Hoezee, ze maakte nog eens wat!

Uit de creatieve dip klefferen blijkt niet zo makkelijk als verwacht. Ik loop toeren rond vijvers en ik doe vanalles behalve achter mijn stikmachine zitten. Maar deze lag hier eigenlijk al een poos klaar om getoond te worden: het op maat gemaakte en hopend passende GSM-hoeske voor een kennis zijn nieuw machien.

Het is een sober ding.  Ik dacht -en ik kan daar compleet mis in zijn maar ik nam het zekere voor het onzekere-  dat mannen niet echt van bloemekes -of bollekesstoffen of andere tra-la-laaatjes houden.  De eerste versie met H630 kieperde ik in de vuilnisbak wegens te stijf. Deze deed ik zonder tussenvoering, in iets stevigere stof en de tussenvoering bleek zoals ik al dacht niet echt nodig. Afstikken deed ik met turquoise omdat ik denk dat hij dat wel tof gaat vinden. Ik hoop dat toch, we gaan niet moeilijk doen é!

En nu hoop ik dat seffens dat machien als gegoten in mijne zak gaat passen of ik moet nog eens opnieuw beginnen.

Complimentendag

Naar aanleiding van de nationale complimentendag op 1 maart besloot ik de vrienden op de facebook  eens in de watten te leggen. Een give away dus met als te winnen item deze clutch met schattige hondjes.

En om deze dag -op 1 maart maar dan ben ik werkende en vermoedelijk niet in blogmodus-  nu niet voorbij te laten gaan zonder u te complimenteren: u bent een geweldig publiek, u doet de laatste tijd meer uw best om al eens een reactie te posten wat mij zeer veel plezier doet en de makers onder u maken fantastisch schone dingen. Mijn complimenten. Effenaf!

 

Voor de kleine boodschap

Nu zijt ge curieus wat er gaat verschijnen hé? Nee, het is géén gehaakte reserve WC-papierrolhouder. Het is een mini-versie van de grocery bag, een tas die ik al een aantal keer maakte naar het patroon van Keyka Lou. Dat zijn geweldige patronen trouwens om allerlei truukskes in  tassenmakerij te leren. Maar ’t was blijkbaar wat lang geleden want ik dacht dat ik het intussen wel zonder handleiding kon en heb mijn handgrepen in de verkeerde richting gezet. Ik weet het, als ik het u niet had gezegd had ge ’t niet geweten. Maar we moeten eerlijk blijven hé. De hengsels bezorgden me overigens nog meer kopzorgen want ik kreeg die op geen enkele manier mooi ge-topstitcht. Mijn steken versprongen iedere keer weer. Nieuwe naald hielp niet, persvoetdruk verzwaren hielp niet en zelfs het boventransport wou alleen dansende steken maken. Na 5 keer uithalen heb ik ge-foert en blijft het zoals het is.

Pakjesweekend

’t Fabriek was actief afgelopen weekend. Pakjes werden gemaakt en achterstallige cadeautjes afgewerkt. Voor een baby die toch al enige tijd het levenslicht zag maakte ik een slab naar dit patroon. Dat zag er mij een handig modelleke uit en het maken was ondanks de biaisomranding ook zeer makkelijk. Een aanrader.  Al zou ik de achterkant een volgende keer in spons doen ipv in flanel.  Bijpassend maakte ik een zak met trekkoord volgens het tubulaire principe. Dit wil in de rapte uitgelegd zeggen: voering aan elkaar stikken, aan weerskanten een stuk buitenstof, buitenstof vanboven aan elkaar stikken en ge hebt een gesloten ring. Dan de zijkanten stikken, de voering in de buitenstof duwen waarbij er nog een stukske voering vanboven komt piepen en klaar is kees. Allé, ’t is te zeggen, ge moet daar nog ergens gaten voorzien om uw treklint door te halen maar zo efkes in de rapte krijg ik dat hier niet neergeschreven.  Met de overschot maakte ik nog een opbergmandje. Het mandje stikte ik met mijn boventransport, in Engelstalige tutorials ook wel eens de walking foot (of feet in slechte vertalingen)genoemd. De voet zat standaard bij mijn naaimachine maar ik bezigde hem amper omdat ge daarvoor een vijs moet losdraaien en ik een luie naaister ben vond ik dat toch wel wat teveel werk. Het is echter de moeite om dat wel te doen,… qua naaigemak dan toch. Geluidstechnisch lijkt het dan wel alsof ik met een tractor door de kamer aan het rijden ben. Maar elk voordeel hep z’n nadeel zeker, om het op z’n Cruijff ’s te zeggen. De toffe stof van het geboortecadeau komt van bij Pauli. En jammer genoeg kan ik hier blijkbaar geen rechtstreekse filmpjes plaatsen maar alhier het goddelijke geluid van de walking foot.

