Voor de kleine boodschap

Nu zijt ge curieus wat er gaat verschijnen hé? Nee, het is géén gehaakte reserve WC-papierrolhouder. Het is een mini-versie van de grocery bag, een tas die ik al een aantal keer maakte naar het patroon van Keyka Lou. Dat zijn geweldige patronen trouwens om allerlei truukskes in  tassenmakerij te leren. Maar ’t was blijkbaar wat lang geleden want ik dacht dat ik het intussen wel zonder handleiding kon en heb mijn handgrepen in de verkeerde richting gezet. Ik weet het, als ik het u niet had gezegd had ge ’t niet geweten. Maar we moeten eerlijk blijven hé. De hengsels bezorgden me overigens nog meer kopzorgen want ik kreeg die op geen enkele manier mooi ge-topstitcht. Mijn steken versprongen iedere keer weer. Nieuwe naald hielp niet, persvoetdruk verzwaren hielp niet en zelfs het boventransport wou alleen dansende steken maken. Na 5 keer uithalen heb ik ge-foert en blijft het zoals het is.

Pakjesweekend

’t Fabriek was actief afgelopen weekend. Pakjes werden gemaakt en achterstallige cadeautjes afgewerkt. Voor een baby die toch al enige tijd het levenslicht zag maakte ik een slab naar dit patroon. Dat zag er mij een handig modelleke uit en het maken was ondanks de biaisomranding ook zeer makkelijk. Een aanrader.  Al zou ik de achterkant een volgende keer in spons doen ipv in flanel.  Bijpassend maakte ik een zak met trekkoord volgens het tubulaire principe. Dit wil in de rapte uitgelegd zeggen: voering aan elkaar stikken, aan weerskanten een stuk buitenstof, buitenstof vanboven aan elkaar stikken en ge hebt een gesloten ring. Dan de zijkanten stikken, de voering in de buitenstof duwen waarbij er nog een stukske voering vanboven komt piepen en klaar is kees. Allé, ’t is te zeggen, ge moet daar nog ergens gaten voorzien om uw treklint door te halen maar zo efkes in de rapte krijg ik dat hier niet neergeschreven.  Met de overschot maakte ik nog een opbergmandje. Het mandje stikte ik met mijn boventransport, in Engelstalige tutorials ook wel eens de walking foot (of feet in slechte vertalingen)genoemd. De voet zat standaard bij mijn naaimachine maar ik bezigde hem amper omdat ge daarvoor een vijs moet losdraaien en ik een luie naaister ben vond ik dat toch wel wat teveel werk. Het is echter de moeite om dat wel te doen,… qua naaigemak dan toch. Geluidstechnisch lijkt het dan wel alsof ik met een tractor door de kamer aan het rijden ben. Maar elk voordeel hep z’n nadeel zeker, om het op z’n Cruijff ’s te zeggen. De toffe stof van het geboortecadeau komt van bij Pauli. En jammer genoeg kan ik hier blijkbaar geen rechtstreekse filmpjes plaatsen maar alhier het goddelijke geluid van de walking foot.

 

Revanche met bloemen en boerenbonte ruiten.

Na de fabricage van het roze scharminkel bleef ik niet bij de pakken zitten. Maandag begint de nieuwe werk-driedaagse en zodus moesten er tegen het verjaardagsfeest 2 perfecte tassen afgewerkt worden. Ik  besloot het roze achterwege te laten en dook in mijn stoffenbak (niet te verwarren met de stoffenkast. Stoffenbak is tot aan de rand gevuld met reeds verknipte stukken stof) op zoek naar een combinatie. Ik vond iets roods met boerenbont geruite bloemen. Hier en daar kan je zelfs een roze bloem bespeuren. Ideaal dus en bovendien in gewone kwaliteit katoen. Op geen tijd staken de tassen -waarvan je de afmetingen en werkwijze alhier kan vinden- in elkaar. Ik voorzag een sierstiksel tussen de blauwe en de bedrukte stoflaag , zowel aan binnen als buitenkant, dat geeft een nettere afwerking en de tas valt mooier in model als je ze reversibel wilt gebruiken.

Om de twee tassen van elkaar te onderscheiden maakte ik een stoffen bloem met daaraan een naamtag. Door één bloemblad kneep ik een revet – als dat het juiste woord voor het ding is) en met een lintje hing ik de boem aan één van de hengsels en klaar was het duocadeautje.

Project raprap: de kopkussenovertrek-achtige sinsaasappel, citroen en mandarijnentas.

