De haaktas

Het was al van in 2009 geleden dat ik schoonzus Caroline voor haar verjaardag deze tas maakte om haar haakgerief in te vervoeren. Dat zakje heeft zijn dienst goed bewezen en ziet er nog altijd even mooi uit. Maar de projecten werden groter en onlangs liet Caroline vallen dat een grotere zak misschien wenselijk zou zijn. En ik ben nu toevallig heel goed in het opvangen van tips,… zodus wou ik voor haar verjaardag graag een grotere tas maken en ik vond wat ik zocht in het boek: ‘Zo geknipt’. De grote schoudertas met verzonken rits zou het worden.
Maar dan heeft een mens ook nog tijd nodig hé en tijd is niet te koop. Gelukkig is er dan ook nog een zus en een logeerbed en kinderen die dat absoluut niet erg vinden om tante eens te wekken om 7 uur terwijl mama thuis na heerlijk uitslapen tot kwart na 8 zich achter de naaimachine kan placeren. Zo geknipt is niet Zo gedaan,… dat wist ik toen ik eraan begon want menig tas werd door mij al in mekaar gezet. Mijn machine had er geen zin in en maakte weer huppelende steken waardoor ik het tornmes menigmaal moest bezigen. Het stiksel is nog steeds niet perfect maar de tas steekt in mekaar en ze is groot! Daar kan menig bolletje wol in meegenomen worden.
In de binnenzak verwerkte ik plaats om haaknaalden in op te bergen en een schaar. In de buitenzakken kan vulsel gepropt worden om gehaakte diertjes mee op te vullen. Jaja,… ik ben jaloers. Zo’n mooie tas zou ik ook wel kunnen gebruiken. Ik sleep mijn haaksels vooralsnog mee in een Vermiljoenzakje dat ik ooit cadeau kreeg bij een bestelling. 🙂
Den bodem dat is een verhaal,… Karton dat heb ik hier niet liggen en ik durf de schaar niet in onze schone placematten zetten. Zodus bedacht ik, als ik nu eens een stuk stof zou lamineren,… Ge zou er zelf niet opkomen, ik weet het. Dat trekt blazen natuurlijk. Maar na een keer of 20 door het machine had ik iets dat toch als tassenbodem kan gebruikt worden. Ze blijft toch staan.

Zo, dat heb ik even ‘snel’ geflikt,  op een zondag voormiddag. Nu nog de rest van de cadeautjes inpakken. Gelukkige verjaardag Caroline!

*Waarom dat ding nu opeens geen paragrafen wil maken is me vooralsnog onduidelijk. Ge zult het dus helaas in enen trek moeten lezen. Mijn excuses.
En de witte stiklijnen voor de haaknaaldenzakjes moet ik ook nog wegvegen. ‘k Weet het!

2012-12-16

De manische naaister

Ik heb hier nogal wat naaiwerk verzet deze week. Soms doe ik maanden niks en soms produceer ik ’t één  na ’t ander.  Sommige dingen lukken en andere hebben mankementen, dat zal altijd zo zijn.

Zo lag de gratis tutorial met patroon van Rebeka  Lambert hier al lang op ’t schap met de al geknipte stof en al erbij. Ik moet wel fan zijn van ‘de Robert’ want dit is alweer een Kaufmanstof uit de remix collectie door Ann Kelle. Vintage bloemekes en kleuren, ik ben er zot van.

En zo’n tas, dat is op een wip en een flik af hé. Alleen die vouwen hé,… ik had ze nochtans met spelden bij mekaar proberen te houden maar tevergeefs,… ze staan open aan de basis. ’t kan niet altijd feest zijn hé. Maar Liesl van de Oliver +S patronen heeft mijn jurk op Flickr al beoordeeld als zijnde ‘adorable’ en met zo’n compliment ben ik al heel content. Dus post ik nu een tas met een afwijking aan de pleats. 🙂

De Sherlock Holmes tas

Of ik een tasje wou maken dat ‘de Va’ aan zijn fietsstuur kan hangen als hij boekjes van één of andere vereniging gaat bedelen. ’t Is maar een vraag maar het antwoord liet lang op zich wachten. En nu is het bijna vaderdag en is de tas voor ‘de Va’ eindelijk klaar.

