Moet er nog stof zijn?

Ik vroeg mij af wat u met uw stofresten doet? Knipt u ze bij en plooit u ze properkes op of doet u zoals ik en doet u van proppemans in een groot recipiënt? Gisteren vroeg mijn nicht of ik toevallig geen stofresten in overschot had. “HA!” sprak ik, ge vraagt het aan de juiste, wel drie bakken vol!

En zo dook ik eens in die bakken,… nostalgie kwam boven en veel rommel en stukken die nergens meer voor konden dienen. Ongeveer den helft van de bak heb ik al proper in een doos gekregen en nicht Nele zal zich kunnen uitleven op mijn stofresten.
En ik beloof plechtig om het in ’t vervolg van in ’t begin proper te houden én om mijn idee van een vlaggenlijn met elk stukje stof dat ik gebruik in leven te roepen.
Maar eerst hebben we nog menig bak stofrest te gaan want zo spraken de kinderen: “goh mama, wat maak jij een troep zeg!” ,… Ik ga terug graven, de groeten.

Edit: Ik had ook het idee om stofresten te schenken aan zonnedekens die dekens maken voor kinderen die lijden aan een chronische of ernstige ziekte. Net zoals Poekie vind ik dat een schitterend initiatief. Zo’n deken quilten kan ik niet maar stofresten schenken wel. Mocht u ook niet weten wat gedaan met de uwe, ze hebben ze daar graag. Vanaf minimum 10 op 10 cm zijn de lapjes voor hen bruikbaar.

Rommeldebommel

Girl’s world: rok & ook een beetje roll.

Mijn grootste -en enige héhé- fan mocht een rokje bestellen voor haar communie. Allé ’t is goed, zeg eens een kleur, sprak ik en kreeg appelblauwzeegroen terug. Aha! Goed, dat heb ik juist liggen dacht ik maar achteraf is dat appelblauwzeegroen precies toch wat turqoise gebleken. Maar met een roze bril op is dat heus echt wel appelblauwzeegroen hoor Sarah!

De stof da’s girl’s world van Freespirit geworden. En het model is het eerste uit den boek van de Mme. Allé nee, eigenlijk maakte ik al een klokrok voor mezelf maar nadat ik den tailleband er al half op had gezet wou ik hem voorzekers eens passen en bleek de rok  -ondanks mijn secuur opgemeten lijf – vanzelf af te zakken dus gooide ik hem teleurgesteld en niet van plan terug te verdikken voor een rok in de lappenmand. Ik hoop dus dat deze wel past want na een vergelijkende blik op de opgegeven maten en de tabel op bladzijde 13 in het boek, keek ik ook wat bedenkelijk. Een taille tussen de 2 en de 4 jaar, een heupomtrek rond 6 en 8 jaar en een lengte van 10 jarige. Wat moet een mens daar mee? Zien dat de poep er zeker inkan en dat het rokske niet te mini is zeker?

Ik heb al menig rokje gemaakt maar als naaister met een serieuze vorm van faalangst kies ik altijd voor de gemakkelijke toestanden waarbij bijna niets kan misgaan. De miserie begon al toen bleek dat er onvoldoende stoflengte overbleef om de tailleband in zijn geheel uit te knippen. Ik heb hem dan teleurgesteld in twee delen gemaakt en om de schade wat goed te maken heb ik er een paspeltje tussen gestoken. Ik heb mij tevens zot gezocht naar een niet te truttig kantje voor de zoom maar helaas,… ik heb niet gevonden en ik wou de rok vandaag af waardoor ik helaas niet in het paradijs der kantjes -Hexagoon, Ravenstraat, Leuven- ben geraakt. Strubbelingen had ik ook met den elastiek. Die plooit zichzelf altijd dubbel. Ik heb de foto al getrokken maar ik zal hem er nogmaals -voor de vijfde keer- uithalen. Ik heb er overigens ook al  verschillende maten van elastiek ingestoken. Niks helpt. Miserie komt er altijd wel bij als ik iets maak.

