Ondertussen in de stoffenwinkel,…

Starring:

  • De geduldige stoffenverkoopster,
  • De madame, de hond én de hele uitzet (mand en kostuum)
  • De stoffenverkoper
  • Mezelf en mijneigen.

‎”Maar hoe goa ik doar oan beginnen madame, ik kan niet stikken!” “Zo een mand moaken dat is ni simpel poas ik”

‎”En dan de kleur, de kleur! Ik hem hie naa graas gepakt mo ik twaafel of ik toch ni beiter da gruun zaa pakken.” “Wa peisde gaa madame?”

‎”En dan dienen onderkant é, dat is precees vuuring of zoewiet?” “Mo da baat em kapot zodus ik paasde oem iet anders te pakken?” “Wa paasde gaa madame?” “En hoeveel zou’k doeveu vandoen emme?”

 Ondertussen staat de verkoopster naarstig de hondenmand op de meten.

‎”En dan wazzek oan ’t peizen é, veu zijne mantel of da’k dan ni beter van dei verduisteringsstof zou pakken of is dat ni woaterdicht madame?”

‎”Moh wétte, ik goa doar mee wachten want ’t reigent naa toch ni é en ik paas dattem ginne kaa heeft want aa eft zaane mantel naa oek ni oan é”

‎”De vroag is allien, wie goat dat stikken???” Kijkt de winkel rond.

Verkoopster meet nog steeds de hondenmand.

 Verkoopster: ge gaat een meter 70 vandoen hebben.

Madame: “Ah ja? Zoudet peizen?” “Wette, ik verander naa precees van gedacht.” ” Ik goan ze in twie kleuren moaken.”

‎”Allé, ik kan ni stikken zodus hoe dat inien goat geroaken dat wettek oek ni”

 Kijkt weer de winkel rond in de hoop iemand te vinden die dat voor haar wil stikken????

‎”Wétte wa?” “Geft gewoen gruun en dan ewa voering veu vanonder” “Goade da kapot baaten Suske???”

‎”Joa sé, ik paas dat ons moeder dat dat maar moet stikken é”

‎”Mor dat mens hé gien geduld é” Kijkt de winkel rond en ik denk bijna luidop: IK WEL, IK WEL!

En toen kwam den blonde verkoper binnen, knipte mijn stof en ik was er vanaf. ZUCHT!

Toen ik buiten ging begon ze over den ABS van haar “vwatuur”

‎”Mo die is kapot en dei zegt da’k moet terug raaie” “Wétte gaa oe ver dat dat is, terug no Tsjakamakka???”

“Dus dat zal gemokt moeten worden hie in de gebure é” Kijkt de winkel rond.

Het moet gezegd: de verkoopster deed dat allemaal met de glimlach zonder ook maar één keer met haar ogen te rollen. Straf! Ik weet niet of ik dat zou kunnen.

Drie en vier met veel plezier.

Ziehier! Tas drie en vier voor Van Katoen met veel plezier. Stofkleuren uit mijn jonge jaren. Ik dacht er een kinderjurk van te maken maar plots vond ik ze toch niet meer zo mooi. Het patroon van de tas tekende ik reeds vanbuiten. Het is echt geen werk. Duik in uw stoffenkast en begin eraan. De tas is klaar in no time. En nu ga ik mijn Poekieknuffel van armen, benen en oren voorzien.

 

Afgerrrrond

Eén ding is zeker, de jurk van Colette Patterns die ik dacht klaar te krijgen tegen kerstmis zal het niet halen,… cadeautjes kregen voorrang. Een jarige jongen, dat vond ik een moeilijke opdracht. Ooit ben ik begonnen aan het apple-hemd uit ottobre maar ik ben gestopt en nooit meer verder geraakt. Het hangt te verkommeren op een kapstok. En het cadeautje moest best snel gemaakt dus beginnen prutsen aan een hemd zat er niet in.