Stof kiezen voor een man, dat vind ik het moeilijkste wat er bestaat. Ik dook in mijn stoffenkast en hoop dat Va een schoon ruit à la Sherlock Holmes wel kan waarderen. De ruitenstof bevat iets synthetisch wat haar nogal slappekes maakte om een tas van te maken. Ik dook in mijn enorme bak vlieseline en viste er een H200 uit. Om tassen te verstevigen had ik die nog nooit gebruikt maar eureka, dat is zo goed meegevallen dat ik dat meer ga doen.

De lengte van de hengsels maakte ik korter dan voorzien op vraag van de Va maar nu hoop ik dat de tas zelve qua model niet te lang uitvalt en bijgevolg in zijn fietswiel draait. En verder heeft de tas de nodige mANkementen maar dat maakt ze net authentiek en hANdgemaakt.

Het patroon en de werkwijze is hier terug te vinden.

Revanche met bloemen en boerenbonte ruiten.

Na de fabricage van het roze scharminkel bleef ik niet bij de pakken zitten. Maandag begint de nieuwe werk-driedaagse en zodus moesten er tegen het verjaardagsfeest 2 perfecte tassen afgewerkt worden. Ik  besloot het roze achterwege te laten en dook in mijn stoffenbak (niet te verwarren met de stoffenkast. Stoffenbak is tot aan de rand gevuld met reeds verknipte stukken stof) op zoek naar een combinatie. Ik vond iets roods met boerenbont geruite bloemen. Hier en daar kan je zelfs een roze bloem bespeuren. Ideaal dus en bovendien in gewone kwaliteit katoen. Op geen tijd staken de tassen -waarvan je de afmetingen en werkwijze alhier kan vinden- in elkaar. Ik voorzag een sierstiksel tussen de blauwe en de bedrukte stoflaag , zowel aan binnen als buitenkant, dat geeft een nettere afwerking en de tas valt mooier in model als je ze reversibel wilt gebruiken.

Om de twee tassen van elkaar te onderscheiden maakte ik een stoffen bloem met daaraan een naamtag. Door één bloemblad kneep ik een revet – als dat het juiste woord voor het ding is) en met een lintje hing ik de boem aan één van de hengsels en klaar was het duocadeautje.

Roze afgang

“Ge hebt precies een roze bui” stelde de stoffenverkoper gisteren vast. Ja sé, ’t was van moeten, als ge aan een kind vraagt welk de lievelingskleur van haar vriendinnetjes is kunt ge u aan die kleur verwachten. Volgende woensdag is het feestje. Ik dacht dus aan twee rapklaartassen en ik gebruikte daarvoor de maten van deze tutorial. Het in elkaar steken van zulk model lukt al met de ogen dicht. Omdat het een tweeling is dacht ik de namen op het effen stofgedeelte te appliceren. Maar mijn stof bleek thuis iets fragiler dan ik had verwacht en zonder tussenvoering trekt dat dus op niet veel. Ook begon de effen stof te blinken na opstrijken. Een roze afgang dus en opnieuw beginnen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Drie en vier met veel plezier.

Ziehier! Tas drie en vier voor Van Katoen met veel plezier. Stofkleuren uit mijn jonge jaren. Ik dacht er een kinderjurk van te maken maar plots vond ik ze toch niet meer zo mooi. Het patroon van de tas tekende ik reeds vanbuiten. Het is echt geen werk. Duik in uw stoffenkast en begin eraan. De tas is klaar in no time. En nu ga ik mijn Poekieknuffel van armen, benen en oren voorzien.