Maar zo aan de wasdraad is ’t wel schoon zenne. Nu duimen dat het kind erin geraakt. Ik weet intussen al wel dat het op zicht al heel goed bevonden is. 🙂

De trein de saaiheid

Het is hier saai, ik weet het.  Al bijna een maand heb ik amper iets verricht.

Ik kreeg een hele zak lapjes en daarmee prulde 3 drie zakjes bij elkaar. Allemaal naar model van Keyka Lou. Niet mijn schoonste creaties, gewoon wat prullen om het niet te verleren.

En toen werd het een paar dagen schoon weer en bedacht ik dat ik dringend in de rokken moest vliegen. Dus maakte ik nog eens de garden flowerrok uit ottobre 1/2010 een A-lijn met blinde rits achteraan. Hij is nog niet af wegens zeker 15 cm te lang en ligt hier al enkele dagen te wachte op inkorting maar ik kom er niet toe omdat ik de stof mij ineens niet meer zo aanstaat. 🙂 En ook omdat ik de moeite alweer niet genomen heb om het patroon te laten uitkomen.

En dan heb ik ook nog hopen stof gewassen en gestreken. Dit nadat mijn mooi jurkje gekrompen bleek in de was,… het aanbrengen van de sierstiksels bleek achteraf gezien ook geen goed idee trouwens omdat het dan zeer moeilijk te strijken is. Maar goed, gekrompen spul zal mij voortaan niet meer overkomen.

Ik maakte ook nog een kraamcadeautje voor het pasgeboren zusje van een klasvriendje uit de jongste haar klas.

Verder werd een patroon in elkaar geplakt om een omkeerbare zomerjas met ritssluiting te maken. De stof voor de jongste dochter is al gekocht.

Voor de oudste dacht ik nog iets bruikbaars liggen te hebben in mijn kast maar helaas, het blijkt nét niet genoeg. Daar moeten we dus nog even voor op speurtocht. Dus hopelijk zeer binnenkort  alhier de voorstelling van de meest geweldige zomerjaskes op aard. De eerste 3 kijkers krijgen een gratis pakske sultana hartig*.

Ah, ik vergat ook nog het konijn dat ik breide maar dat nog niet voorzien is van poten en oren. ’t Is te zeggen, poten moesten er niet aan maar oren en een staart wel om van het borduurwerk om hem een gezicht te geven nog maar te zwijgen. Dat komt dus ook nog. Ooit. Als ik den tijd en de goesting kan vinden.

*zolang de voorraad strekt al zal hij lang streken want het spul is niet te vreten.

Het spektakel.

Ik moet wel lijden aan een ernstige vorm van geheugenverlies,… Vandaag stond ik om 7 uur des morgens -op een vrije zondag!!!- op om naar het stoffenspektakel te trekken. Eindelijk eens op mijn vrije zondag zodus, ik was er helemaal klaar voor. De kinderen werden eerst bij meter, opa en tante afgezet ter entertaining en wijlle -de mAN en ikzelf- naar ginder. Om de mAN gunstig te stemmen had ik gisteren toegezegd in een bezoekje aan zijn favoriete visbakkenwinkel in Waver dus die was in goeie doen, zeker omdat ik hem onderwege ook nog eens chocolade paaseitjes toestopte. De rit terug naar Leuven verliep vlotjes tot we de Brabanthal bijna in het visier hadden,… samen in de file, ja gezellig! Een sliert wagens volgepropt met vrouwmenschen en loszittende kinderen -de stoffenspektakelbezoeksters doen niet aan veiligheid- reed aan eenslakkentempo richting ingang. Eindelijk op de parking knibbelden ze al aan mijn shoppingbudget: 3 hele euro’s voor de parking die om 11 uur al redelijk volzet was.

