Een stoffen corsage.

De laatste tijd doe ik niet veel anders dan wat prutsen. Een broek voor mijn metekind – versch geboren, gezond, supermooi, braaf, schattig en al wat ge maar wilt- in nickyvelours geraakt maar niet gemaakt. Enkel de zomen ontbreken nog maar ik vind diene nickyvelours zo vreselijk om mee te werken. Hoe krijg ik daar in naam der wet een schone rechte zoom in als dat krolt en doet? Enfin, ze ligt hier te liggen. Gelukkig heeft het kind kleren genoeg. Kraamcadeautjes da’s nooit mijn sterkste punt geweest. Dat mislukt toch slag om keer.

Wat heb ik dan geprutst zult ge mij vragen? Awel ja vorig weekend op den trein heb ik zo’n broche van Mme Zsazsa in elkaar gestoken. Den uitleg vond ik niet altijd even duidelijk maar Mme heeft er dan ook voor gestudeerd en ikke niet zodus,… zodus ik deed maar wat zoals ik dacht dat ze het bedoelde en tegen ’t einde van de treinrit had ik toch iets dat leek op een bloem. Een scheve bloem maar kom, ook in de natuur zijn niet alle bloemen even recht nietwaar? Voor de foto heb ik ze op mijne rever gespeld maar in ’t echt is ze aangeslagen door de jongste dochter.

En dan wou ik ook dit ‘kei-neig’ -of voor de Nederlandse lezers: te gek-  idee met jullie delen: LIEFDESJAS

Werk in beweging

Gedurende 4 dagen ben ik weer in werkmodus. ’s Avonds dus alweer 4 niet erg lange treinritten maar toch lang genoeg om wat te werken aan gerief voor komende winter.

Zeker 2 winters gaat hij al mee, de roze sjaal van mijn oudste dochter. Vooral vorig jaar heeft hij enorm afgezien en kwam hij regelmatig thuis van school in zwartvochtige voortgesleepte toestand. Maar ze is er enorm aan gehecht en iedere winter opnieuw moet ze de roze sjaal. Het was eigenlijk een eenvoudig roze sjaaltje met onderaan een gehaakte bloem. Ik besloot dus maar een kopie te maken en kocht een bolleke rozig spul en begin nu dapper in een poging wat lengte te krijgen.

DSC_7094

En joehoe (!) want mijn groene kaart van het wolwinkeltje was ein-de-lijk vol dus had ik een kortingske dat ik gebruikt heb om mij een heuse quiltruler aan te schaffen. Een meetlat dus met een kant in inch en een kant in cm, met graden om stoffen in de juiste hoek te knippen en gattekes om rondjes te maken enzoverder enzovoort. Niet dat ik het dus over de quiltboeg ga gooien dus, gewoon patroon -en stoftechnisch gemak. Best duur spul die lattekes. ik had er in de veritas al eentje weggelegd omdat ik het overdreven vond maar nu met een korting ben ik toch overstag gegaan.

DSC_7095

Maar ondertussen geen genaai, ’t is werktijd en ‘op weg naar’ dan tikken de breipennen.