Pauwentijd

Eind januari is ’t pauwentijd want dan is vriendin Nele aka het breiwonder Morgan Magic jarig. En Nele die is zot van pauwen. Na de pauwentas en de breipatronenmap in pauwenstof van vorig jaar was ik een klein beetje inspiratieloos. En toen zag ik op Pinterest een idee voor een kussenhoes en een kussenhoes werd het. Wel eentje met uitgestelde aflevering,…

De pauw tekende ik zelf. Hihi,… want tekenen is niet meteen één van mijn specialiteiten. Enfin ja,.. het is zoals het is. Ik ben niet echt helemaal volledig tevreden.
Voor de dochter maakte ik nog wat poppenkleren uit het boek van Tante Hilde.
En toen ging de grote doos in bruin pakpapier richting bestemmeling. Een dikke maand overtijd,… En dan kan ik nu al mijn hoofd gaan breken over wat ik tegen volgend jaar weer ga uitvinden. Alle tips zijn welkom. Happy late birthday Nele!

 

Onlangs bijgewerkt9

Ik neem nota

Toen ik vorige werkweek mijn briefingboekje ter hand nam, zag ik dat het na 3 maanden in dienst al serieus had afgezien. Dus wou ik een hoesje maken. Ik probeerde te goochelen -zeggen de kinderen- en ik dook in de inspiratiewereld van Pinterest doch ik vond niks naar mijn goesting. Dus begon ik zelf te bricoleren en maakte bijgevolg de slapste kaft voor notaboekjes ooit. Enkel ’t blauw pilleke om van kleine smurf een grote te maken zou misschien nog kunnen baten. Maar ik peins niet dat ik dat op ’t werk ga vinden,…

Niettegenstaande zal ik u mijn misbaksel laten zien. Ik denk dat een andere kwaliteit van vlieseline de oplossing zou kunnen bieden tegen de slaptitude en ook de rek zou iets minder strak mogen. Maar ach, het kan dienen hé.
2013-02-20

Maaksels van de week.

Ik was er in de grote vakantie vooruitziend ende tijdig mee begonnen met de bedoeling warm te liggen tegen dat het kouder werd. Eind oktober zijn we nu en het IS koud en mijn dekentje is af. Zo snel als het in den beginne ging zo traag ging het navenant het ding langer en zwaarder werd. Ik kreeg bovendien ontzettend veel last van mijn nek en schouders en dat zou volgens de huisarts aan het haakwerk liggen wat me een ontstoken monnikskapspier bezorgde. Een hele doos ontstekingsremmers later maakte ik dan toch maar eens een afspraak bij de kiné en die lachte eens met die monnikskapspier. De nekmiserie is nog niet helemaal vergeten maar haken doe ik dus terug. En zodus nam ik deze week mijn deken ter hand en maakte de laatste steken voor de rand. Veel bollen catania en menig granny stripe later liggen we deze winter zeker warm.

Uit het boek Haken, stap voor stap maakte ik deze colsjaal. Een mislukking. ‘k Vind hem niet mooi.

En deze lag hier al een hele poos te wachten: nog maar eens een dropstich cowl. Veel te groot uitgevallen. Zwarte Piet zou hem goed kunnen gebruiken. Ook voor de bak der mislukkingen vrees ik.

Het te kleine boekenhoesje werd gisteren meegenomen naar de Club en na veel gepas voorzien van een schriftje. Zus Sara zal blij zijn want zij bracht deze stof voor me mee van bij Frau Tulpe uit Berlijn. Zoals ge ziet hield ik tijdens het knippen totaal geen rekening met de print waardoor de meeste figuren aan de voorzijde op hun kop staan,…

Misschien dat niet iedereen even blij was met mijn bericht maar ik ben niet het mens dat doet alsof ze vanalles kan maken met haar ogen dicht. Iedereen die met een handboek werkt zal daar al wel eens op sakkeren. Als je een boek maakt moet je je realiseren dat dat gebruikt zal worden door mensen van verschillend niveau. Ik had er eerlijk gezegd gewoon niet op gelet dat je enkel een hoes voor een paperback kon maken met die handleiding en ik meen dat dat andere mensen ook wel eens zou kunnen overkomen.  Ik heb niet gezegd dat het een slecht boek is. Integendeel.

Daarnaast maakte ik ook nog elfenschoentjes voor een éénbenige elf. Wegens verkeerde wol eerst voor een reuzenelf, daarna voor een mini-elf en met de juiste wol voor een baby-elf maar die mislukte helaas dus dat resultaat is voor een volgende keer, als ik nog goesting heb.