En binnen,… een mierennest. Boertige vrouwmensen die hun ellebogen gebruiken om een plaatsje op te schuiven aan ’t kraam, grootmoedertype’s zonder geduld die zich pardon-roepend een weg banen doorheen de massa, het betere duw en trekwerk kwam er ook aan te pas. Enfin, ik herinnerde mij plots weer dat ik hier infeite een hekel aan had. De MAN gebaarde van krommenaas en bewoog zich door de mensenmassa op zoek naar de ideale stof om zijne zetel te overtrekken. Zo deden we wel 3 zetelstofachtige kramen alwaar de prijs tussen de 15 à 30 euro de meter stof lag. Dat ziede vanhier! Of beter: daar geef ik vandaag mijn schoon geld niet aan zenne!  Van verre zag ik wel veel leuke dingen maar de rijen voor de kramen stonden mij veel te dik. Zodus sprak ik: “kom jong, we zijn hier weg!” En weg was ik. Wel met wat spijt omdat ik 3 euro heb betaald voor een stoemme parking maar van zo’n gekrioel word ik stiepelstenenzot. Ze mogen het daar hebben, ik betaal dan liever wat meer om op mijn gemak te kunnen kiezen.

Gelukkig was er in Roosbeek een hobbymarkt met daarop mijn favoriete stoffenkraam. En had ik eigenlijk niet eens budget nodig want ik kreeg van de mAN voor Valentijn een cadeaubon geschonken,… Maar zoveel schoons,… ik kocht tulpjes en auto’s, hertjes met strik en het patroon voor de birthday party dress. En ik heb mij dan nog serieus ingehouden. En na al die online-bestellingen weet ik nu dat de madame van de stofjes echt een toffe madame is en haar kniphulpjes ook. En ik hoop ook dat het kindje bijna aan den ingang al zijn beeldjes heeft kunnen verkopen want ik zou dat toch wel zielig vinden  mocht dat niet het geval geweest zijn.

En nu heb ik na 1 maand naaistilte precies toch weer goesting om nog eens iets te maken. ‘k Zal wel moeten want infeite hé, is mijn stoffenkast een stoffenspektakel op zichzelve. Geen idee wat ik daar nog dacht te zoeken.

Een A-lijn

Gisteren moest ik even naar de stoffenwinkel om mijn voorraad effen voeringsstoffen aan te vullen. Ik was nog maar juist binnen of ik zag in mijn linkerooghoek een arsenaal mooie stoffen liggen,… waaw. Normaal gezien hou ik niet van oranje maar deze stof vond ik zo mooi dat ik instant besloot dat ze een A-lijn jurk zou worden voor de jongste dochter.

Ik gebruikte een poepsimpel patroon van burda den D3026 maar omdat de stof aan den dunne kant is stak ik ze in elkaar volgens de omkeerbare jurk handleiding van Tante Hilde. Dat ging heel makkelijk uitgenomen den onderrand, daar heb ik wat mee zitten sukkelen maar dat komt vermoedelijk omdat ik uit curieuziteit mijn jurk al even gekeerd had en daarna niet meer wist hoe ik ze terug binnenstebuiten moest krijgen. Stoem,  ik weet het. Aan den achterkant voorzag ik geen striklint maar een lusje en een knoop. De jurk is daardoor niet omkeerbaar maar dat hoefde infeite niet, ’t was gewoon een kwestie van ze wat te voeren. Ik bracht ook een sierstiksels aan bij zoom, de halslijn en de armgaten, ik vond dat precies wat afgewerkter.,

Dan rest mij alleen nog het fotomateriaal -slecht wegens diep in de nacht getrokken- en dan moet ge zelf maar zien wat ge erover denkt. Als ge niet schoon zou vinden kunt ge nog altijd gewoon doorklikken. 😀

De overgooi-jurk

“Mama, ik wil geen rokjes meer aandoen, ik wil nu alleen nog maar jurken” wist mijn oudste dochter mij te vertellen. Oooh jochei, juicht en zingt jubilatee, net nu haar kast vol rokken hangt. Allé ja, daar moest ik dus iets aan doen natuurlijk. Gelukkig was er het gratis patroon van Oliver + S van de popover sundress. Een stofke dat ik meebracht van ’t stoffenspektakel uit de kast, het patroon geplakt, patroon erop, knipperdeknip, naaierdenaai en klaar. En toen stonden we voor we ’t wisten samen met opa en zijne kodak ergens in een veld met een reflectiescherm te zwaaien.

