GSM-zakje nummerke 2

Het is niet eens zo lang geleden dat ik een kennis voorzag van een GSM-zakje op maat. Zo’n 9 maanden later heeft hij alweer een andere baby maar durfde hij het niet aan om mij alweer een  op maat gemaakt zakje te vragen. Maar ik wist het wel zenne, dat dat een fijne optie zou zijn!  Dus alhier een nieuw zakje. Ik hoop alweer dat het past. Het is niet comme il faut met dat turquoise dat daar komt piepen maar mannen kijken zo nauw niet hé? Hoop ik dan toch.

P1030455

 

 

 

 

 

 

 

En dan sprak ik hier nog over de zoommaat in inchen,… Ik heb mijne maat gevonden en ik heb daar zelfs niet zo ver voor moeten lopen. Het wolwinkeltje in de Parijsstraat in Leuven,… ik was het daar in het verleden al gaan vragen maar toen hadden ze dat niet. Nu wel, wat een gemak!

P1030456

 

Het triumviraat.

In serie werken ligt mij precies goed. De hele boel knippen was het vervelendste en tijdrovendste werk. Eens dat achter de rug was maakte ik er 2 en halve rok op een avond. De rest werkte ik de dag nadien af. De stof – chocolate lollipop by Annamaria for Freespirit-  kocht ik in het wolwinkeltje, een buitenkansje want ze verkochten ze aan 6 euro de meter! ‘Doe er mij maar meteen 3’ sprak ik en drie rokskes laten denk ik dat er nog eens twee kan uithalen. Goei marchandies, zouden ze hier zeggen en dat is het ook. De kinderen waren tevree en binnenkort valt er ook eentje in de brievenbus van mijn grootste rokskesfan Sarah. Op naar de volgende.

De calvarietocht der luiertas

Het is al veel meer dan een maand geleden dat ik deze stof verknipte in delen die een wonderschone luiertas zouden moeten worden. Een patroon van Studio Cherie dat ik vond op Etsy. Niet meteen ’t goedkoopste patroon en dan moest je achteraf het patroongedeelte nog laten afdrukken op A0-formaat in een copyzaak. Maar ik was dol op het model dus waarom niet. Na het lezen van de werkwijze kreeg ik den daver al op het lijf want al die afzonderlijke panden werden gestikt op de breedte van de piping. Mijn doel was dus zo breed mogelijke piping vinden en die vond ik in het wolwinkeltje. Ook de bloemekesstof koos de mama van Hannah aldaar. Voor een passende binnenkant zocht ik de gebroeders Pauli op. En toen werd er dus geknipt maar dat was zoals ik al zei reeds meer dan een maand geleden,…

In den beginne liep alles wonderwel op rolletjes. De ritsen kreeg ik er vrij makkelijk in, de piping ging er -zonder pipingvoet- zo deftig als ik kon rond. De buitentas werd in elkaar gezet en ik was in de wolken. Ze stond dagen op mijn tafel zodat ik ze ieder moment kon bewonderen tot ik zag,… dat ze scheef was. Scheef aan die ronde hoeken. Oooo secoer! Het tornmes werd opgediept en het ding werd weer volledig uit elkaar gehaald. Tweede poging bleek ze recht te zijn, hoezee!

En toen moest de binnenkant gemaakt en daarna aan de buitenkant bevestigd worden en dat trok nu eens nekeer op niks. Het was zakachtig, precies stof teveel,… een groot gedeelte van mijn naaidepressie komt ook deze tas toe. Dit is het slechtste en mottigeste item dat ik ooit in elkaar stikte. Nooit vanzeleven beloof ik een mens nog om iets te maken, het kind is ocharm al 3 maanden oud en de mama moet haar luiers misschien in een zakske van de GB meesleuren, het is brol, lelijk mottig, niemand wil hiermee gezien worden en niemand mag weten dat ik deze gemaakt heb, ik stop ermee, ik kan het niet, wie maakt er nu ook een tas op zo’n klein richelke van een halve cm, ze gaat uit elkaar vallen,… deze resem zeur ende zaag mocht mijn wederhelft de afgelopen tijd aanhoren. Weken kampeerde de tas op de enige lege stoel aan onze tafel. Ze zat als het ware naast mij tijdens het eten opdat ik niet zou vergeten dat die arme mama het door mijn schuld zonder luiertas moest stellen.