De manische naaister

Ik heb hier nogal wat naaiwerk verzet deze week. Soms doe ik maanden niks en soms produceer ik ’t één  na ’t ander.  Sommige dingen lukken en andere hebben mankementen, dat zal altijd zo zijn.

Zo lag de gratis tutorial met patroon van Rebeka  Lambert hier al lang op ’t schap met de al geknipte stof en al erbij. Ik moet wel fan zijn van ‘de Robert’ want dit is alweer een Kaufmanstof uit de remix collectie door Ann Kelle. Vintage bloemekes en kleuren, ik ben er zot van.

En zo’n tas, dat is op een wip en een flik af hé. Alleen die vouwen hé,… ik had ze nochtans met spelden bij mekaar proberen te houden maar tevergeefs,… ze staan open aan de basis. ’t kan niet altijd feest zijn hé. Maar Liesl van de Oliver +S patronen heeft mijn jurk op Flickr al beoordeeld als zijnde ‘adorable’ en met zo’n compliment ben ik al heel content. Dus post ik nu een tas met een afwijking aan de pleats. 🙂

De Sherlock Holmes tas

Of ik een tasje wou maken dat ‘de Va’ aan zijn fietsstuur kan hangen als hij boekjes van één of andere vereniging gaat bedelen. ’t Is maar een vraag maar het antwoord liet lang op zich wachten. En nu is het bijna vaderdag en is de tas voor ‘de Va’ eindelijk klaar.

Stof kiezen voor een man, dat vind ik het moeilijkste wat er bestaat. Ik dook in mijn stoffenkast en hoop dat Va een schoon ruit à la Sherlock Holmes wel kan waarderen. De ruitenstof bevat iets synthetisch wat haar nogal slappekes maakte om een tas van te maken. Ik dook in mijn enorme bak vlieseline en viste er een H200 uit. Om tassen te verstevigen had ik die nog nooit gebruikt maar eureka, dat is zo goed meegevallen dat ik dat meer ga doen.

De lengte van de hengsels maakte ik korter dan voorzien op vraag van de Va maar nu hoop ik dat de tas zelve qua model niet te lang uitvalt en bijgevolg in zijn fietswiel draait. En verder heeft de tas de nodige mANkementen maar dat maakt ze net authentiek en hANdgemaakt.

Het patroon en de werkwijze is hier terug te vinden.

Roze afgang

“Ge hebt precies een roze bui” stelde de stoffenverkoper gisteren vast. Ja sé, ’t was van moeten, als ge aan een kind vraagt welk de lievelingskleur van haar vriendinnetjes is kunt ge u aan die kleur verwachten. Volgende woensdag is het feestje. Ik dacht dus aan twee rapklaartassen en ik gebruikte daarvoor de maten van deze tutorial. Het in elkaar steken van zulk model lukt al met de ogen dicht. Omdat het een tweeling is dacht ik de namen op het effen stofgedeelte te appliceren. Maar mijn stof bleek thuis iets fragiler dan ik had verwacht en zonder tussenvoering trekt dat dus op niet veel. Ook begon de effen stof te blinken na opstrijken. Een roze afgang dus en opnieuw beginnen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De teloorgang van de pauw

Mijne inwendige kalender heeft een afwijking van een dag. Zo kwam het dat ik na een nachtdienst van 10 uur  na amper  3 uur slaap weer opstond omdat ik persé een verjaardagscadeau wou klaar hebben om den dag nadien op den B-post te steken zodat het de dag van verjaren -donderdag, gedichtendag vandaag dus- terplekke zou zijn.  ASEM. Maar zoals ge dus al kunt vermoeden is den dag van verjaren pas morgen. Morgen, morgen da’k het morgen zal doen. De verloren slaap kan ik nu niet meer in halen en de ‘begunstigde’ heeft daarnet naar ’t schijnt met veel gekir haar cadeautjes uitgepakt.

En dan nu: wat hebben we gemaakt? Thema was pauw want Nele is zot van pauwbeesten die buiten hun prachtige staart ook gewoon genadeloos in uw kuiten pikken maar kom, de liefde is groot zodus had de vinger snel geklikt toen ik bij Noeks volgende pauwenpluimstof zag verschijnen.

Op pinterest liep ik tegen volgende tutorial en ik besloot dat te proberen. Probeersel mislukt want bij het opdrogen begon de stof allemaal broebels te trekken. Maar niks verkwisten, we staken dat gewoon in de doos. Goed voor gezamelijke kaarsbrandingen als de duimen op zijn of het laten afweten of beschikbaar zijn voor iemand anders. En ook in gang te steken onder het zingen van een verjaardagslied -lees met zangstem met veel grain-  “Oooh wat zijn we blij, oooh wat zijn we blij, niet voor de jarige maar voor de snoeperij!”

