Ziet ze vliegen

Ooit maakte ik eens een hele horde abstracte kiekens. Die werden op school verkocht om een goed doel te steunen maar die hingen hier ook voor de vensters en op ’t werk gebruikte ik ze als paasdecoratie. We hebben ze echter nooit weggedaan en zodus hangen ze tot op heden nog steeds aan het plafond en symboliseren ons team. Iedere vogel draagt zelfs een naamtag van iemand van het team.

Omdat die gedachte wel mooi is maar ik die abstracte kiekens nu echt wel moe gezien ben, besloot ik om vogels te haken. Voor mijn verjaardag kreeg ik het laatste nieuwe boekje van Ana Paula Rimoli: amigurumi toybox en daarin is een schattig vogelkenspatroon terug te vinden. Zodus ik begon: een rode, een gele, een appelblauwzeegroene en een paarswitte voor een fan van Anderlecht. Nog 9 te gaan en ik vind dat zo tof al die verschillende kleurtjes. Ik kijk al uit naar de moment dat ik ze kan ophangen. Dat gaat zo schoon zijn!

En omdat ze zo tof zijn kon ik niet wachten om al een preview te geven zodus hier zijn ze: hANdgehaakte vogelkes op een vergroende tuinschutting wegens geen takken in de buurt:

Roderick de ridder en zijn trouwe ros.

 

De doos voor het Poekie-project zou normaal gezien deze week op de post moeten gaan. Op ’t laatste nippertje probeerde ik er nog een ‘jongensdingske’ bij te krijgen. Tijdens een bezoek aan de Banier viel mijn oog op het toffe boekje van Kookderidoo: amigurumi & more en ik vond de ridder bijzonder origineel. Zodus, van ’t weekend werden Roderick én zijn ros nog snel gehaakt. De ridder blijft niet rechtstaan en het paard in zijn hand steken voor de foto was een zenuwslopende opdracht maar een kind ziet daar allemaal niet naar,… ze stonden hier in de rij om de ridder op zijn stokpaard te laten rondrijden. Ik vrees dat ik er nog twee zal moeten produceren dus. 🙂

Trots als een pauw

In de laatste ottobre kan je een prachtige pauwapplicatie terugvinden. Ik heb die eens goed bekeken en gezegd: oeioeioei, dat lukt mij nooit. Maar Nele is donderdag jarig en Nele is zot van pauwen en Nele is een ontzettend moedig mens dat ondanks vele lijfelijke tegenslagen toch iedere dag weer paraat staat. Waarom zou ik dan diene pauw niet kunnen maken? Niet op een T-shirt zoals in den ottobre maar op een tas, beter passend bij de volwassen leeftijd van Nele. 😉

En dus begon ik eraan en dat lukte. Jihaa, dat lukte! En op een dag was ik klaar. Applicatie, versiering, tas en al. Woehoe. En dus stuurde ik mijn tas naar de bijna-jarige Nele onder het mom: den Biepost is toch altijd te laat. Maar den Biepost heeft schrik van de mannen van Basta of zo want voor ene keer waren ze op tijd en dus te vroeg. En zo ontving Nele haar verjaardagscadeautje vandaag, waarna ik hem eindelijk kan posten want ik ben er toch een beteken fier op.

De tas is naar een patroon van Keyka Lou en de pauw komt uit de laatste ottobre. Het overtrekken van het patroon was wel een beetje gefoefel. Ik gebruikte een doordrukpatroonpapier maar helaas kwamen de lijnen niet echt zichtbaar op de stof terecht waardoor ik de staart zelf met de hand heb bijgetekend en hij minder uitbundig is dan die van ottobre. Maar dat mag. Iedere pauw heeft zijn eigen karakter. 😉 De koppluimen zijn versierd met opgenaaide rocailles. Een waar festijn voor de pauwenliefhebber dus. Nog een gelukkige verjaardag hé, Nele!

De logeertas die niet ging logeren

Het nieuwe jaar begon traag en met veel mislukkingen. Zo was er alweer ‘de broek’  die niet werd wat ik ervan verwacht had.Mijn besluit: kleermakerij, daar moet ge een opleiding voor genoten hebben. Ik maak kleren graag passend en dat bleek alweer een probleem met de broek. Ik had de maten al aangepast maar ’t was toch niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Ik toon ze nog wel een keer maar wentel me nog even in zelfmedelijden omdat ik tot nu toe nog steeds geen broek heb kunnen maken terwijl ik vroeger niets anders kon dan broeken maken. 🙂 Ik maakte ze trouwens met den overlock en begrijp nu waarom confectiekledij bij het strijken altijd scheef trekt, dat is dus de schuld van den overlock want dat trekt alles scheeft. (het zou natuurlijk ook aan den techniek kunnen liggen, dat weet ik dus niet.)