 

Roze afgang

“Ge hebt precies een roze bui” stelde de stoffenverkoper gisteren vast. Ja sé, ’t was van moeten, als ge aan een kind vraagt welk de lievelingskleur van haar vriendinnetjes is kunt ge u aan die kleur verwachten. Volgende woensdag is het feestje. Ik dacht dus aan twee rapklaartassen en ik gebruikte daarvoor de maten van deze tutorial. Het in elkaar steken van zulk model lukt al met de ogen dicht. Omdat het een tweeling is dacht ik de namen op het effen stofgedeelte te appliceren. Maar mijn stof bleek thuis iets fragiler dan ik had verwacht en zonder tussenvoering trekt dat dus op niet veel. Ook begon de effen stof te blinken na opstrijken. Een roze afgang dus en opnieuw beginnen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Drie en vier met veel plezier.

Ziehier! Tas drie en vier voor Van Katoen met veel plezier. Stofkleuren uit mijn jonge jaren. Ik dacht er een kinderjurk van te maken maar plots vond ik ze toch niet meer zo mooi. Het patroon van de tas tekende ik reeds vanbuiten. Het is echt geen werk. Duik in uw stoffenkast en begin eraan. De tas is klaar in no time. En nu ga ik mijn Poekieknuffel van armen, benen en oren voorzien.

 

Van katoen gegeven.

Ik gaf van katoen, zo op op de laatste dag van ’t jaar. Nee, ik gebruik geen andere jaartelling en ja u heeft nog 3 dagen voor de boeg maar ik begin morgennacht aan een reeks van 4 nachten en zodoende stoppen mijn niet werkende dagen dus vandaag. 😉

En dus kroop ik nog snel achter mijn stikmachine om een goede daad te verrichten. Alhier en aldaar werd opgeroepen om tassen te maken voor Van Katoen. Zodoende dook ik in mijn stoffenkast en viste er een stuk IKEA-stof uit 2007 op dat wegens zijn grote motief nog geen bestemming gekregen had.

Daaruit maakte ik zoals gevraagd dus 2 tassen voor Van Katoen. Mocht u de tas in handen krijgen, vergewis er u van dat ze gemaakt werde door één der meest klungelige naaisters ooit en dat ze gemaakt werd met een machien dat nog steeds kuren vertoont met andere woorden: de dansende naald did it again. Maar foert, ’t ging er mij gewoon om ’t gevoel te hebben toch een steentje bijgedragen te hebben.  En uw gerief zal er niet doorvallen, hoop ik tenminste. En het beleg is aan den brede kant maar dat lag aan de stof, niet aan mij. Maar nu ik het toch over de stof heb, ’t is niet de schoonste die ik uit mijn kast opgegraven heb, ik weet het. En ’t motief komt ook niet uit, dat zijn dingen waar ik mij allemaal niet mee bezig hou. Mor kom, nog een gelukkig nieuwjaar, nu ik toch bezig ben.