Gisteren zat ik in mijn stoffenkast. Dat was eens echt nodig want er lag meer stof op de stoel ernaast dan in de kast. Zodus alles eruit en alles er terug in proberen te krijgen. Niet gemakkelijk. Maar vergeten schatten die een mens dan tegenkomt! Ik zou beter eens eerder in de stoffenkast moeten kruipen alvorens er nieuwe te bestellen. Wel 8 lappen wachten nog steeds om een tas voor mezelf te worden. En dan nog een hoop die een rok voor mezelf zouden worden,… dat komt er allemaal niet van. En dan was er de categorie waar ik niet goed mee wist hoe of wat,… En zo nam ik de lap ‘hot dog sky flowers’ van Hoffman Fabrics, ooit gekocht bij Vermiljoenshop. Ik dacht dat te verrokken maar ik vond die lichtblauwe achtergrond achteraf gezien nogal kopkussensloop-achtig. En zelf kopkussenslopen beginnen maken, da’s nu precies niet direct mijn hobby. Maar wat kon dan wel? Ik vond ook nog stukken geel en oranje en dat paste er wel bij. Enfin, kopkussensloop-achtige stof werd tas. Voila.  De tas zelve was 5 seconden na publicatie op op mijn facebookpagina reeds ‘verkocht’ aan vriendinneke C. (verkocht zoals in zogezegd,… ik verkoop niet, ik geef weg ;-)) die in april jarig is. als ik ze tegen dan opstuur heb ik al een cadeautje. Zo gemakkelijk is dat sé.

Slechte foto’s, het licht werkte niet mee en ik moet straks gaan werken en zou nog wat willen dutten om vannacht geen stekskes tussen mijn oogleden te moeten gebruiken.

Van katoen gegeven.

Ik gaf van katoen, zo op op de laatste dag van ’t jaar. Nee, ik gebruik geen andere jaartelling en ja u heeft nog 3 dagen voor de boeg maar ik begin morgennacht aan een reeks van 4 nachten en zodoende stoppen mijn niet werkende dagen dus vandaag. 😉

En dus kroop ik nog snel achter mijn stikmachine om een goede daad te verrichten. Alhier en aldaar werd opgeroepen om tassen te maken voor Van Katoen. Zodoende dook ik in mijn stoffenkast en viste er een stuk IKEA-stof uit 2007 op dat wegens zijn grote motief nog geen bestemming gekregen had.

Daaruit maakte ik zoals gevraagd dus 2 tassen voor Van Katoen. Mocht u de tas in handen krijgen, vergewis er u van dat ze gemaakt werde door één der meest klungelige naaisters ooit en dat ze gemaakt werd met een machien dat nog steeds kuren vertoont met andere woorden: de dansende naald did it again. Maar foert, ’t ging er mij gewoon om ’t gevoel te hebben toch een steentje bijgedragen te hebben.  En uw gerief zal er niet doorvallen, hoop ik tenminste. En het beleg is aan den brede kant maar dat lag aan de stof, niet aan mij. Maar nu ik het toch over de stof heb, ’t is niet de schoonste die ik uit mijn kast opgegraven heb, ik weet het. En ’t motief komt ook niet uit, dat zijn dingen waar ik mij allemaal niet mee bezig hou. Mor kom, nog een gelukkig nieuwjaar, nu ik toch bezig ben.

Het lijkt wel kerstmis

Zo is dat. Het lijkt hier wel kerstmis, met al die cadeautjes die ten huize van gemaakt worden.  ’t Vreemde is dat er geen enkel kerstgeschenkje tussen zit. Voor de verjaardag van Arthur maakte ik de potloodrol die ik zoals eerder beschreven voorzag van een mislukte biais. Den toot is inmiddels recht getrokken maar de potloodrol doet heden dienst als haakpennenverzamelaar. Voor Arthur maakte ik in de rapte iets nieuws in ’t zelfde genre: een tekenmap. Nederlandstalige werkwijze vond ik op volgende blog.

Mijn machien deed wederom raar – of ik, dat kan ook- en ik vrees dat die binnenkort eens op bezoek mag bij ‘de jos’ die hem dan maar moet oplappen of doodverklaren,… We zullen zien. Het resultaat staat mij dus wederom niet aan maar foert, genoeg getaffel, ik ben al véél te laat dus het moet op de post. En toe wou de flock niet plakken!!!! Hebt ge dat al meegemaakt? Dat een mens zoveel miserie kan hebben,… naar de stomatoloog gaan om een tand te trekken, trekt diene er als surprise mijne wijsheidstand mee uit. Loopt ge twee weken met zéér van ’t kan niet meer, krijgt ge uwe mond niet wijder open dat de sleuf van de brievenbus en dan zijn de kinderen ook nog eens alternerend ziek. Dan moet ge daar bovenop ook nog eens zware medicatie nemen tegen roodneus waar ge compleet mottig van zijt en zelfs van kunt beginnen hallucineren -’t is misschien al van dat!-  en alsof dat dan nog niet genoeg was,… dan wilt uwe flock niet plakken!!!  Héhé maak dat mee. Nee, het was geen hallucinatie, mijne flock plakte echt niet maar dat deed hij na een strijkijzer op 3 bollekes gelukkig wel. Ge moet uw gebruiksaanwijzing beter lezen hé mens -dat was tegen mezelf, maar dat had ge toch door hé?-

Maar alle gekheid op een stokje. Ik hoop dat Arthur en zijn broer compleet naast de kwestie kijken en hardstikke blij zijn met mijn maaksel. Allé, ik ben daar zeker van eigenlijk. En voor de mama steekt er ook nog een piekeboe bij. Helaas, die staat niet op de foto.