Toen kwam Eloleo af met haar stiftenrol en zette ze ook nog eens sneller dan voorzien de werkwijze online!  Jihaa!  Bij gebrek aan jongensstof in mijn meisjeskast maakte ik alvast een testversie. Wederom een zeer duidelijke uitleg, het maken verliep op rolletjes al moet ik wel bekennen dat ik al enige ervaring had met het maken van schoon afgewerkte gaten in stof.  Vier uur heb ik er dus zeker niet over gedaan. (ik deed trouwens ook niet aan op maatknipperij van figuren noch zocht ik lapjes met de kleuren van de stiften bij elkaar, daar kruipt ook wel een uur in denk ik) Den biais heb ik ook niet zelf gemaakt, die biaismaker strijkt mijn biais altijd scheef zodus ik koop hem liever, dat geeft minder ergernis. 😉

De testversie zag er buiten wat uit den bocht vliegen in de hoeken redelijk deftig uit. Hij werd ingepakt en cadeau gedaan aan de jarige schoonzus die er haar haakpennen in kan sorteren.

En toen kwam supersnel de jongensstof toe en begon ik moedig aan een tweede exemplaar. Voor contrasterende biais moest ik wel even op zoek en vond bij hexagoon. Alles verliep redelijk naar wens al besloot mijn naaimachinenaald bij het rondstikken van de gaten plots te gaan dansen en bleek den biais een tikkeltje smaller dan de standaard van de veritas en zodus eindigde het rampzalig. Helaas pindakaas. Twee keer de volledige biais er terug afgeprutst mocht niet baten. Hij blijft bij zijn besluit en wil er gewoon niet deftig rrrrond. Foert é!

Voor de broer maakte ik er nog een knikkerzakje bij. En nu ga ik nog een avond twijfelen of ik dat zo durf opsturen of niet. Mogelijks gaat die biais er nogmaals helemaal af. * & ** Awoert voor mijneigen!

* ’t Is beslist, hij gaat eraf! Ik ben nu toch al te laat met mijne cadeau.
** Of nee, ik maak gewoon iets anders.
 

PS: ge moogt lachen!

Geboren

Het was een gezellige winter vorig jaar, dat is duidelijk. De afgelopen maanden werden in mijn omgeving véél baby’s geboren en deze dienden natuurlijk te worden voorzien van een hANdgemaakt geboortegeschenk. Ah ja! Maar laat ik nu meestal erg lang moeten nadenken over wat ik nu precies zou kunnen maken,… Uiteindelijk werden het slabbetjes in Vermiljoenstof. Eén van de baby’s zat toen nog gezellig overtijd te wezen in de moederbuik en ik kende geslacht noch naam. Zodus koos ik voor de baby boxes van Michael Miller in vrolijk groen. Bijpassend maakte ik kleine uiltjes en een geschenkzak uit dezelfde stof. En precies op de dag dat het laatste pakketje helemaal klaar was, werd de laatste baby ook geboren. Zo dacht ik dus 4 pakketjes klaar te hebben voor 3 meisjes en één jongen,… bleek mijn nieuwbakken neefje in het ziekenhuis een goed verzwegen nichtje te zijn,… 🙂 De slab werd het moeilijkste gedeelte van het hele pakket. Gewoonlijk maakte ik ze met een drukknoopje maar die zijn niet altijd even goed passend gebleken. De zoektocht naar een afdrukbare versie met een striklint bleek iets moeilijker. Er zijn hopen patroontjes te vinden maar die perfect op schaal afdrukken is niet simpel gebleken. Overtekenen van een bestaande slab was een eerder probeersel maar gaf meer schevigheid dan wat anders. Uiteindelijk, na afgaan van vééééél sites van mensen die de slab dachten uitgevonden te hebben,… 🙂  vond ik er eentje waarvan ik het patroon deftig kon afdrukken. Het kan u maar van pas komen mocht u ook op zoektocht gaan.