 

Van katoen gegeven.

Ik gaf van katoen, zo op op de laatste dag van ’t jaar. Nee, ik gebruik geen andere jaartelling en ja u heeft nog 3 dagen voor de boeg maar ik begin morgennacht aan een reeks van 4 nachten en zodoende stoppen mijn niet werkende dagen dus vandaag. 😉

En dus kroop ik nog snel achter mijn stikmachine om een goede daad te verrichten. Alhier en aldaar werd opgeroepen om tassen te maken voor Van Katoen. Zodoende dook ik in mijn stoffenkast en viste er een stuk IKEA-stof uit 2007 op dat wegens zijn grote motief nog geen bestemming gekregen had.

Daaruit maakte ik zoals gevraagd dus 2 tassen voor Van Katoen. Mocht u de tas in handen krijgen, vergewis er u van dat ze gemaakt werde door één der meest klungelige naaisters ooit en dat ze gemaakt werd met een machien dat nog steeds kuren vertoont met andere woorden: de dansende naald did it again. Maar foert, ’t ging er mij gewoon om ’t gevoel te hebben toch een steentje bijgedragen te hebben.  En uw gerief zal er niet doorvallen, hoop ik tenminste. En het beleg is aan den brede kant maar dat lag aan de stof, niet aan mij. Maar nu ik het toch over de stof heb, ’t is niet de schoonste die ik uit mijn kast opgegraven heb, ik weet het. En ’t motief komt ook niet uit, dat zijn dingen waar ik mij allemaal niet mee bezig hou. Mor kom, nog een gelukkig nieuwjaar, nu ik toch bezig ben.

De reversibele tas

Een verjaardagstas voor Catherine, dat was het doel. Afgelopen zondag was het B-day dus moest er woensdag dringend in actie geschoten worden om nog op tijd iets klaar te krijgen. Ik werkte mij door het lijstje favoriete tassenpatronen en kwam op de site van Theverypurpleperson. Het patroonprobleem was bij deze al opgelost. Maar dan volgde de stofkeuze,… al mijn eerdere onopvallende pogingen om een favoriete kleur te weten te komen werden vakkundig over het hoofd gezien zodus ging ik af op de mening van partner in crime Nele. “Oudroos of wijnrood” sprak ze. Ik dook in de stoffenkast maar vond zo niks,… grabbel grabbel,… en toen had ik plots iets wijnroodachtigs en kleurige kriekskes op een zwarte achtergrond. Ik vond het wel mooi. Nele ook. Op hoop van zegen,… de tas was klaar in een wip en een flik, werd in een te kleine maar brievenbusdoorgangbare -dus er hoefde niet naar den B-post te lopen omdat ze toevallig niet thuis was- doos gepropt en werd daar zaterdag feestelijk en vol contentement uitgevist. Missie geslaagd! En nu is ’t aan mij om een jaar te verouderen.

Trots als een pauw

In de laatste ottobre kan je een prachtige pauwapplicatie terugvinden. Ik heb die eens goed bekeken en gezegd: oeioeioei, dat lukt mij nooit. Maar Nele is donderdag jarig en Nele is zot van pauwen en Nele is een ontzettend moedig mens dat ondanks vele lijfelijke tegenslagen toch iedere dag weer paraat staat. Waarom zou ik dan diene pauw niet kunnen maken? Niet op een T-shirt zoals in den ottobre maar op een tas, beter passend bij de volwassen leeftijd van Nele. 😉

En dus begon ik eraan en dat lukte. Jihaa, dat lukte! En op een dag was ik klaar. Applicatie, versiering, tas en al. Woehoe. En dus stuurde ik mijn tas naar de bijna-jarige Nele onder het mom: den Biepost is toch altijd te laat. Maar den Biepost heeft schrik van de mannen van Basta of zo want voor ene keer waren ze op tijd en dus te vroeg. En zo ontving Nele haar verjaardagscadeautje vandaag, waarna ik hem eindelijk kan posten want ik ben er toch een beteken fier op.