En toen was juf lies jarig. Hoera! Ik was daarop voorzien! Ik maakte al menig piekeboe -alweer van Eloleo- en ik werkte in november reeds vooruit. Helaas, bij de piekeboe van juf Lies bleek mijne verdwijnstift niet te willen verdwijnen en zodus had ik gewacht om de hengsels te stikken. Na meer dan een maand waren de strepen dan uiteindelijk toch niet meer zichtbaar langs de buitenzijde en stikte ik gisteren als laatste stap nog vlug de hengsels aan de tas. En toen was ik klaar. Héhé, wat makkelijk als ge zo vooruit werkt! Toen wou ik hem draaien en bleek dat er precies iets was fout gelopen bij het opstikken van het zakje en dat was niet zomaar te herstellen in de rapte. Eééééééééééééééééék! Gij kieken! -tegen mijzelf é- Zodus moest ik snelsnel iets nieuws verzinnen. In juni maakte ik al een ritstas met paspel naar patroon en werkwijze van Oh Fransson. Dat ging vrij vlot dus deed ik een vluggertje en bekwam dit:

Ritstas

Met ietwat mislukte gestoffeerde knopen wegens te dikke stof. Idee ook gepikt van op deze blog waar ook een nederlandstalige uitleg voor soortgelijk tasje te vinden is.

En nu moet ik even bekomen. Of moeten er nog kerstcadeau’s zijn?

Schelpenzakjes

Vorige week trokken wij op daguitstap naar zee. Voor deze gelegenheid flanste ik de avond voordien nog snel twee schelpenzakjes in elkaar. Ik had geluk met het weer, ’t was zeer winderig dus ik schoot de ene goeie foto na de andere. Voor de kinderen was het iets minder plezant, hun velleke onderging een gratis zandstraling. Hieronder ziet u één dappere schelpenraapster in actie. Merk op dat het schelpenzakje perfect assorti is met het rokske dat -ook de avond voordien- eindelijk afgewerkt werd. Het is een cirkelrok met tailleband in tricot. “Amaai, hebde gij dat daar kunnen aanzetten?” sprak schoonmoeder bewonderend. Jaja!

 

Merci, merci

’t Is den tijd van ’t jaar en oooh jee wat gaat het toch snel,… de afgelopen dagen werd hier hard gewerkt aan de afscheidscadeautjes voor de leerkrachen. Twee stuks hier waarvan eentje mannelijk dus dat was nog een grotere uitdaging.

In eerste instantie maakte ik hem een portepapjee. De vorige was op een wip en een flik klaar en zo ook den deze maar er liep iets mis met de velcro, ik denk dat ik die foutief opstikte waardoor de papjee niet mooi meer afsloot. Zodus ik had  geen goesting meer in een nieuwe papjee en toen kwam Oontje met haar vlaggenlijnen en ik dacht, laat ik de meester een mooie vlaggenlijn maken. En zo geschiedde. Ik vond nog een fleurige stofrest in de klas en ik ging de strijd aan met niet zo goeie biais van het stoffenspektakel. En ik zal u zeggen, dat viel reuzegoed mee zo’n vlaggenlijn. Dus ik ben tevree. Opgeplooid ziet ze er een beetje uit als een string, een goedgelovige mens kunt ge alles wijsmaken hé Nele. 😉 Er werd meteen nog een snelle opbergzak bijgemaakt volgens het patroon van de Hobo Sack van Made. Op de voorkant stikte ik in ’t wild, iets waarvan ik dacht dat het een zeer moeilijke techniek was. Maar toen ging ik aan het testen en dat valt ook geweldig goed mee. Mijn testpronkstuk kan ik hier helaas nog niet laten zien maar dat komt nog, als ik het eerst tot bij de gelukkige ontvanger heb gekregen. Maar goed, ik stikde dus in ’t wild een lijn en hing daar dan vlaggetjes aan.

De vlaggenlijn in zijn geheel op foto vastleggen was iets moeilijker, maar ge ziet toch een stuk.

 

Voor de juf maakte ik een ritstas/clutch in haar -hopelijk- favoriete kleur blauw -ze draagt in ieder geval regelmatig die kleur- en combineerde die met bollekes, witte paspel en twee bollekesvormige knopen. En daar dan nog een assorti kleingeldtasje bij.

Nog een mooie verpakking en een mooie tekening erbij en de kinderen kunnen morgen hun dank gaan betuigen.

’t Is feeeeeest, ’t is feeeeeeest!

Voor de jarige van in de zomervakantie die het morgen al viert: een rugzakje naar het patroon van noodlehead dat ik eerlijkheidshalve wel lichtelijk heb aangepast omdat ik die twee zijstukjes langs de rits niet wou. De stof  heet waschbärwald en is van Farbenmix. Ik vond ze gewoon alhier bij de plaatstelijke stoffenhandel Pauli. Ze lag al een poos in mijn kast want ik wist niet wat ze zou kunnen worden en dat is dus een rugzakje geworden, gepersonaliseerd met naam uit flockfolie -lettertype Segoe script-  die hier gisteren tijdens de opruimwerken nog uit de kast viel en net de juiste kleur had. Voila. Ik hoop dat de jarige het een leuk geschenkje mag vinden.