Aaipetpoeshoes

Na een nacht werken werd ik vorige week om 11 uur gewekt door een man wiens vinger op de belknop leek gevroren. Ik rolde uit bed om de bestelling aan te nemen en sloeg nadien een blik op mijn GSM,… de baby was geboren. Joepie, tof, eindelijk! Bezoek was pas vanaf ’s avonds toegelaten stond er,… boehoe en ik moest nog twee nachten ‘op’ gelijk we dat zeggen en het ziekenhuis is niet echt achter den hoek gelegen.
“En geen naam en geen geslacht zal kenbaar worden gemaakt alvorens de baby te aanschouwen!” had mijn broer op voorhand al gezegd. Maar twee dagen wachten,… nee zenne. Dus werd ik een hele ambeTANTE en probeerde eerst toch via mijn broer en daarna via mijn schoonzus. Niks werd gelost,… slapen zat er niet meer in. Mijn zus dan maar,…Ik SMSte: 4 volkorenlasagne’s van comea casa als ge zegt wat het is. Ja,.. ’t was inorde. Ze zou het zeggen,… jihaa! En toen stuurde ze opeens: “ze bieden me hier 6 comea casa’s om te zwijgen’  Lap é! Dus ik terug: 4 comea casa en mijne goeie appelcake! Sms terug: “ok voor 4 comea casa’s en het gewicht van de baby in appelcake’ OK! OK, ik doe het! En toen kreeg ik ein-de-lijk (intussen al 4 uur later) naam en geslacht te lezen. Héhé,… wat een gedoe zeg.

Dus ja,… nu hing ik eraan vast hé. 4 lasagnes en het gewicht van de baby zijnde 3.940 in appelcake. Gisteren bakte ik twee cakes van 823 en 861 gram zodus dat zou betekenen zo’n 5 cakes in het totaal ruim geschat. Om mijn zus een indigestie te besparen hebben we afgesproken het bij 2 cakes te houden en voor de rest van mijn schuld zou ik een hoesje voor haar ipad maken.
Dus dook ik in mijn patronencollectie maar ik vond niet echt iets naar mijn goesting. En nog eentje kopen,… hoeveel patronen kan een mens hebben? Dus begon ik vanmorgen zelf te tekenen en stikte ook in mekaar. En dat past begod! Ik had zelf s aan de stofrichting gedacht maar werd wel weer gefopt door de onderstebovenpoezen aan de voorzijde,…
En het past precies, de case inclusief.

En het dekentje werd ondertussen al overhandigd en bleek toevallig ook nog assorti met het kaartje te zijn.
P1040181

aaipetpoeshoes

Kom baby kom, daarbuiten is het warm!

De afgelopen 2 jaar werd ik 2 keer tante en dat gaan we dit jaar ook nog eens doen. Maar nummertje drie zit liever nog lekker warm, tijd om die eventjes naar buiten te lokken? Kom baby, kom, hier wacht een hANdgehaakt dekentje op jou!
En omdat we het geslacht niet mogen kennen werd het een dekentje met grijze zones,…. paars dat geen roze is en een soortig turquoise dat geen blauw is. Ik heb niet zo’n talent dat kleuren weet te combineren maar ik denk dat deze er wel mee door kan.

Ik was trouwens niet van plan om een dekentje te maken, dat kwam weer door mijn hoofd geschoten als een maf plan en op zo’n 10 dagen haakte ik het bij mekaar, bang om te laat te komen. In de golven zit een fout, die moet ik volgende keer anders doen maar al bij al valt het nog niet echt op. Die golfstukken stukken heb ik trouwens wel een keer of 100 opnieuw gedaan en ik telde in die tijd ook wel een miljoen keer tot 100,… mensen die me bezig zagen vonden dat ik veel geduld had en poogden voorzichtig dat ze in de Hema ook zulke dekentjes verkopen. Jaja natuurlijk,… maar die zijn niet hANdgehaakt en bijgevolg ook niet origineel. De werkwijze voor dit leuke deken haalde ik bij creJJtion.

Maar kijk, het is gelukt,… op tijd en wel. Snel maakte ik er nog een cadeauzak bij. Twee rechthoeken uit baalkatoen die ik aan mekaar lockte en bovenaan een omslag maakte voor een trekkoord die ik haakte in de kleuren van het dekentje. De koord is helaas wat te dik waardoor het trekken stroef loopt dus die doe ik tijdens het wachten op de baby nog wel eens opnieuw met een dunnere haaknaald en wat minder garen. En vooraan stempelde ik er met textielinkt heel klunzing ‘hoera baby’ op al was het misschien een beter idee om ‘kom, baby kom’ te stempelen.

