ik zal deze poging dus maar bijhouden voor eigen gebruik. (al hoop ik dat we hier binnenkort snel uit de luiers zijn, training in volle bezigheid)

 en toen  -derde keer, goeie keer-  een perfect exemplaar voor een mama met een jongensbaby. De autostof komt van bij Vermiljoen en was een restje van mijn eerste hemdje in wording. (ge moet er niet achter zoeken ’t is nog niet af dus ge hebt het hier nog niet gezien) In plaats van dat bruine gedoe om het te sluiten knipte ik voor dit exemplaar zelf een sluitlint en ik vind dat precies schoner.

Tot zover de luierzakken. Rest mij nog enkel de telling: 1 mislukte proefpamperzak, 1 roestige luierzak die ik zelf ga bezigen, 1 jongensluierzak. Telling der geborenen die nog zonder cadeau zitten: 2 jongens, 2 meiskes. Dat wil zeggen: nog 1 jongenszak en 2 meisjeszakken te gaan om dat nog maar te zwijgen over de boelekes die nog komende zijn. ‘k Zal er mij maar eens aanzetten zekers? Alhoewel ik twijfelachtig ben over de bruikbaarheid van deze dingen, ze passen bijvoorbeel niet in een normaal formaat sjakosj.

En tot slot vroeg u zich waarschijnlijk ook nog af wat mijn cadeau voor de juf nu uiteindelijk geworden was. Ahum. Ik heb afgelopen week niet veel kunnen naaien en ook in ’t weekend is ’t er niet van gekomen dus daar stond ik dan gisterenavond, 1 dag voor het einde der scholen,…

En toen trok ik alweer naar Eloleo en vond aldaar een beschrijving voor de snelle bloemenbroche. Helaas gaat dat bij mij allemaal niet snel. Ik kon ten eerste al geen bloem tekenen dus moest ik op zoek en vond dan ein-de-lijk een bloem. En toen vond ik zelfs heel rap de rol met vliesofix maar eikes, dat is bij mij altijd een plakwerkske waarbij mijn strijkplank voor den helft volhangt. Vraag mij niet hoe ik het doe. Een bricoleur eerste klas, zo zou ik het kunnen omschrijven. Om een lang verhaal kort te maken, ik was dus niet content van mijn creatie. Zekers omdat -vraag mij ook weer niet waarom- ik een blauwig gedeelte zowel op de voorkant als de achterkant van de bloem plakte waardoor het misliep bij het doorstikken. Ik plakte ook het bloemhart pas op het laatst en knipte achteraf ook nog eens rond mijn bladeren omdat ik het precies toch niet vond wat ik ervan verwacht had.

Toen gaf ik het op en legde de kinderen te slapen en dacht dat ik ’s avonds zoals gewoonlijk een beter tweede exemplaar zou maken maar laps, ik viel in slaap. Dus hadden we niks om af te geven,… gelukkig stond er hier nog een ingepakt -en nog niet verslenst- bloemeke dat de jongste vrijdag op de markt kon versieren. Een tekening erbij en de juf was blij. Had maar eerder geweten dat het zo simpel had kunnen zijn,… 🙂 Hieronder de broche, de knopen liggen er voor ’t zicht op, ik heb ze er niet aangezet.

Nen echte Eloleo, dat maakt ik toch niet zomaar na zenne.

Het begint met een R en eindigt op een k en ’t heeft een o in ’t midden.

Het wordt moeilijker en moeilijker om origineel uit den hoek te komen qua titel en maaksel. Vandaar dat ik er deze keer niet teveel woorden aan vuil ga maken. Deze week werd er dus een rok voor mezelf gemaakt en die was -hoezee- net op tijd klaar want -jodelahitie, jodelahoo- daar was de zonneschijn.

Ik vond het stofke al langer mooi en ik geloof zelfs dat ik er vanzeleven al een rokske in heb zien voorbij komen maar ‘k weet niet meer waar. De stof was oorspronkelijk te koop bij Vermiljoen maar helaas is ze er nu niet meer. Ik ben dus eventjes moeten uitwijken om nog aan een stuk te geraken. Het stofke waarover ik spreek is hetzelfde als in het ei-verhaal waar de 42 dus niet bleek te passen. De man was zo genereus om een gift te doen zodat ik een nieuw stukske stof zou kunnen kopen omdat ik niet meer genoeg had om er een nieuwe rok uit te krijgen.

Maar toen kwam ik plots op het idee om een volledig nieuw patroon te gebruiken, rok 4C uit de knipmode van deze maand. En die bleek toch uit mijn overschot van vorige keer te gaan. Bijgevolg zit ik nu dus met een stofoverschot waar ik nog niet weet wat mee te doen. Ik zou er voor de meiskes een rok van kunnen maken maar allemaal in ’t zelfde is misschien een beetje trop van den teveel. De man weet overigens niets van dit stofoverschot dus men zwijge en houde het stil dank u wel!

De rok zelf is beter afgewerkt dan mijn vogelnestcreatuur en hij past ook beter. De buik geeft nog steeds dezelfde miserie maar foert daar moeten ze maar naast kijken. Ik draag hem naar voren en ik ben er trots op. Alleen zou ik hem volgende keer toch nog wat langer maken om mijn ossenknieën te verbergen.

Voila, om een alsnog lang verhaal kort te maken is dan hier de rok op een lijf zonder kop en met ingetrokken buik ter voorkoming van de buikrol. En ja, hij is een beetje kreukerig, ik heb hem al de hele dag aan. De gemaakte maat? Een 44. Dat had ge niet kunnen raden hé? De rok doet dus wat een A-lijn zou moeten doen: afslankend effect creeëren. Daarop kunnen we alleen maar een luide ‘jochei’ voor ten hemel sturen.