De haaktas

Het was al van in 2009 geleden dat ik schoonzus Caroline voor haar verjaardag deze tas maakte om haar haakgerief in te vervoeren. Dat zakje heeft zijn dienst goed bewezen en ziet er nog altijd even mooi uit. Maar de projecten werden groter en onlangs liet Caroline vallen dat een grotere zak misschien wenselijk zou zijn. En ik ben nu toevallig heel goed in het opvangen van tips,… zodus wou ik voor haar verjaardag graag een grotere tas maken en ik vond wat ik zocht in het boek: ‘Zo geknipt’. De grote schoudertas met verzonken rits zou het worden.
Maar dan heeft een mens ook nog tijd nodig h√© en tijd is niet te koop. Gelukkig is er dan ook nog een zus en een logeerbed en kinderen die dat absoluut niet erg vinden om tante eens te wekken om 7 uur terwijl mama thuis na heerlijk uitslapen tot kwart na 8 zich achter de naaimachine kan placeren. Zo geknipt is niet Zo gedaan,… dat wist ik toen ik eraan begon want menig tas werd door mij al in mekaar gezet. Mijn machine had er geen zin in en maakte weer huppelende steken waardoor ik het tornmes menigmaal moest bezigen. Het stiksel is nog steeds niet perfect maar de tas steekt in mekaar en ze is groot! Daar kan menig bolletje wol in meegenomen worden.
In de binnenzak verwerkte ik plaats om haaknaalden in op te bergen en een schaar. In de buitenzakken kan vulsel gepropt worden om gehaakte diertjes mee op te vullen. Jaja,… ik ben jaloers. Zo’n mooie tas zou ik ook wel kunnen gebruiken. Ik sleep mijn haaksels vooralsnog mee in een Vermiljoenzakje dat ik ooit cadeau kreeg bij een bestelling. ūüôā
Den bodem dat is een verhaal,… Karton dat heb ik hier niet liggen en ik durf de schaar niet in onze schone placematten zetten. Zodus bedacht ik, als ik nu eens een stuk stof zou lamineren,… Ge zou er zelf niet opkomen, ik weet het. Dat trekt blazen natuurlijk. Maar na een keer of 20 door het machine had ik iets dat toch als tassenbodem kan gebruikt worden. Ze blijft toch staan.

Zo, dat heb ik even ‘snel’ geflikt, ¬†op een zondag voormiddag. Nu nog de rest van de cadeautjes inpakken. Gelukkige verjaardag Caroline!

*Waarom dat ding nu opeens geen paragrafen wil maken is me vooralsnog onduidelijk. Ge zult het dus helaas in enen trek moeten lezen. Mijn excuses.
En de witte stiklijnen voor de haaknaaldenzakjes moet ik ook nog wegvegen. ‘k Weet het!

2012-12-16

Leila The Pony

Toen ik Leila The Pony zag in mijn zoomigurumiboek, werd ik instant verliefd. Die grote ogen, die gevlochten manen, dat grote lompe lijf,… maar enkel en alleen omdat hij niet gemaakt kan worden met mijn standaardwol voor zulke projecten (catania) en ik aldus naar de winkel moest, ¬†duurde het even voor ik eraan begon. De wol kocht ik bij Berg√®re de France net voor sluitingstijd en we begonnen eraan,… en nu, enkele dagen later zit Leila hier te stralen. Ze is een cadeautje voor een meisjesbabyomacollega. ¬†Ik hoop dat ze leuk wordt bevonden.

Mocht u Leila ook willen maken dan geef ik graag mee dat er een klein foutje is geslopen in de werkwijze van de armen. In ronde 9 en 10 moet de ‘inc’ een ‘dec’ zijn om op ’t einde aan het juiste aantal steken te komen. Dat bespaart u al wat denk -en telwerk. ūüėČ

Het patroon van Leila is een creatie van Lilleliis.

