De logeertas die niet ging logeren

Het nieuwe jaar begon traag en met veel mislukkingen. Zo was er alweer ‘de broek’  die niet werd wat ik ervan verwacht had.Mijn besluit: kleermakerij, daar moet ge een opleiding voor genoten hebben. Ik maak kleren graag passend en dat bleek alweer een probleem met de broek. Ik had de maten al aangepast maar ’t was toch niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Ik toon ze nog wel een keer maar wentel me nog even in zelfmedelijden omdat ik tot nu toe nog steeds geen broek heb kunnen maken terwijl ik vroeger niets anders kon dan broeken maken. 🙂 Ik maakte ze trouwens met den overlock en begrijp nu waarom confectiekledij bij het strijken altijd scheef trekt, dat is dus de schuld van den overlock want dat trekt alles scheeft. (het zou natuurlijk ook aan den techniek kunnen liggen, dat weet ik dus niet.)

Verder hadden we hier een kleuterovernachting op school. Ik stond er zelf niet echt achter maar uw kind volgt de meute dus kan je het als ouder moeilijk weigeren natuurlijk. Twee weken lang werd er gesproken over logeerkoffertjes hier en slaapzakken daar,… ik wou dus een logeerkoffertje maken. Ooit zag ik tijdens het surfen een tutorial om iets echt kofferachtig te maken maar stom genoeg heb ik het adres niet opgeslagen en kon ik het nu nergens meer terugvinden. Ook de kooppatronen schuimde ik af, nergens een valies te vinden. Gelukkig was er de hulplijn die al haar oude Knippies doornam en een mooi alternatief vond. Zo kregen we dus deze tas die er makkelijker uitzag dan ze was. Ikzelf zou ze helemaal anders in elkaar gezet hebben maar gezien mijn trouw aan beschrijvingen volgde ik deze toch maar. Het maken van deze tas leerde dat ik naast broeken maken ook naai-onkundig ben ik appliceren,… ik kan dat dus absoluut niet. Het reslutaat was zo mottig dat ik het tot twee keer toe uithaalde en opnieuw deed en daarna maar besloot om de hartjes er met een machinale festonsteek tegen te zetten. Deze laatste ook niet perfect maar toch minder afzichtelijk dan mijn applicatie. 🙂 Wat dus mij probleem is met appliceren is dat mijn machine dan niet meer vooruit geraakt, ik moet sleuren en trekken aan de stof om deze onder de transporteur door te krijgen en kan bijgevolg dus niet deftig mijn bochten pakken. Mocht iemand de oplossing kennen dan hoor ik ze graag. Misschien stel ik ze verkeerd in of zo?

Verder was er dan ook het probleem met de tasbovenkant. Ik moet hier infeite wel toegeven dat ik uit luiheid even van de beschrijving ben afgestapt want hun bedoeling was om de voering onzichtbaar tegen de voorzijde te zomen. Mijn machine kan onzichtbaar zomen maar ik zag niet in hoe mij dat met die gefiberfilde voering zou moeten lukken. Om het handmatig te doen was ik dus te lui en zette den bovenkant en biaisgewijs tegen waardoor mijn stiksel aan de voorkant schoon was en dat aan den achterkant niet om aan te zien wegens van het  juiste pad afgeweken,… Na een poging of 25 ben ik gestopt en heb de tas gelaten in respectievelijke toestand die al bij al nog redelijk goed meevalt.

Den binnenkant van de tas zit -zag ik net- nog vol draadjes van mijn vele tornwerk en onze vloer is afgelopen en  heeft dringend een schuurbeurt nodig . De buitenstof had ik nog liggen en de binnenstof komt van bij Vermiljoen. (maar dat had ge waarschijnlijk al wel door?) Het model dus uit een oude Knippie uit 2003  geloof ik. Wat me wel opviel was dat de Knippie’s van toen stukken leuker zijn dan die van nu. De logeertas zelf is uiteindelijk niet mee gaan logeren wegens toch iets te klein voor de waslijst benodigdheden die mee moesten maar werd vandaag gebruikt als boterhammenzak.

Zweter met 3 bollen

In de laatste knippie vond ik een sweater die ik dacht te kunnen maken. Nu is kleren maken niet één van mijn specialiteiten en die naaipatronen overtekenen en daarna de beschrijving ontleden nog veel minder. Deze sweater stond dan ook nog eens aangegeven als moeilijkheidsgraad 3 bollen, oeps!

Eerste tip: gebruik nooit die plastieken vellen patroonpapier waarop je het patroon met stift overneemt, ze trekken op niks. De stift ‘pakt’ niet op de plastiek en de plastiek is veel te dun. Kortom: het werkt niet prettig maar het is wel de meest doorschijnende oplossing. 😉

Mijn stof haalde ik bij Pauli. Heel veel keuze was er niet in sweaterstof. Vooral effen kleuren, ik had gerekend om er te vinden met wat design in. De kapvoering, voorzak en mouwversiering is in een soort badstof die erg moeilijk verwerkte. De sweaterstof zelf schoof ook niet bijzonder goed onder de naaimachine. Ik had er nochtans aan gedacht een speciale naald voor rekbare stoffen te gebruiken.

Derde moeilijkheid bleek het plaatsen van de rits te zijn, ze sluit niet helemaal tot bovenaan, geen idee hoe ik dat in het vervolg zou kunnen bewerkstelligen.

Dan de opgestikte zak. Het was niet de bedoeling die om te zomen maar gewoon te zigzaggen en dan zo op het voorpand te stikken, ik vind het er nogal slordig uitzien. De zak heeft ook een rits. Ik heb hem volgens eigen inzicht in elkaar gestoken maar ik vrees dat het niet helemaal is zoals beschreven staat. Hij staat ook op z’n kop maar moest ik dat niet geschreven hebben dan had ge ’t niet geweten.

En dan,… de nestelogen,… ik kocht zo’n pakket in de veritas. Met een hamer moest je de boel in elkaar kloppen maar dat werkt dus voor gene meter. Verschillende keren oefenden we op een lapke stof maar de resultaten waren allemaal maar comme il faut. Maar het moest en het zou lukken en zowaar, de eerste ‘voor echt’ ging er meteen goed in. De tweede hebben we 3 keer opnieuw moeten kloppen en die ligt er nu na volledige afwerking en pasbeurt van de sweater helaas al terug uit. Boecht! Bwaaaaaaa, Stomme dinges dus.

Verder rest mij alleen nog het tonen van het resultaat. Toch met enige trots: mijn eerste sweater met moeilijkheidsgraad 3 bollen:

sweater