Het lijkt wel kerstmis

Zo is dat. Het lijkt hier wel kerstmis, met al die cadeautjes die ten huize van gemaakt worden.  ’t Vreemde is dat er geen enkel kerstgeschenkje tussen zit. Voor de verjaardag van Arthur maakte ik de potloodrol die ik zoals eerder beschreven voorzag van een mislukte biais. Den toot is inmiddels recht getrokken maar de potloodrol doet heden dienst als haakpennenverzamelaar. Voor Arthur maakte ik in de rapte iets nieuws in ’t zelfde genre: een tekenmap. Nederlandstalige werkwijze vond ik op volgende blog.

Mijn machien deed wederom raar – of ik, dat kan ook- en ik vrees dat die binnenkort eens op bezoek mag bij ‘de jos’ die hem dan maar moet oplappen of doodverklaren,… We zullen zien. Het resultaat staat mij dus wederom niet aan maar foert, genoeg getaffel, ik ben al véél te laat dus het moet op de post. En toe wou de flock niet plakken!!!! Hebt ge dat al meegemaakt? Dat een mens zoveel miserie kan hebben,… naar de stomatoloog gaan om een tand te trekken, trekt diene er als surprise mijne wijsheidstand mee uit. Loopt ge twee weken met zéér van ’t kan niet meer, krijgt ge uwe mond niet wijder open dat de sleuf van de brievenbus en dan zijn de kinderen ook nog eens alternerend ziek. Dan moet ge daar bovenop ook nog eens zware medicatie nemen tegen roodneus waar ge compleet mottig van zijt en zelfs van kunt beginnen hallucineren -’t is misschien al van dat!-  en alsof dat dan nog niet genoeg was,… dan wilt uwe flock niet plakken!!!  Héhé maak dat mee. Nee, het was geen hallucinatie, mijne flock plakte echt niet maar dat deed hij na een strijkijzer op 3 bollekes gelukkig wel. Ge moet uw gebruiksaanwijzing beter lezen hé mens -dat was tegen mezelf, maar dat had ge toch door hé?-

Maar alle gekheid op een stokje. Ik hoop dat Arthur en zijn broer compleet naast de kwestie kijken en hardstikke blij zijn met mijn maaksel. Allé, ik ben daar zeker van eigenlijk. En voor de mama steekt er ook nog een piekeboe bij. Helaas, die staat niet op de foto.

En toen was juf lies jarig. Hoera! Ik was daarop voorzien! Ik maakte al menig piekeboe -alweer van Eloleo- en ik werkte in november reeds vooruit. Helaas, bij de piekeboe van juf Lies bleek mijne verdwijnstift niet te willen verdwijnen en zodus had ik gewacht om de hengsels te stikken. Na meer dan een maand waren de strepen dan uiteindelijk toch niet meer zichtbaar langs de buitenzijde en stikte ik gisteren als laatste stap nog vlug de hengsels aan de tas. En toen was ik klaar. Héhé, wat makkelijk als ge zo vooruit werkt! Toen wou ik hem draaien en bleek dat er precies iets was fout gelopen bij het opstikken van het zakje en dat was niet zomaar te herstellen in de rapte. Eééééééééééééééééék! Gij kieken! -tegen mijzelf é- Zodus moest ik snelsnel iets nieuws verzinnen. In juni maakte ik al een ritstas met paspel naar patroon en werkwijze van Oh Fransson. Dat ging vrij vlot dus deed ik een vluggertje en bekwam dit:

Ritstas

Met ietwat mislukte gestoffeerde knopen wegens te dikke stof. Idee ook gepikt van op deze blog waar ook een nederlandstalige uitleg voor soortgelijk tasje te vinden is.

En nu moet ik even bekomen. Of moeten er nog kerstcadeau’s zijn?

Afgerrrrond

Eén ding is zeker, de jurk van Colette Patterns die ik dacht klaar te krijgen tegen kerstmis zal het niet halen,… cadeautjes kregen voorrang. Een jarige jongen, dat vond ik een moeilijke opdracht. Ooit ben ik begonnen aan het apple-hemd uit ottobre maar ik ben gestopt en nooit meer verder geraakt. Het hangt te verkommeren op een kapstok. En het cadeautje moest best snel gemaakt dus beginnen prutsen aan een hemd zat er niet in.

