De Sherlock Holmes tas

Of ik een tasje wou maken dat ‘de Va’ aan zijn fietsstuur kan hangen als hij boekjes van één of andere vereniging gaat bedelen. ’t Is maar een vraag maar het antwoord liet lang op zich wachten. En nu is het bijna vaderdag en is de tas voor ‘de Va’ eindelijk klaar.

Stof kiezen voor een man, dat vind ik het moeilijkste wat er bestaat. Ik dook in mijn stoffenkast en hoop dat Va een schoon ruit à la Sherlock Holmes wel kan waarderen. De ruitenstof bevat iets synthetisch wat haar nogal slappekes maakte om een tas van te maken. Ik dook in mijn enorme bak vlieseline en viste er een H200 uit. Om tassen te verstevigen had ik die nog nooit gebruikt maar eureka, dat is zo goed meegevallen dat ik dat meer ga doen.

De lengte van de hengsels maakte ik korter dan voorzien op vraag van de Va maar nu hoop ik dat de tas zelve qua model niet te lang uitvalt en bijgevolg in zijn fietswiel draait. En verder heeft de tas de nodige mANkementen maar dat maakt ze net authentiek en hANdgemaakt.

Het patroon en de werkwijze is hier terug te vinden.

Viert moeder

Zoals ieder jaar vieren we moeder. Ditmaal niks hANdgemaakt’s voor de mijne maar wel iets op vraag voor de mama van een  goede bekende.  Op vraag, zodus fiscus, ik ontvang hiervoor niks tenzij een kus.

Intussen weet iedereen al vanwaar het patroon komt maar ik wou ook nog even zeggen dat ik iets gemist moet hebben en dat Keyka Lou tegenwoordig Michelle Patterns heet. Maar dat is dus gewoon allemaal ’t zelfde en de resultaten zijn nog altijd even goed.

De stof dan, dat is Lorenza van the Alexander Henry Collection. Ligt al een poos in mijn kast. De favoriete kleuren van de begunstigde mama waren fel en fushia -als ge zoiets van een man te weten moet komen,…- wat deze stof dus helemaal is. Ik twijfelde nog wel even over de bloemen,… misschien hebben ze een  ietwat te hoog bomma-gehalte maar achteraf bekeken vind ik het precies nog wel meevallen.

En dan moest ik die natuurlijk ook even op foto zetten maar die dingen zijn vormeloos als ge ze neerzet. Tegen de muur plakken had ik al gedaan maar dan zien ze er ook nogal vreemd uit. Zodus dook ik de zolder op en zocht een moulure van de juiste afmetingen, schoof de tassen erop en klemde vervolgens de moulure tussen twee muren et voila,…

Mini en medium boodschappen

In mijn reeks naaisels tegen de klok begon ik eigenlijk met deze twee boodschappentassen naar -alweer- een patroon van Michelle Patterns. Een patroon dat ik al langer in mijn bezit had maar waarvan Michelle onlangs een vernieuwde versie  online zette. De grocery bag kan je nu maken in mini, medium en maxi-formaat. Jammer genoeg was mijn stuk stof nét niet groot genoeg om er nog een maxi uit te halen maar mini en medium stemmen mij al tevree. Zeer handige tassen. De eerste die ik ooit maakte is nog altijd in gebruik en de mini in deze stof (van vorige zomer bij Vermiljoentje) is reeds handig gebleken om een boek en een fleske water mee te transporteren.

Revanche met bloemen en boerenbonte ruiten.

Na de fabricage van het roze scharminkel bleef ik niet bij de pakken zitten. Maandag begint de nieuwe werk-driedaagse en zodus moesten er tegen het verjaardagsfeest 2 perfecte tassen afgewerkt worden. Ik  besloot het roze achterwege te laten en dook in mijn stoffenbak (niet te verwarren met de stoffenkast. Stoffenbak is tot aan de rand gevuld met reeds verknipte stukken stof) op zoek naar een combinatie. Ik vond iets roods met boerenbont geruite bloemen. Hier en daar kan je zelfs een roze bloem bespeuren. Ideaal dus en bovendien in gewone kwaliteit katoen. Op geen tijd staken de tassen -waarvan je de afmetingen en werkwijze alhier kan vinden- in elkaar. Ik voorzag een sierstiksel tussen de blauwe en de bedrukte stoflaag , zowel aan binnen als buitenkant, dat geeft een nettere afwerking en de tas valt mooier in model als je ze reversibel wilt gebruiken.

Om de twee tassen van elkaar te onderscheiden maakte ik een stoffen bloem met daaraan een naamtag. Door één bloemblad kneep ik een revet – als dat het juiste woord voor het ding is) en met een lintje hing ik de boem aan één van de hengsels en klaar was het duocadeautje.

Roze afgang

“Ge hebt precies een roze bui” stelde de stoffenverkoper gisteren vast. Ja sé, ’t was van moeten, als ge aan een kind vraagt welk de lievelingskleur van haar vriendinnetjes is kunt ge u aan die kleur verwachten. Volgende woensdag is het feestje. Ik dacht dus aan twee rapklaartassen en ik gebruikte daarvoor de maten van deze tutorial. Het in elkaar steken van zulk model lukt al met de ogen dicht. Omdat het een tweeling is dacht ik de namen op het effen stofgedeelte te appliceren. Maar mijn stof bleek thuis iets fragiler dan ik had verwacht en zonder tussenvoering trekt dat dus op niet veel. Ook begon de effen stof te blinken na opstrijken. Een roze afgang dus en opnieuw beginnen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Project raprap: de kopkussenovertrek-achtige sinsaasappel, citroen en mandarijnentas.