’t Is feeeeeest, ’t is feeeeeeest!

Voor de jarige van in de zomervakantie die het morgen al viert: een rugzakje naar het patroon van noodlehead dat ik eerlijkheidshalve wel lichtelijk heb aangepast omdat ik die twee zijstukjes langs de rits niet wou. De stof  heet waschbärwald en is van Farbenmix. Ik vond ze gewoon alhier bij de plaatstelijke stoffenhandel Pauli. Ze lag al een poos in mijn kast want ik wist niet wat ze zou kunnen worden en dat is dus een rugzakje geworden, gepersonaliseerd met naam uit flockfolie -lettertype Segoe script-  die hier gisteren tijdens de opruimwerken nog uit de kast viel en net de juiste kleur had. Voila. Ik hoop dat de jarige het een leuk geschenkje mag vinden.

De trein de saaiheid

Het is hier saai, ik weet het.  Al bijna een maand heb ik amper iets verricht.

Ik kreeg een hele zak lapjes en daarmee prulde 3 drie zakjes bij elkaar. Allemaal naar model van Keyka Lou. Niet mijn schoonste creaties, gewoon wat prullen om het niet te verleren.

En toen werd het een paar dagen schoon weer en bedacht ik dat ik dringend in de rokken moest vliegen. Dus maakte ik nog eens de garden flowerrok uit ottobre 1/2010 een A-lijn met blinde rits achteraan. Hij is nog niet af wegens zeker 15 cm te lang en ligt hier al enkele dagen te wachte op inkorting maar ik kom er niet toe omdat ik de stof mij ineens niet meer zo aanstaat. 🙂 En ook omdat ik de moeite alweer niet genomen heb om het patroon te laten uitkomen.

En dan heb ik ook nog hopen stof gewassen en gestreken. Dit nadat mijn mooi jurkje gekrompen bleek in de was,… het aanbrengen van de sierstiksels bleek achteraf gezien ook geen goed idee trouwens omdat het dan zeer moeilijk te strijken is. Maar goed, gekrompen spul zal mij voortaan niet meer overkomen.

Ik maakte ook nog een kraamcadeautje voor het pasgeboren zusje van een klasvriendje uit de jongste haar klas.

Verder werd een patroon in elkaar geplakt om een omkeerbare zomerjas met ritssluiting te maken. De stof voor de jongste dochter is al gekocht.

Voor de oudste dacht ik nog iets bruikbaars liggen te hebben in mijn kast maar helaas, het blijkt nét niet genoeg. Daar moeten we dus nog even voor op speurtocht. Dus hopelijk zeer binnenkort  alhier de voorstelling van de meest geweldige zomerjaskes op aard. De eerste 3 kijkers krijgen een gratis pakske sultana hartig*.

Ah, ik vergat ook nog het konijn dat ik breide maar dat nog niet voorzien is van poten en oren. ’t Is te zeggen, poten moesten er niet aan maar oren en een staart wel om van het borduurwerk om hem een gezicht te geven nog maar te zwijgen. Dat komt dus ook nog. Ooit. Als ik den tijd en de goesting kan vinden.

*zolang de voorraad strekt al zal hij lang streken want het spul is niet te vreten.

Het spektakel.

Ik moet wel lijden aan een ernstige vorm van geheugenverlies,… Vandaag stond ik om 7 uur des morgens -op een vrije zondag!!!- op om naar het stoffenspektakel te trekken. Eindelijk eens op mijn vrije zondag zodus, ik was er helemaal klaar voor. De kinderen werden eerst bij meter, opa en tante afgezet ter entertaining en wijlle -de mAN en ikzelf- naar ginder. Om de mAN gunstig te stemmen had ik gisteren toegezegd in een bezoekje aan zijn favoriete visbakkenwinkel in Waver dus die was in goeie doen, zeker omdat ik hem onderwege ook nog eens chocolade paaseitjes toestopte. De rit terug naar Leuven verliep vlotjes tot we de Brabanthal bijna in het visier hadden,… samen in de file, ja gezellig! Een sliert wagens volgepropt met vrouwmenschen en loszittende kinderen -de stoffenspektakelbezoeksters doen niet aan veiligheid- reed aan eenslakkentempo richting ingang. Eindelijk op de parking knibbelden ze al aan mijn shoppingbudget: 3 hele euro’s voor de parking die om 11 uur al redelijk volzet was.