2013-01-15

2013-01-16

En toen zat ik werkeloos te wachten,… en te wachten,…. en had ik niets om handen.
En toen ik de volgende dag in de veritas de nieuwe collectie lentekatoen in de etalage zag ging het mis,…

P1040086

Daar zal alweer een deken geboren worden,…

Pakjesweekend

’t Fabriek was actief afgelopen weekend. Pakjes werden gemaakt en achterstallige cadeautjes afgewerkt. Voor een baby die toch al enige tijd het levenslicht zag maakte ik een slab naar dit patroon. Dat zag er mij een handig modelleke uit en het maken was ondanks de biaisomranding ook zeer makkelijk. Een aanrader.  Al zou ik de achterkant een volgende keer in spons doen ipv in flanel.  Bijpassend maakte ik een zak met trekkoord volgens het tubulaire principe. Dit wil in de rapte uitgelegd zeggen: voering aan elkaar stikken, aan weerskanten een stuk buitenstof, buitenstof vanboven aan elkaar stikken en ge hebt een gesloten ring. Dan de zijkanten stikken, de voering in de buitenstof duwen waarbij er nog een stukske voering vanboven komt piepen en klaar is kees. Allé, ’t is te zeggen, ge moet daar nog ergens gaten voorzien om uw treklint door te halen maar zo efkes in de rapte krijg ik dat hier niet neergeschreven.  Met de overschot maakte ik nog een opbergmandje. Het mandje stikte ik met mijn boventransport, in Engelstalige tutorials ook wel eens de walking foot (of feet in slechte vertalingen)genoemd. De voet zat standaard bij mijn naaimachine maar ik bezigde hem amper omdat ge daarvoor een vijs moet losdraaien en ik een luie naaister ben vond ik dat toch wel wat teveel werk. Het is echter de moeite om dat wel te doen,… qua naaigemak dan toch. Geluidstechnisch lijkt het dan wel alsof ik met een tractor door de kamer aan het rijden ben. Maar elk voordeel hep z’n nadeel zeker, om het op z’n Cruijff ’s te zeggen. De toffe stof van het geboortecadeau komt van bij Pauli. En jammer genoeg kan ik hier blijkbaar geen rechtstreekse filmpjes plaatsen maar alhier het goddelijke geluid van de walking foot.

 

Geboren

Het was een gezellige winter vorig jaar, dat is duidelijk. De afgelopen maanden werden in mijn omgeving véél baby’s geboren en deze dienden natuurlijk te worden voorzien van een hANdgemaakt geboortegeschenk. Ah ja! Maar laat ik nu meestal erg lang moeten nadenken over wat ik nu precies zou kunnen maken,… Uiteindelijk werden het slabbetjes in Vermiljoenstof. Eén van de baby’s zat toen nog gezellig overtijd te wezen in de moederbuik en ik kende geslacht noch naam. Zodus koos ik voor de baby boxes van Michael Miller in vrolijk groen. Bijpassend maakte ik kleine uiltjes en een geschenkzak uit dezelfde stof. En precies op de dag dat het laatste pakketje helemaal klaar was, werd de laatste baby ook geboren. Zo dacht ik dus 4 pakketjes klaar te hebben voor 3 meisjes en één jongen,… bleek mijn nieuwbakken neefje in het ziekenhuis een goed verzwegen nichtje te zijn,… 🙂 De slab werd het moeilijkste gedeelte van het hele pakket. Gewoonlijk maakte ik ze met een drukknoopje maar die zijn niet altijd even goed passend gebleken. De zoektocht naar een afdrukbare versie met een striklint bleek iets moeilijker. Er zijn hopen patroontjes te vinden maar die perfect op schaal afdrukken is niet simpel gebleken. Overtekenen van een bestaande slab was een eerder probeersel maar gaf meer schevigheid dan wat anders. Uiteindelijk, na afgaan van vééééél sites van mensen die de slab dachten uitgevonden te hebben,… 🙂  vond ik er eentje waarvan ik het patroon deftig kon afdrukken. Het kan u maar van pas komen mocht u ook op zoektocht gaan.

Er is geboren,…

een kindeken op aard,… op een witte donderdag in den advent -wat voor de bijbelkenners niet kan kloppen maar wonderen zijn de wereld niet uit- zag Hannah het levenslicht. Zusje van 3 broers, die zal zeker haar mannetje moeten staan! Als lintmeter -niet te verwarren met doopmeter, een lintmeter is een meter die het kind voorziet van zelfgemaakt spul- zorgde ik voor een guirlande met haar naam: 6 uiltjes aan een koord. Het waren beter molletjes geweest maar daar vond ik niet dadelijk een patroon voor. Het patroon komt trouwens van hier, ik maakte ze in één en dezelfde kleur en zoals ge zult zien: géén roos want Hannah moet tenslotte alle kleuren leren kennen nietwaar? 😉 Het borduren van de bekskes liep niet van een leien dakje. Pas tegen het einde had ik het ietwat door maar ach, op de wereld lopen ook geen twee krak dezelfde mensen rond hé. Verschillende uilen dus, samen op één koord.