Gisteren zat ik in mijn stoffenkast. Dat was eens echt nodig want er lag meer stof op de stoel ernaast dan in de kast. Zodus alles eruit en alles er terug in proberen te krijgen. Niet gemakkelijk. Maar vergeten schatten die een mens dan tegenkomt! Ik zou beter eens eerder in de stoffenkast moeten kruipen alvorens er nieuwe te bestellen. Wel 8 lappen wachten nog steeds om een tas voor mezelf te worden. En dan nog een hoop die een rok voor mezelf zouden worden,… dat komt er allemaal niet van. En dan was er de categorie waar ik niet goed mee wist hoe of wat,… En zo nam ik de lap ‘hot dog sky flowers’ van Hoffman Fabrics, ooit gekocht bij Vermiljoenshop. Ik dacht dat te verrokken maar ik vond die lichtblauwe achtergrond achteraf gezien nogal kopkussensloop-achtig. En zelf kopkussenslopen beginnen maken, da’s nu precies niet direct mijn hobby. Maar wat kon dan wel? Ik vond ook nog stukken geel en oranje en dat paste er wel bij. Enfin, kopkussensloop-achtige stof werd tas. Voila.  De tas zelve was 5 seconden na publicatie op op mijn facebookpagina reeds ‘verkocht’ aan vriendinneke C. (verkocht zoals in zogezegd,… ik verkoop niet, ik geef weg ;-)) die in april jarig is. als ik ze tegen dan opstuur heb ik al een cadeautje. Zo gemakkelijk is dat sé.

Slechte foto’s, het licht werkte niet mee en ik moet straks gaan werken en zou nog wat willen dutten om vannacht geen stekskes tussen mijn oogleden te moeten gebruiken.

Drie en vier met veel plezier.

Ziehier! Tas drie en vier voor Van Katoen met veel plezier. Stofkleuren uit mijn jonge jaren. Ik dacht er een kinderjurk van te maken maar plots vond ik ze toch niet meer zo mooi. Het patroon van de tas tekende ik reeds vanbuiten. Het is echt geen werk. Duik in uw stoffenkast en begin eraan. De tas is klaar in no time. En nu ga ik mijn Poekieknuffel van armen, benen en oren voorzien.

 

Van katoen gegeven.

Ik gaf van katoen, zo op op de laatste dag van ’t jaar. Nee, ik gebruik geen andere jaartelling en ja u heeft nog 3 dagen voor de boeg maar ik begin morgennacht aan een reeks van 4 nachten en zodoende stoppen mijn niet werkende dagen dus vandaag. 😉

En dus kroop ik nog snel achter mijn stikmachine om een goede daad te verrichten. Alhier en aldaar werd opgeroepen om tassen te maken voor Van Katoen. Zodoende dook ik in mijn stoffenkast en viste er een stuk IKEA-stof uit 2007 op dat wegens zijn grote motief nog geen bestemming gekregen had.

Daaruit maakte ik zoals gevraagd dus 2 tassen voor Van Katoen. Mocht u de tas in handen krijgen, vergewis er u van dat ze gemaakt werde door één der meest klungelige naaisters ooit en dat ze gemaakt werd met een machien dat nog steeds kuren vertoont met andere woorden: de dansende naald did it again. Maar foert, ’t ging er mij gewoon om ’t gevoel te hebben toch een steentje bijgedragen te hebben.  En uw gerief zal er niet doorvallen, hoop ik tenminste. En het beleg is aan den brede kant maar dat lag aan de stof, niet aan mij. Maar nu ik het toch over de stof heb, ’t is niet de schoonste die ik uit mijn kast opgegraven heb, ik weet het. En ’t motief komt ook niet uit, dat zijn dingen waar ik mij allemaal niet mee bezig hou. Mor kom, nog een gelukkig nieuwjaar, nu ik toch bezig ben.

De reversibele tas

Een verjaardagstas voor Catherine, dat was het doel. Afgelopen zondag was het B-day dus moest er woensdag dringend in actie geschoten worden om nog op tijd iets klaar te krijgen. Ik werkte mij door het lijstje favoriete tassenpatronen en kwam op de site van Theverypurpleperson. Het patroonprobleem was bij deze al opgelost. Maar dan volgde de stofkeuze,… al mijn eerdere onopvallende pogingen om een favoriete kleur te weten te komen werden vakkundig over het hoofd gezien zodus ging ik af op de mening van partner in crime Nele. “Oudroos of wijnrood” sprak ze. Ik dook in de stoffenkast maar vond zo niks,… grabbel grabbel,… en toen had ik plots iets wijnroodachtigs en kleurige kriekskes op een zwarte achtergrond. Ik vond het wel mooi. Nele ook. Op hoop van zegen,… de tas was klaar in een wip en een flik, werd in een te kleine maar brievenbusdoorgangbare -dus er hoefde niet naar den B-post te lopen omdat ze toevallig niet thuis was- doos gepropt en werd daar zaterdag feestelijk en vol contentement uitgevist. Missie geslaagd! En nu is ’t aan mij om een jaar te verouderen.

Een poes met een zak eraan.

Zoals u  hier al kon lezen, kreeg mijn extra knipmodebijlage een bestemming. Ik deed hem op de post in een hANdgemaakt boodschappenzakje. Maar alvorens moest dat zakske toch nog even op de foto.

U spot vast ook de leuke poezenkapstok? Nee deze keer niet hANdgemaakt, ik kocht deze -en 2 broeders/zusters- bij Cotton Candy