En toen gebeurde gisteren een wonder. Ik nam het ding vast en verkleinde de binnenvoering, naaide die dicht en klaar was kees. Deze tas zal nooit een topstuk zijn, ze zit alleminst perfect in elkaar maar misschien kan ze toch nog dienst doen. In ’t echte leven is het den binnenkant die telt maar laat het dan voor deze ene keer den buitenkant zijn. De tas heeft twee voorvakken waarvan 1 met ingewerkte ritssluiting, aan de zijkant is er het tutvak (dat waarschijnlijk niet voor een tut gebruikt zal worden want aan tutten doet Hannah niet) en binnenin zijn er 4 opbergzakken aan de zijkant. Oh ja, leuk weetje: ze verkopen deze tassen ook in afgewerkte vorm op Etsy en omgerekend in euro vragen ze daar zo’n 179 eurokes voor. Inderdaad, een openvallen bakkens. :-O

Sokken

Afgelopen weekend is het ongelofelijke waar geworden: ik heb 1 paar zo goed als identieke sokken gebreid. Met dank aan de NMBS want ze zijn grotendeels op de trein gemaakt. De gelukkige ontvanger zal het  pasgeboren broertje van het klasvriendje van mijn oudste dochter zijn. Hopelijk is hij geen lid van de club der lange tenen en passen deze sokken hem precies. Ik maakte deze sokken op rondbreinaalden naar een recept uit mijn pas verworven boek: twee sokken tegelijk van Melissa Morgan -Oakes. De techniek van twee sokken tegelijk breien vroeg echter nog iets teveel denkwerk dus maakte ik ze één voor één. Dankzij dit boek leerde ik eindelijk een correcte spie maken, iets wat ik in het verleden blijkbaar altijd verkeerd deed. Enkel aan den teen is het nog wat foefelaré, ik vind ze persoonlijk iets te puntig. De wol is van scheepjes en kocht ik in het wolwinkeltje.

wANten

Het sprookje van de weerbarstige wanten.

Ik wandelde eens,… op de internetsnelweg en kwam een heel erg leuk patroon tegen om  zelf wanten te breien. Maar breien en ik, dat is een hele slechte combinatie. Ten eerste begrijp ik geen breiziliaans. Ten tweede begrijp ik geen Amerikaans breiziliaans en ten derde is er nog maar zelden iets dat ik gebreid heb effenaf gebruikt kunnen worden.

Maar ik was dapper en deed een poging – with a little help from my friends-  die mij met raad, daad en zelfs fotomateriaal wat wijzer probeerden te maken.

image005

Want zeg nu zelf: een M1l en een M1R, dat klinkt toch redelijk ingewikkeld nietwaar? De eerste poging met te dunne wol en veel te dunne naalden leverde een Lilliputterwantje op voor Lilliputters met een uit de kluiten gewassen  duim.

DSCN0820

Maar we bleven proberen en toen kregen we dit:

DSC_8927

Verhoudingsgewijs ook redelijk bizar,…

DSC_8929

Mogelijks ook te gebruiken voor de mannen onder ons. In tijden van vrieskou kan dit ding uw Jongeheer vermoedelijk heerlijk warm houden. Maar dat wou ik dus helemaal niet! Aaaaaaaaaaaaaargh! Ik wil een mooie want, geen williewarmer,…Dapper blijven we proberen al was ’t tot de lente weer is in ’t land.

Wordt vervolgd,…

Werk in beweging

Gedurende 4 dagen ben ik weer in werkmodus. ’s Avonds dus alweer 4 niet erg lange treinritten maar toch lang genoeg om wat te werken aan gerief voor komende winter.

Zeker 2 winters gaat hij al mee, de roze sjaal van mijn oudste dochter. Vooral vorig jaar heeft hij enorm afgezien en kwam hij regelmatig thuis van school in zwartvochtige voortgesleepte toestand. Maar ze is er enorm aan gehecht en iedere winter opnieuw moet ze de roze sjaal. Het was eigenlijk een eenvoudig roze sjaaltje met onderaan een gehaakte bloem. Ik besloot dus maar een kopie te maken en kocht een bolleke rozig spul en begin nu dapper in een poging wat lengte te krijgen.

DSC_7094

En joehoe (!) want mijn groene kaart van het wolwinkeltje was ein-de-lijk vol dus had ik een kortingske dat ik gebruikt heb om mij een heuse quiltruler aan te schaffen. Een meetlat dus met een kant in inch en een kant in cm, met graden om stoffen in de juiste hoek te knippen en gattekes om rondjes te maken enzoverder enzovoort. Niet dat ik het dus over de quiltboeg ga gooien dus, gewoon patroon -en stoftechnisch gemak. Best duur spul die lattekes. ik had er in de veritas al eentje weggelegd omdat ik het overdreven vond maar nu met een korting ben ik toch overstag gegaan.

DSC_7095

Maar ondertussen geen genaai, ’t is werktijd en ‘op weg naar’ dan tikken de breipennen.