2012-12-12

GSM-zakje nummerke 2

Het is niet eens zo lang geleden dat ik een kennis¬†voorzag van een GSM-zakje op maat.¬†Zo’n 9 maanden later heeft hij alweer een andere baby maar durfde hij het niet aan om mij alweer een ¬†op maat gemaakt zakje te vragen. Maar ik wist het wel zenne, dat dat een fijne optie zou zijn! ¬†Dus alhier een nieuw zakje. Ik hoop alweer dat het past. Het is niet comme il faut met dat turquoise dat daar komt piepen maar mannen kijken zo nauw niet h√©? Hoop ik dan toch.

P1030455

 

 

 

 

 

 

 

En dan sprak ik hier nog over de zoommaat in inchen,… Ik heb mijne maat gevonden en ik heb daar zelfs niet zo ver voor moeten lopen. Het wolwinkeltje in de Parijsstraat in Leuven,… ik was het daar in het verleden al gaan vragen maar toen hadden ze dat niet. Nu wel, wat een gemak!

P1030456

 

Ik zeg u geen vaarwel

Ik zeg u geen vaarwel mijn vriend
Dra zien w’elkander weer
Zodra de lente komt in’t land
Zien wij elkander weer 
 

Een oud lied, maar het blijft actueel. De jongste kwam gisteren vertellen dat een kindje van haar klas naar het buitenland gaat verhuizen en dat ze daar vrijdag een groot afscheidsfeest voor gaan bouwen. Op de limiet ofte op één dag tijd maakte ik deze aap als herinnering aan zijn tijd in de apenklas. Hij kijkt zelfs een beetje treurig.

Het patroontje staat in het boekje Zoomigurumi, een collectie leuke kleine diertjes ontworpen door 12 designers. Het werd onlangs uitgebracht in samenwerking met amigurumipatterns.net. Een hebbeding zodus ik heb het. ūüėČ

P1030451

Samenwerkende vennootschap der warme voeten

Buiten viel de regen met bakken uit de lucht, het ideale moment om me aan een klein project te zetten. Mijn eerste samenwerkende vennootschap met breiwonder MorganMagic. Het was haar idee om mijn nicht een paar warme voeten te bezorgen deze winter en in no time had ze een paar prachtige sloffen klaar. Ik beloofde om een bijpassend cadeauzakje te maken en greep daarvoor naar Zo Geknipt van Sanne & Riet. Het ritstasje was ook in no time klaar en ik had nog maar net mijn fotostudio afgebroken toen de postbode het pakje met de sloffen door de deur schoof. Als een puzzel viel alles ineen en zoals het hoort: geheel assorti. Ik denk dat ik een superblije nicht ga hebben met heerlijk warme voeten. Dank u Morgan!

Een wijze jas voor het schrift met de harde kaft.

All√©, nu we de ‘truuken van de foor’ kennen gaan we er volledig voor h√©. Een jarig meisje van 8 in combinatie met werken maar toch uit traditie een hANdgemaakt cadeautje willen opsturen maar absoluut geen tijd en zin in rokjes zoals ze gewoon is,… ASEM. Dus ik dook in mijn lappenmand en viste daar de wijze uiltjes uit. Met de tip om voor een schrift met harde kaft 2 √† 4 mm extra toe te voegen maakte ik een nieuw patroon naar de beschrijving uit het boek Zo Geknipt.

De elastiek komt uit de Veritas en is aan de dikke kant waardoor ik geen leuke knopen kan vinden met gaatjes die groot genoeg zijn om die elastiek door te rijgen. Houten knopen hebben grotere gaatjes dus koos ik daarvoor. Ik draai aan de uiteinden wat plakband om de elastiek er gemakkelijker door te krijgen.

Vier keer stikken en zo’n cover is klaar en tadaaaa toen kwam het spannende moment om het schrift met de harde kaft in de cover te krijgen,… Tedujuu,… dat zal toch zeker niet weer te klein zijn???? Maar gelukkig vond ik de manier, ik deel hem graag met u want ik heb er even over moeten nadenken hoor. Het schrift is trouwens ook in ’t geheel niet assorti met de kleuren van de cover maar dat heb ik mij voor √©√©n keer niet aangetrokken. Snel en op tijd op bestemming was mijn hoofddoel. Et voila,… zo simpel is dat eigenlijk. Maar ge moet het weten.

 

 

Maaksels van de week.