En binnen,… een mierennest. Boertige vrouwmensen die hun ellebogen gebruiken om een plaatsje op te schuiven aan ’t kraam, grootmoedertype’s zonder geduld die zich pardon-roepend een weg banen doorheen de massa, het betere duw en trekwerk kwam er ook aan te pas. Enfin, ik herinnerde mij plots weer dat ik hier infeite een hekel aan had. De MAN gebaarde van krommenaas en bewoog zich door de mensenmassa op zoek naar de ideale stof om zijne zetel te overtrekken. Zo deden we wel 3 zetelstofachtige kramen alwaar de prijs tussen de 15 à 30 euro de meter stof lag. Dat ziede vanhier! Of beter: daar geef ik vandaag mijn schoon geld niet aan zenne!  Van verre zag ik wel veel leuke dingen maar de rijen voor de kramen stonden mij veel te dik. Zodus sprak ik: “kom jong, we zijn hier weg!” En weg was ik. Wel met wat spijt omdat ik 3 euro heb betaald voor een stoemme parking maar van zo’n gekrioel word ik stiepelstenenzot. Ze mogen het daar hebben, ik betaal dan liever wat meer om op mijn gemak te kunnen kiezen.

Gelukkig was er in Roosbeek een hobbymarkt met daarop mijn favoriete stoffenkraam. En had ik eigenlijk niet eens budget nodig want ik kreeg van de mAN voor Valentijn een cadeaubon geschonken,… Maar zoveel schoons,… ik kocht tulpjes en auto’s, hertjes met strik en het patroon voor de birthday party dress. En ik heb mij dan nog serieus ingehouden. En na al die online-bestellingen weet ik nu dat de madame van de stofjes echt een toffe madame is en haar kniphulpjes ook. En ik hoop ook dat het kindje bijna aan den ingang al zijn beeldjes heeft kunnen verkopen want ik zou dat toch wel zielig vinden  mocht dat niet het geval geweest zijn.

En nu heb ik na 1 maand naaistilte precies toch weer goesting om nog eens iets te maken. ‘k Zal wel moeten want infeite hé, is mijn stoffenkast een stoffenspektakel op zichzelve. Geen idee wat ik daar nog dacht te zoeken.

Een A-lijn

Gisteren moest ik even naar de stoffenwinkel om mijn voorraad effen voeringsstoffen aan te vullen. Ik was nog maar juist binnen of ik zag in mijn linkerooghoek een arsenaal mooie stoffen liggen,… waaw. Normaal gezien hou ik niet van oranje maar deze stof vond ik zo mooi dat ik instant besloot dat ze een A-lijn jurk zou worden voor de jongste dochter.

Ik gebruikte een poepsimpel patroon van burda den D3026 maar omdat de stof aan den dunne kant is stak ik ze in elkaar volgens de omkeerbare jurk handleiding van Tante Hilde. Dat ging heel makkelijk uitgenomen den onderrand, daar heb ik wat mee zitten sukkelen maar dat komt vermoedelijk omdat ik uit curieuziteit mijn jurk al even gekeerd had en daarna niet meer wist hoe ik ze terug binnenstebuiten moest krijgen. Stoem,  ik weet het. Aan den achterkant voorzag ik geen striklint maar een lusje en een knoop. De jurk is daardoor niet omkeerbaar maar dat hoefde infeite niet, ’t was gewoon een kwestie van ze wat te voeren. Ik bracht ook een sierstiksels aan bij zoom, de halslijn en de armgaten, ik vond dat precies wat afgewerkter.,