Toen kwam Eloleo af met haar stiftenrol en zette ze ook nog eens sneller dan voorzien de werkwijze online!  Jihaa!  Bij gebrek aan jongensstof in mijn meisjeskast maakte ik alvast een testversie. Wederom een zeer duidelijke uitleg, het maken verliep op rolletjes al moet ik wel bekennen dat ik al enige ervaring had met het maken van schoon afgewerkte gaten in stof.  Vier uur heb ik er dus zeker niet over gedaan. (ik deed trouwens ook niet aan op maatknipperij van figuren noch zocht ik lapjes met de kleuren van de stiften bij elkaar, daar kruipt ook wel een uur in denk ik) Den biais heb ik ook niet zelf gemaakt, die biaismaker strijkt mijn biais altijd scheef zodus ik koop hem liever, dat geeft minder ergernis. 😉

De testversie zag er buiten wat uit den bocht vliegen in de hoeken redelijk deftig uit. Hij werd ingepakt en cadeau gedaan aan de jarige schoonzus die er haar haakpennen in kan sorteren.

En toen kwam supersnel de jongensstof toe en begon ik moedig aan een tweede exemplaar. Voor contrasterende biais moest ik wel even op zoek en vond bij hexagoon. Alles verliep redelijk naar wens al besloot mijn naaimachinenaald bij het rondstikken van de gaten plots te gaan dansen en bleek den biais een tikkeltje smaller dan de standaard van de veritas en zodus eindigde het rampzalig. Helaas pindakaas. Twee keer de volledige biais er terug afgeprutst mocht niet baten. Hij blijft bij zijn besluit en wil er gewoon niet deftig rrrrond. Foert é!

Voor de broer maakte ik er nog een knikkerzakje bij. En nu ga ik nog een avond twijfelen of ik dat zo durf opsturen of niet. Mogelijks gaat die biais er nogmaals helemaal af. * & ** Awoert voor mijneigen!

* ’t Is beslist, hij gaat eraf! Ik ben nu toch al te laat met mijne cadeau.
** Of nee, ik maak gewoon iets anders.
 

PS: ge moogt lachen!

Geboren

Het was een gezellige winter vorig jaar, dat is duidelijk. De afgelopen maanden werden in mijn omgeving véél baby’s geboren en deze dienden natuurlijk te worden voorzien van een hANdgemaakt geboortegeschenk. Ah ja! Maar laat ik nu meestal erg lang moeten nadenken over wat ik nu precies zou kunnen maken,… Uiteindelijk werden het slabbetjes in Vermiljoenstof. Eén van de baby’s zat toen nog gezellig overtijd te wezen in de moederbuik en ik kende geslacht noch naam. Zodus koos ik voor de baby boxes van Michael Miller in vrolijk groen. Bijpassend maakte ik kleine uiltjes en een geschenkzak uit dezelfde stof. En precies op de dag dat het laatste pakketje helemaal klaar was, werd de laatste baby ook geboren. Zo dacht ik dus 4 pakketjes klaar te hebben voor 3 meisjes en één jongen,… bleek mijn nieuwbakken neefje in het ziekenhuis een goed verzwegen nichtje te zijn,… 🙂 De slab werd het moeilijkste gedeelte van het hele pakket. Gewoonlijk maakte ik ze met een drukknoopje maar die zijn niet altijd even goed passend gebleken. De zoektocht naar een afdrukbare versie met een striklint bleek iets moeilijker. Er zijn hopen patroontjes te vinden maar die perfect op schaal afdrukken is niet simpel gebleken. Overtekenen van een bestaande slab was een eerder probeersel maar gaf meer schevigheid dan wat anders. Uiteindelijk, na afgaan van vééééél sites van mensen die de slab dachten uitgevonden te hebben,… 🙂  vond ik er eentje waarvan ik het patroon deftig kon afdrukken. Het kan u maar van pas komen mocht u ook op zoektocht gaan.