Wat zat er nog in de doos? Een ritstas in dezelfde stof. Compleet de mist in gegaan wegens,… het vergeten van mijn tussenvoering. Hoe kunt ge dat nu vergeten? Ik vraag het mij ook af. Maar ze zat in elkaar en ja sé,… Ik ben nog opnieuw begonnen maar begon in slaap te vallen achter mijn machien en zodus heb ik de kreukelige versie maar opgestuurd. Bij een volgende zending steek ik het getussenvoerde ding er wel bij.

En dan was er ook nog een rokske voor de dochter in buoyancy van bij Vermiljoenshop. Het blauw van de stof is echter ander blauw dan op de site. Een goeie foto heb ik helaas niet maar als de bijna- jarige die voor mij eens zou willen trekken dan zet ik ze er alsnog bij. En mijn woorden zijn nog niet koud of daar is de foto al. 🙂

En daarnaast vertrok ook nog de doos met kleine vriendjes naar de Poekie-mama.

En nu rust, zou je denken. Helaas,… we hebben bijna een vier-jarige in huis en dat wil een kroon en slingers en een verjaardagsrok,  kleren voor de Barbie,… we weten weer wat doen.

Van katoen gegeven.

Ik gaf van katoen, zo op op de laatste dag van ’t jaar. Nee, ik gebruik geen andere jaartelling en ja u heeft nog 3 dagen voor de boeg maar ik begin morgennacht aan een reeks van 4 nachten en zodoende stoppen mijn niet werkende dagen dus vandaag. 😉

En dus kroop ik nog snel achter mijn stikmachine om een goede daad te verrichten. Alhier en aldaar werd opgeroepen om tassen te maken voor Van Katoen. Zodoende dook ik in mijn stoffenkast en viste er een stuk IKEA-stof uit 2007 op dat wegens zijn grote motief nog geen bestemming gekregen had.

Daaruit maakte ik zoals gevraagd dus 2 tassen voor Van Katoen. Mocht u de tas in handen krijgen, vergewis er u van dat ze gemaakt werde door één der meest klungelige naaisters ooit en dat ze gemaakt werd met een machien dat nog steeds kuren vertoont met andere woorden: de dansende naald did it again. Maar foert, ’t ging er mij gewoon om ’t gevoel te hebben toch een steentje bijgedragen te hebben.  En uw gerief zal er niet doorvallen, hoop ik tenminste. En het beleg is aan den brede kant maar dat lag aan de stof, niet aan mij. Maar nu ik het toch over de stof heb, ’t is niet de schoonste die ik uit mijn kast opgegraven heb, ik weet het. En ’t motief komt ook niet uit, dat zijn dingen waar ik mij allemaal niet mee bezig hou. Mor kom, nog een gelukkig nieuwjaar, nu ik toch bezig ben.

Het lijkt wel kerstmis

Zo is dat. Het lijkt hier wel kerstmis, met al die cadeautjes die ten huize van gemaakt worden.  ’t Vreemde is dat er geen enkel kerstgeschenkje tussen zit. Voor de verjaardag van Arthur maakte ik de potloodrol die ik zoals eerder beschreven voorzag van een mislukte biais. Den toot is inmiddels recht getrokken maar de potloodrol doet heden dienst als haakpennenverzamelaar. Voor Arthur maakte ik in de rapte iets nieuws in ’t zelfde genre: een tekenmap. Nederlandstalige werkwijze vond ik op volgende blog.

Mijn machien deed wederom raar – of ik, dat kan ook- en ik vrees dat die binnenkort eens op bezoek mag bij ‘de jos’ die hem dan maar moet oplappen of doodverklaren,… We zullen zien. Het resultaat staat mij dus wederom niet aan maar foert, genoeg getaffel, ik ben al véél te laat dus het moet op de post. En toe wou de flock niet plakken!!!! Hebt ge dat al meegemaakt? Dat een mens zoveel miserie kan hebben,… naar de stomatoloog gaan om een tand te trekken, trekt diene er als surprise mijne wijsheidstand mee uit. Loopt ge twee weken met zéér van ’t kan niet meer, krijgt ge uwe mond niet wijder open dat de sleuf van de brievenbus en dan zijn de kinderen ook nog eens alternerend ziek. Dan moet ge daar bovenop ook nog eens zware medicatie nemen tegen roodneus waar ge compleet mottig van zijt en zelfs van kunt beginnen hallucineren -’t is misschien al van dat!-  en alsof dat dan nog niet genoeg was,… dan wilt uwe flock niet plakken!!!  Héhé maak dat mee. Nee, het was geen hallucinatie, mijne flock plakte echt niet maar dat deed hij na een strijkijzer op 3 bollekes gelukkig wel. Ge moet uw gebruiksaanwijzing beter lezen hé mens -dat was tegen mezelf, maar dat had ge toch door hé?-

Maar alle gekheid op een stokje. Ik hoop dat Arthur en zijn broer compleet naast de kwestie kijken en hardstikke blij zijn met mijn maaksel. Allé, ik ben daar zeker van eigenlijk. En voor de mama steekt er ook nog een piekeboe bij. Helaas, die staat niet op de foto.