Verder hadden we hier een kleuterovernachting op school. Ik stond er zelf niet echt achter maar uw kind volgt de meute dus kan je het als ouder moeilijk weigeren natuurlijk. Twee weken lang werd er gesproken over logeerkoffertjes hier en slaapzakken daar,… ik wou dus een logeerkoffertje maken. Ooit zag ik tijdens het surfen een tutorial om iets echt kofferachtig te maken maar stom genoeg heb ik het adres niet opgeslagen en kon ik het nu nergens meer terugvinden. Ook de kooppatronen schuimde ik af, nergens een valies te vinden. Gelukkig was er de hulplijn die al haar oude Knippies doornam en een mooi alternatief vond. Zo kregen we dus deze tas die er makkelijker uitzag dan ze was. Ikzelf zou ze helemaal anders in elkaar gezet hebben maar gezien mijn trouw aan beschrijvingen volgde ik deze toch maar. Het maken van deze tas leerde dat ik naast broeken maken ook naai-onkundig ben ik appliceren,… ik kan dat dus absoluut niet. Het reslutaat was zo mottig dat ik het tot twee keer toe uithaalde en opnieuw deed en daarna maar besloot om de hartjes er met een machinale festonsteek tegen te zetten. Deze laatste ook niet perfect maar toch minder afzichtelijk dan mijn applicatie. 🙂 Wat dus mij probleem is met appliceren is dat mijn machine dan niet meer vooruit geraakt, ik moet sleuren en trekken aan de stof om deze onder de transporteur door te krijgen en kan bijgevolg dus niet deftig mijn bochten pakken. Mocht iemand de oplossing kennen dan hoor ik ze graag. Misschien stel ik ze verkeerd in of zo?

Verder was er dan ook het probleem met de tasbovenkant. Ik moet hier infeite wel toegeven dat ik uit luiheid even van de beschrijving ben afgestapt want hun bedoeling was om de voering onzichtbaar tegen de voorzijde te zomen. Mijn machine kan onzichtbaar zomen maar ik zag niet in hoe mij dat met die gefiberfilde voering zou moeten lukken. Om het handmatig te doen was ik dus te lui en zette den bovenkant en biaisgewijs tegen waardoor mijn stiksel aan de voorkant schoon was en dat aan den achterkant niet om aan te zien wegens van het  juiste pad afgeweken,… Na een poging of 25 ben ik gestopt en heb de tas gelaten in respectievelijke toestand die al bij al nog redelijk goed meevalt.

Den binnenkant van de tas zit -zag ik net- nog vol draadjes van mijn vele tornwerk en onze vloer is afgelopen en  heeft dringend een schuurbeurt nodig . De buitenstof had ik nog liggen en de binnenstof komt van bij Vermiljoen. (maar dat had ge waarschijnlijk al wel door?) Het model dus uit een oude Knippie uit 2003  geloof ik. Wat me wel opviel was dat de Knippie’s van toen stukken leuker zijn dan die van nu. De logeertas zelf is uiteindelijk niet mee gaan logeren wegens toch iets te klein voor de waslijst benodigdheden die mee moesten maar werd vandaag gebruikt als boterhammenzak.

Kerstrokje

Een patroontje uit een ottobre design. Het had wat voeten in de aarde om alles complementair te vinden maar ik vind het zo op ’t eind toch bijzonder goed gelukt. Alleen de wollen stof ‘valt’ nogal recht naar beneden waardoor het rokske een nogal vreemde vorm heeft. Ook die hartenzakken zijn niet echt mijn ding en die zigzag stikken,… AAAAAAAAARRRGHH! Maar het kwam redelijk goed. Voor de onderzoom gebruikte ik de blindzoomfunctie van mijn machine voor het eerst en ook dat lukte aardig. De dochter is er in ieder geval dol en heel trots op. Stoffen allemaal van bij Pauli. Fluweellint van de veritas en de rest van de fournituren van bij Hexagoon.