Dan rest mij alleen nog het fotomateriaal -slecht wegens diep in de nacht getrokken- en dan moet ge zelf maar zien wat ge erover denkt. Als ge niet schoon zou vinden kunt ge nog altijd gewoon doorklikken. 😀

Een lamszjilé

Ik had nochtans gezworen dat ik dat echt niet mooi vond, zo’n schaapachtig ‘zjiléken’ voor de kinderen. Maar ik ben dan uiteindelijk toch overstag gegaan en ben er eentje beginnen maken, al was ’t maar omdat de jongste dochter het exemplaar van haar juf -eentje uit de winkel- zo mooi vond. Ik gebruikte het patroon van Mme Zsazsa dat ik na 100 pogingen uiteindelijk toch zonder hulp op ware grootte heb kunnen uitprinten. (Ge download de originele versie, doet die open in paint, klikt daar op afdrukvoorbeeld en klikt dan op pagina-instellingen en zet het ding op staand ipv liggend en vinkt daar ook ergens bij schaal aanpassen het vakske aanpassen aan dat op 100% moet staan en klikt dan op afdrukken ASEM) Wat ge ook kunt doen is de knippie van -ik denk- een keer of 3 geleden gebruiken want daar stond ook een gilet in.

En dan kocht ik ‘schaap’ bij Pauli -amaai da’s kostelijk- en koos een stofke dat bij haar broek voor morgen paste uit mijn stoffenkast. Ik zette ook nog de blogpagina over omkeerbare vestekens van Tante Hilde open. En toen begon ik eraan en was snel klaar en tevreden. Gelukkig vond ze haar eigen vestje geweldig mooi en zwierde het niet meteen uit. Even was er discussie over de kant die naar buiten gedragen zou worden: “deze, nee deze of nee toch maar deze, maar laat dat net het plezante -maar niet midden in de ochtendspits- van deze vestjes te zijn.

Ik vond het zelfs zo tof dat ik op kerstdag zelve besloot om er nog snel eentje te maken voor mijn petekind. Daardoor waren we wel wat te laat op het feest maar dat staken we gewoon op de sneeuw é. Voor het exemplaar van Timo gebruikte ik een stuk stof dat een rokske had moeten worden gemaakt door mijne man maar dat mag ik normaal niet hardop zeggen- maar ik vond dat echt een jongensstof dus het werd verknipt. Omdat ik het crèmekleurige schaap niet vond passen tegen de witte achtergrond snorde ik ergens uit de diepe diepten van mijn stoffenkast nog een stuk grijs hoogpolig fleece op dat wonderschoon bleek te passen bij mijn buitenstof. Enfin, een perfect safarivestje was geboren op eenen kerstdag. Schoon. Daarbij gaf ik ook nog een geflockt shirt. ’t Was mijn eerste flockpoging zodus, niet te nauw kijken. 🙂

En dan had ik gisteren ineens ook nog goesting om er eentje te maken. Het werd een knuddig rozig vestje in maatje 1 – 1.5 jaar. En we zijn nog niet klaar want de oudste wil er ook nog één al vrees ik dat die net buiten de maten valt maar ik ga het er toch op wagen. Dan is er ook nog iemand zoooooot van de vogelkes van Michael Miller -allé, vogelKES, ’t zijn serieuze vogelen- en ik wist niet meteen wat ik ermee zou kunnen maken. En ze is dan ook nog eens zoooot van de vestekes dus ik denk dat ik een poging waag om er eentje in ’t groot te maken ook. En dan zal ’t wel volstaan en bijna lente zijn zeker?

Mocht u zich afvragen of het hier ‘stoffig’ was alonder den boom? De buit: 2 stukken stof uit een pakske gevist, 2 stoffenbonnen van Pauli en ene van bij Vermiljoen. Jo-de-la-hitie!