Ik was er in de grote vakantie vooruitziend ende tijdig mee begonnen met de bedoeling warm te liggen tegen dat het kouder werd. Eind oktober zijn we nu en het IS koud en mijn dekentje is af. Zo snel als het in den beginne ging zo traag ging het navenant het ding langer en zwaarder werd. Ik kreeg bovendien ontzettend veel last van mijn nek en schouders en dat zou volgens de huisarts aan het haakwerk liggen wat me een ontstoken monnikskapspier bezorgde. Een hele doos ontstekingsremmers later maakte ik dan toch maar eens een afspraak bij de kiné en die lachte eens met die monnikskapspier. De nekmiserie is nog niet helemaal vergeten maar haken doe ik dus terug. En zodus nam ik deze week mijn deken ter hand en maakte de laatste steken voor de rand. Veel bollen catania en menig granny stripe later liggen we deze winter zeker warm.

Uit het boek¬†Haken, stap voor stap¬†maakte ik deze colsjaal.¬†Een mislukking. ‘k Vind hem niet mooi.

En deze lag hier al een hele poos te wachten: nog maar eens een dropstich cowl. Veel te groot uitgevallen. Zwarte Piet zou hem goed kunnen gebruiken. Ook voor de bak der mislukkingen vrees ik.

Het te kleine boekenhoesje werd gisteren meegenomen naar de Club en na veel gepas voorzien van een schriftje. Zus Sara zal blij zijn want zij bracht deze stof voor me mee van bij Frau Tulpe uit Berlijn. Zoals ge ziet hield ik tijdens het knippen totaal geen rekening met de print waardoor de meeste figuren aan de voorzijde op hun kop staan,…

Misschien dat niet iedereen even blij was met mijn bericht maar ik ben niet het mens dat doet alsof ze vanalles kan maken met haar ogen dicht. Iedereen die met een handboek werkt zal daar al wel eens op sakkeren. Als je een boek maakt moet je je realiseren dat dat gebruikt zal worden door mensen van verschillend niveau. Ik had er eerlijk gezegd gewoon niet op gelet dat je enkel een hoes voor een paperback kon maken met die handleiding en ik meen dat dat andere mensen ook wel eens zou kunnen overkomen.  Ik heb niet gezegd dat het een slecht boek is. Integendeel.

Daarnaast maakte ik ook nog elfenschoentjes voor een éénbenige elf. Wegens verkeerde wol eerst voor een reuzenelf, daarna voor een mini-elf en met de juiste wol voor een baby-elf maar die mislukte helaas dus dat resultaat is voor een volgende keer, als ik nog goesting heb.

Ruggesteun

Helaas ben ik niet de enige, die tegenwoordig iedere week een keer of twee naar de kraker moet lopen om mijn lijf terug in juiste positie te krijgen. Vanavond is het vergadering op ’t werk en gisteren was ‘baas’ zoals we ons hoofd noemen ook jarig. En dan ja,… kunt ge toch niet met lege handen komen? En toevallig is baas nogal solidair met haar medewerkers en heeft ze het ook aan hare rug. Zodus beste baas,… u bent alweer een jaartje ouder en het seizoen maakt het alsmaar kouder. Ik dacht ik maak u vlug, een gezellig kussentje voor in uwe rug.

Vooropgesteld was ik van plan een vierkant rapklaar kussen te maken maar zo’n rond kussen uit het Zo Geknipt-boek van Sanne en Riet leek mij gezelliger. En zo begon ik aan iets wat geschreven simpeler leek dan gemaakt. All√©, dat laatste ligt volledig aan mijn klungeligheid. De paspel stikkel met de knipjes ging goed maar om daarna uw tweede lap stof aan de eerste te bevestigen moet ge als klungelaar √©cht wel spelden gebruiken of ge hebt op ’t einde stof over en ge kunt tornen tot het terug allemaal past.

Enfin ja,… mits veel geklungel is mijn kussen klaar geraakt. Het is allerminst perfect maar ik zal Baas mijn zelfgemaakte ruggensteun afgeven. Gelukkig mag ik als verpleegkundige het hechten aan de dokters overlaten,… draadjes afknippen lukt nog net maar ’t zelf doen daar hebt ge toch enige opleiding voor nodig.

Bollekesstof van bij Pauli