 

In de ban van de broek, een uitvoerig relaas.

Er was een tijd dat broeken maken één van mijn specialiteiten was,… Eenvoudige broekskes dan wel. Gewoon voorbeen, achterbeen, kruis stikken, elastiek erin en klaar. Niks gulp of ander moeilijk gedoe. Ik maakte ze destijds voor mijn jongere zus en dus was het plan dat ik de jongste dochter des huizes van een broekske zou voorzien.

Stap 1, het vinden van een goed model bleek niet simpel. Uit wat ik tijdens mijn exploratietocht op de internetsnelweg leerde, moest ik de Knippie hebben. Knippies genoeg in huis maar sorry dat ik het zeg: die modellen hebben mij nooit echt aangesproken. Die kleren zien er allemaal zo wijd uit en bijgevolg vond ik dus in de Knippie geen model naar mijn goesting. Tot ik op een dag in de IMS stond en mijn oog viel op de ottobre design. Stuk voor stuk prachtige kleren, mooie stoffen,… dat wou ik ook maken. Het model werd gekozen, een gevoerde broek. In de ottobre-uitvoering was ze in ribfluweel met een designerstof langs de binnenkant. Schoon, prachtig om zo van de pagina te rukken.

De stof die hier klaarlag om verbroekt te worden was iets minder rib en zeker niet fluweel en nog minder designer maar ik zag het compleet zitten. Toen kwamen we aan de patroontekenstap, iets wat ik niet zo graag doe. Ik kreeg mijn man zo gek om mij te helpen en ik moet er van hem zeker bij noteren: van dat bruin patroonpapier is brol. Zo kan een mens niet werken een echte ontwerper gebruikt kalkpapier. En zo stoof hij naar de zolder om een reusachtige rol kalkpapier op te diepen. Toen tekende hij op mijn aangeven alle turqoise lijnen over waarna ik tot de constatatie kwam dat turqoise voor ons alletwee een andere betekenis heeft. Mijn turqoise lijnen bleken het patroon van een sweater te zijn. Het turqoise dat hij voor ogen had bleek de broekpatronen weer te geven. Dat weten we dan ook al weer: turqoise is eerder groenblauw en dus niet helblauw zoals ik verkeerdelijk voor ogen had. :-~)

Na het patroon volgde de knip en toen begon ik mij te storen aan de voeringsstof. Het groen was bijna hetzelfde groen als in het motief van de buitenstof maar toch niet helemaal zoals het zou moeten,… ’s Maandags ging ik dan op zoek naar de juiste voeringsstof voor mijn broek maar vond niets beters dan zwart. Voering opnieuw geknipt en we konden beginnen stikken.

De werkaanwijzingen bleken iets minder duidelijk dan gehoopt,… wat doe je met dat gulpstuk in de voering bijvoorbeeld? Binnenin de broek moet je toch geen gulp hebben? Ik stak mijn neus in Burda en andere broekkundige boeken maar vond geen aanwijzing. Ik stikte de gulp er dus maar in. De werkwijze van stikken was ook anders dan ik mij herinner: stik binnenbeennaden, kruis en buitennaden? Het kruis stik je toch door de ene pijp in de andere te steken dacht ik? Braaf als ik ben stikte ik zoals de aanwijzing aangaf, ik wou immers voorkomen dat er iets zou mislopen omdat ik mijn eigen gedacht volgde. Het bleek niet simpel. Een kruis stikken pijp in pijp gaat toch veel makkelijker dunkt me.