De tas is naar een patroon van Keyka Lou en de pauw komt uit de laatste ottobre. Het overtrekken van het patroon was wel een beetje gefoefel. Ik gebruikte een doordrukpatroonpapier maar helaas kwamen de lijnen niet echt zichtbaar op de stof terecht waardoor ik de staart zelf met de hand heb bijgetekend en hij minder uitbundig is dan die van ottobre. Maar dat mag. Iedere pauw heeft zijn eigen karakter. 😉 De koppluimen zijn versierd met opgenaaide rocailles. Een waar festijn voor de pauwenliefhebber dus. Nog een gelukkige verjaardag hé, Nele!

Een werkzak

Vandaag begin ik op mijn nieuwe job en omdat ik op de eerste dag toch ’t één en ’t ander moet meenemen dacht ik: laat ik nekeer een werkzak maken. Ik struinde eerst door een reeks gratis patronen maar vond oftewel mijn goesting niet oftewel kreeg ik het patroon niet deftig gedrukt. Daarna kwam ik op de site van I think Sew en zag dat ik nog net op tijd was om te profiteren van een kerstkorting op dit combopatroon.

Ik wou dus de grote versie maken maar ik kreeg dat ding in puzzelformaat uit mijne printer. Dat had ik natuurlijk wel verwacht voor zo’n grote zak maar toch,… een beetje meer aanwijzingen hadden gemogen. Gelukkig was er Eloleo die vanonder hare palmboom op haar blogcongéstrand  mij een foto doorstuurde van een geplakt patroon. Puzzelen is altijd gemakkelijker als je de doos hebt om eens te spieken en zo kreeg ik alsnog het patroon in elkaar. Gisterenavond dook ik dan in mijn stoffenkast op zoek naar een geschikte stof en een bijpassende voering. Het bleek niet simpel maar op den duur vond ik toch iets bijpassends. Met diverse intervallen -ziek, hoestend kind dat de mama wou- geraakte de tas klaar. En jochei het was de moeite om er zo laat aan te werken want ik vind ze niet mooi. Het geplooide stuk is niet helemaal OK denk ik maar concentratie was ver zoek door de -zoals ik al zei-  diverse intervallen. En ik vind ze te breed, dat ook. Als ik ze aan mijn schouder hang moet ik goed opletten of ik heb heel den deurstijl mee. Nochtans had ik geen naadwaarde toegevoegd zoals beschreven omdat ik het patroon al zo groot vond.  Ik weet nog niet of ik ermee ga werken. Een eerste indruk is belangrijk en ik wil niet “die met haar grote sjakos” worden. 😉 Alhoewel,… ik ging naar de kapper om er voorbeeldig voor te komen en ze hebben mij een coupe aangemeten,… ge wilt het niet weten. Misschien kan ik beter nog snel een zak maken om over mijne kop te trekken.

Verder maakte ik ook nog een ritstasje om sleutelbossen enzoverder in weg te steken. Alleen kreeg ik het niet deftig gestreken, er bleven kreukels komen. Dat zal aan de tussenvoering liggen peins ik. Het patroon is van Oh Franson. Ik maakte het al eerder in een andere versie maar ondervond bij deze versie alweer hetzelfde probleem. Volgens de handleiding had ik een rits van 7 ” nodig welke ik ook gebruikte, maar alweer had ik aan weerskanten van mijn tasje openingen aan de rits. Volgens mij bedoelen ze dus 7″ voor de bijgeknipte rits en dien ik dus in ’t vervolg langere exemplaren te gebruiken. Wie mij alhier een tip rond kan geven is welgekomen. 😉 Ik heb het opgelost door de kanten wat dichter toe te stikken waardoor mijn zakje bijgevolg wat kleiner werd dan vooropgesteld.