En toen was juf lies jarig. Hoera! Ik was daarop voorzien! Ik maakte al menig piekeboe -alweer van Eloleo- en ik werkte in november reeds vooruit. Helaas, bij de piekeboe van juf Lies bleek mijne verdwijnstift niet te willen verdwijnen en zodus had ik gewacht om de hengsels te stikken. Na meer dan een maand waren de strepen dan uiteindelijk toch niet meer zichtbaar langs de buitenzijde en stikte ik gisteren als laatste stap nog vlug de hengsels aan de tas. En toen was ik klaar. Héhé, wat makkelijk als ge zo vooruit werkt! Toen wou ik hem draaien en bleek dat er precies iets was fout gelopen bij het opstikken van het zakje en dat was niet zomaar te herstellen in de rapte. Eééééééééééééééééék! Gij kieken! -tegen mijzelf é- Zodus moest ik snelsnel iets nieuws verzinnen. In juni maakte ik al een ritstas met paspel naar patroon en werkwijze van Oh Fransson. Dat ging vrij vlot dus deed ik een vluggertje en bekwam dit:

Ritstas

Met ietwat mislukte gestoffeerde knopen wegens te dikke stof. Idee ook gepikt van op deze blog waar ook een nederlandstalige uitleg voor soortgelijk tasje te vinden is.

En nu moet ik even bekomen. Of moeten er nog kerstcadeau’s zijn?

Afgerrrrond

Eén ding is zeker, de jurk van Colette Patterns die ik dacht klaar te krijgen tegen kerstmis zal het niet halen,… cadeautjes kregen voorrang. Een jarige jongen, dat vond ik een moeilijke opdracht. Ooit ben ik begonnen aan het apple-hemd uit ottobre maar ik ben gestopt en nooit meer verder geraakt. Het hangt te verkommeren op een kapstok. En het cadeautje moest best snel gemaakt dus beginnen prutsen aan een hemd zat er niet in.

Toen kwam Eloleo af met haar stiftenrol en zette ze ook nog eens sneller dan voorzien de werkwijze online!  Jihaa!  Bij gebrek aan jongensstof in mijn meisjeskast maakte ik alvast een testversie. Wederom een zeer duidelijke uitleg, het maken verliep op rolletjes al moet ik wel bekennen dat ik al enige ervaring had met het maken van schoon afgewerkte gaten in stof.  Vier uur heb ik er dus zeker niet over gedaan. (ik deed trouwens ook niet aan op maatknipperij van figuren noch zocht ik lapjes met de kleuren van de stiften bij elkaar, daar kruipt ook wel een uur in denk ik) Den biais heb ik ook niet zelf gemaakt, die biaismaker strijkt mijn biais altijd scheef zodus ik koop hem liever, dat geeft minder ergernis. 😉

De testversie zag er buiten wat uit den bocht vliegen in de hoeken redelijk deftig uit. Hij werd ingepakt en cadeau gedaan aan de jarige schoonzus die er haar haakpennen in kan sorteren.

En toen kwam supersnel de jongensstof toe en begon ik moedig aan een tweede exemplaar. Voor contrasterende biais moest ik wel even op zoek en vond bij hexagoon. Alles verliep redelijk naar wens al besloot mijn naaimachinenaald bij het rondstikken van de gaten plots te gaan dansen en bleek den biais een tikkeltje smaller dan de standaard van de veritas en zodus eindigde het rampzalig. Helaas pindakaas. Twee keer de volledige biais er terug afgeprutst mocht niet baten. Hij blijft bij zijn besluit en wil er gewoon niet deftig rrrrond. Foert é!

Voor de broer maakte ik er nog een knikkerzakje bij. En nu ga ik nog een avond twijfelen of ik dat zo durf opsturen of niet. Mogelijks gaat die biais er nogmaals helemaal af. * & ** Awoert voor mijneigen!

* ’t Is beslist, hij gaat eraf! Ik ben nu toch al te laat met mijne cadeau.
** Of nee, ik maak gewoon iets anders.
 

PS: ge moogt lachen!