Toen kwam ik aan de eigenlijke broek. De applicatie in de achterzak lukte. Hoera! Alles ging goed. De zijzakken moesten voorzien worden van een zakbies in polkadot. Groene polkadotstof had ik niet voorhanden en rood met witte stippen zou misstaan. En de rest van de broek sloeg ook al tegen qua motief,…veel te veel bloemekes naar mijn gedacht. Maar we bleven dapper verder denken en kwamen bij de voeringsstof: geen motief dus effen. Huppekee en ik stikte het erop. Mijn mooie broek had nu prachtige zijzakken met een rouwrandje. 🙂 Echt vrolijk voor een peuter,… maar kom, ’t was nu toch al om zeep dus deden we maar voort.  Er moesten twee knoopsgaten gestikt worden in de tailleband om nadien een aantrekkoord door te rijgen. De tailleband maakte ik zoals beschreven uit ribtricot. (ook zwart dus zoals mijn voering) Knoopsgaten is geen specialiteit van mij maar hoera, mijn machine heeft een automatische knoopsgatfunctietoets. Makkelijker kan niet,… tot bleek dat mijn machine haperde op die ribtricot. Stukskes stof onder leggen, wat meeduwen, uit miserie wat meetrekken, een naald voor elastische stoffen,… het had allemaal geen enkele zin. Mijn machine maakt geen automatische knoopsgaten in een stuk ribtricot puntamenenuit. Dan maak ik maar een tailleband uit de voeringsstof, dacht ik en dat deed ik ook. Hier wel makkie, volledig automatisch en zonder haaruittrekken twee prachtige knoopsgaten. Maar toen begreep ik het plots niet meer. Sluit de tailleband tot een circel en vouw de band dubbel, verkeerde kanten op elkaar. Dat kon ik nog net.  Maar dan: Sluit 50  cm elastiek tot een circel en leg de elastiek in uw tailleband… zo raar? Dat trekt en duvelt en waarschijnlijk valt de broek dan bij de pas op haar voeten,… pff stom systeem medunkt. Stik de onderkant van de tailleband dicht. Hoe kan ik mijn elastiek dan achteraf nog heraanpassen? Niet zeker? Naai uw tailleband aan de broek en rek tijdens het naaien. Rekken? Pfff die voeringsstof rekt niet zenne. Met ribtricot was dat misschien wel gelukt maar ja, daar wou mijn machine dan weer geen knoopsgaten in maken. 🙂 

Zover zijn we dus gebleven. Mijn verstand zegt dat ik moet doorzetten, ook al is het een lelijke broek geworden, ook al steekt ze scheef ik elkaar en ben ik -oh ja dat ook nog- de  naden op de achterbenen vergeten door te stikken en was mijn gulp ook niet comme il faut. Maar de laatste stap is voor mij ook alweer zo’n hersenbreker dan ik denk dat ik de handdoek in de ring gooi en deze broek nooit een broek laat zijn. Keer het broekje binnenstebuiten, speld en naai de taillenaden met de goede kanten op elkaar en zorg dat de tailleband tussen de naden zit. Tussen de naden? Ik zie niet wat ze bedoelen? Of toch? Keer het broekje door de pijp naar de goede kant en doe de voering in uw broek. Keren door de pijp? Waarom dan?

Om een lang verhaal kort te maken, ’t zou misschien wel interessant zijn om terug eens op naailes te gaan want van al die werkbeschrijvingen begrijp ik helaas geen snars. 🙂 Het was een mooie poging met veel bloemekes, teveel bloemekes en een rouwrandje. Maar ik denk dat ik foert zeg. Ik laat u nog even meegenieten van mijn vreselijke creatie. 😉

Weet je wat ik zie als ik gedronken heb?

 beestjes, beeeeeeeeeeestjes,…:-) Vrolijke beestjes, zo heet het superleuke boekje waarmee ik na een rondje banieren thuiskwam.

s_878

Allemaal makkelijke en zeer helder uitgelegde haakpatronen om de leukste, kleurrijkste diertjes ter wereld te maken.

Wat ik ook nog vond was: kleurrijk motieflint, zijdepapier om mijn in de maak zijnde verjaardagscadeautje mee in te pakken, stempelstiften voor de oudste en een FQ Tilda stof. Jawel, nu ook stoffen in uw banier. Erg leuke motieven maar per meter verkocht superduur. De FQ’s zijn met hun 2.35 euro beter te betalen en leuk voor kleine projectjes. Wat ik niet vond en waarvoor ik eigenlijk ging was dunne gekleurde elastiek. Ze hadden enkel witte, zwarte en gouden op bobijn en dat was niet echt wat ik zocht. Wie weet waar ik deze kan vinden mag het mij zeggen. 😉

Verder passeerde ik nog de veritas zoals bijna iedere dag. Een waar festijn met een naar alles grabbelende peuter op je rug die vandaag een dikke kralenarmband wist buit te maken, gelukkig had mijn alziend oog het in de mot.

En dan wou ik natuurlijk nog wat haakkatoen om aan mijn diertjes te beginnen maaaaaaar helaas, helaas,… het wolwinkeltje is gesloten tot 24 augustus.