De parabel van de twee rugzakskes.

Op een dag kwam ik langs deze blog en besloot om zelf twee exemplaren van deze rugzakjes te maken. De herinnering aan mijn vorige poging was achteraf bekeken al heel ver teruggedrongen in mijn geheugen,.. Maar belofte maakt schuld,…

 De oudste dochter wou graag prinsessenstof en voor de jongste koos ik zelf voor kleine diertjes. Allebei besteld bij FQ-shop en heel snel geleverd. Gespen vond ik niet bij veritas en de hexagoon en de wolwinkel waren dicht dus bestelde ik deze bij Robin & Eva.

 Toen moesten we nog bieskoord hebben maar zoals ik al zei: den hexagoon en de wolwinkel waren in jaarlijks verlof. Bij veritas hebben ze enkel de smalle paspelbandjes dus moest ik hem noodgedwongen zelf maken en dat deed ik simpelweg met biaslint en koord. Verkeerd koord om te beginnen. Ik vond iets dat ik dacht te kunnen gebruiken bij den banier. Véél te duur want ge moest er een hele klos van kopen en ’t resultaat trok dan ook nog eens op niks wegens te dik. Gelukkig vond ik in de onoverzichtelijke rayon bandjes & co bij Veritas iets dat beter kon dienen. Voor het paars/roze rugzakje vond ik helaas de juiste kleur biais niet wegens uitputting van de voorraad en geen geduld om  dagen op de nieuwe levering te wachten. Daar gebruikte ik dus gewoon wit. Geen idee of dat mooi uitkomt, ik vond het wel te doen. De man iets minder.

Dan was er nog het vraagstuk rond de versteviging want de merken die het patroon aangaf zijn hier natuurlijk niet te koop en zijn dusdanig moeilijk te vergelijken met het aanbod hier. Ik besloot -met mijne stomme kop- om voor de stevigste en dus ook de kartonachtige vlieseline te gaan waarmee ze lampekappen en zo voeren. Ik heb een half voorpand daarmee afgewerkt. Al mijn spelden waren krom en mijn vingers zagen eruit als die van een diabeet die meermaals per dag zijn glycemie moet controleren,… Pluspunt: het voorpand was zo stijf dat hij alleen rechtop kon staan. Gelukkig bestelde ik genoeg stof en begon opnieuw deze keer met vlieseline H640. Dit bleek een veel betere keuze.

Daarna bleek mijn rits te proper gestikt (=met weinig stof zichtbaar naast de tanden) waardoor de stukken stof die aan weerszijden van de rits moesten komen veel smaller bleken dan het zijkant/bodemstuk waaraan ik dit moest bevestigen. Gelukkig was er nog genoeg stof over om nieuwe, bredere ritsstukken te knippen waardoor alles wel uitkwam. Zucht ende puf! Daarna werkte ik zonder problemen een halve voorzijde af.

De straps maken verliep ook zonder noemenswaardige problemen al bleken de maten van het ringholder piece niet in de beschrijving te staan.

De achterkant maken en deze aan de voorzijde bevestigen verliep ook zonder probleem.

En ten tweede stikte ik plooien in de bochten. Ik heb daar echt twee dagen op zitten stukkelen en zwoegen. Duizend keer losgemaakt, opnieuw begonnen, gezeurd, een zaag gespannen, de rugzak tweehonderd keer in de vuilnisbak gesmeten, foert gezegd, kwaad met mijn armen over elkaar gezeten en met mijn lip tegen de grond,… De jongste dochter begreep er niets van en sloeg haar arm over mijn schouder: mama, ikke mij helpen klooien. Ikke mij klooien maken. Lief genoeg om toch nog een poging te wagen maar helaas, ook die mislukte. Ik kon dat ding niet plooiloos stikken.   

 En toen was daar de postbode. Gelukkig was daar de postbode. De postbode was daar hoezee, hoezee,… ge vraagt u nu vast af wat diene facteur mee kon hebben dat mij kon helpen door den bocht te gaan? Ge gaat verschieten ik beloof het u! De postbode had mee: een brief van den Bond zonder naam. En in dienen brief stak de spreuk van de maand:

 

Daar kon ik wel weer even mee verder en stikte de hoeken met plooien. Beter plooien dan opgeven. Opgeven is geen werkwoord. Merci Bond zonder naam!  

Daarna moest de hele voeringstoestand aan de buitenrugzak bevestigd worden. Ook al zo’n makkie. Ik ga ’t niet neerschijven hoe ik heb zitten foefelen maar ’t was fameus. Gesterkt door de spreuk van den bond, het feit dat ik een belofte had gemaakt en de grote verwachting van beide kinderen, ben ik erdoor geraakt,… al bleken de zijkanten van dat ritsstuk véél te laag te komen waardoor de rits opzij niet mooi afgeschermd was en mijn tussenvoering deels zichtbaar was. Bij den tweede rugzak heb ik dat mits wat aanpasingen kunnen voorkomen. Bij den eerste heb ik er twee lapjes tegen gezet die de gapende gaten bedekken. Prutswerk, ik weet het.

Maar ze zijn af. Alletwee. Ik heb er een maand over gedaan en ik was het werkelijk zo beu als koude pap maar ik ben toch fier op mijn zakskes en de kinders ook.

De n° 186 Rachel’s Retro bag

Het klinkt een beetje als die parfum met het nummerke 4711. Nog voor mijn foertmodus maakte ik op vraag van een collega een tas voor haar dochter. Het patroon met het nummerke 186 vond ik op ithinksew.  ’t Is er eentje van de new arrivals. Een simpel zakje met plooitjes vooraan. De kleur moest paars zijn en paars is het geworden: berkeley pink purple swirl. Waar de pink precies zit in deze stof  heb ik vooralsnog nog niet mogen ontdekken. Ik kocht ze bij de vette kwartiershop.

Een mooie gesp/ verbindingsstuk -of hoe noemt ge zoiets- vinden voor aan de riem bleek het moeilijkste gedeelte bij deze tas. Zelfs in den hexagoon konden ze mij niet helpen. Uiteindelijk heb ik bij vertitas iets gevonden maar ’t is infeite net iets te smal. Ik kwam ook op het lumineuze idee om wat te gaan sierstikselen op de voorkant. Achteraf vond ik het precies toch niet zo mooi maar zo’n sierstiksel uithalen,… nee dankuwelmerci. Verder voorzag ik de tas van een binnenzakje met rits ipv het vooropgestelde opgestikte zakje waar ge toch niks in kwijt kunt.  En dan is het nu maar hopen dat de dochter blij is met haar hANdgemaakte tas,… maar dat zal wel zekers?