Ruitjesrok

Deze rok stond niet op mijn planning maar ik moest bij Pauli zijn voor een stukske effen katoen en ik kwam met deze ruitjesstof naar huis. Tja,… Terwijl ik er een rokske van maakte omdat dat rap vooruit gaat bedacht ik mij dat het eigenlijk nog een heel schoon kleedje had kunnen worden ook. Maar aan kleedjes doen we hier niet. Ik heb hier nog een sundresspoging liggen -patroon oliver +S- die ik niet in elkaar krijg omdat die bochten niet schoon uitkomen en die teleurstelling is bijlange nog niet verteerd. En dan spreek ik nog niet over het jurkje waar ik begin van de zomer mee begon. Het lijfje eindigde in allemaal punten en daar moest ik de rok dan aan vastkrijgen. Ik durf het hier gerust toegeven: ik kreeg die punten niet gestikt. Dus jurken, dat marcheert hier niet. Rokken kunt ge krijgen. 🙂 Ook bij rokken gaat er iedere keer wel eens iets mis zenne. Deze keer was het mijn veiligheidsspeld die besloot open te gaan tijdens het elastiekrijgen. Het onding boorde zich door de voering met een gat tot gevolg. Awoert voor de veiligheidsspeld, ik heb mij nu een dikke elastiekrijgnaald gekocht. Mij zullen ze niet meer liggen hebben zenne. 😉

Volgende post beloof ik plechtig iets anders te posten dan een rok. Er zijn ook nog de jufcadeautjes,…. en laat ik nu net geen inspiratie hebben. vertel mij eens,… krijgt jullie juf/meester iets zelfgemaakt? Zoja: wat? 😉

Blub

Mijn man heeft iets met vissen. Niet dat ik een vis ben maar hij heeft naast mij en de kinderen ook nog een visbak. Onze jongste dochter is dus genetisch belast met een voorliefde voor vissen. Ze is er echt compleet zot van, gaat mee naar de viswinkel en plakt daar tegen de ramen om naar de visjes te kijken. Ze wil ook altijd tijdens het naar huis rijden het zakske met de vis op haar schoot houden. Grote gruwel als daar ooit eens een gat in zou komen. Er zit wel gazettenpapier rond en zo maar toch,… Ik heb eerlijk gezegd een beetje schrik van vissen.

Nu was het gisteren dus vaderdag en ik maakte een rokske met vissen. Niet voor mijne man maar voor de dochter die het dan droeg ter ere van vaderdag. De stof was eventje zoeken. Uilen zijn populair en een kieken ziet ge ook gemakkelijker voorbij komen dan een vis. Ik vond er redelijk vlak bij de deur in Nederland maar die vond ik dan weer wat aan de dure kant (23,35 voor een meter met de verzendonkosten bij) in vergelijking met de vissen die ik bij fabric rehab vond. Ik bestelde er nog een koppel ander stofkes bij en voor 37 euro was ik gesteld. (verzendonkosten waren 3. 92 euro) Portemonee blij, de dochter blij en de stoffenkast blij. en zo maakte ik dus een rokske, het zoveelste. Blub. Vissenstof is het gat in de markt.

Het begint met een R en eindigt op een k en ’t heeft een o in ’t midden.

Het wordt moeilijker en moeilijker om origineel uit den hoek te komen qua titel en maaksel. Vandaar dat ik er deze keer niet teveel woorden aan vuil ga maken. Deze week werd er dus een rok voor mezelf gemaakt en die was -hoezee- net op tijd klaar want -jodelahitie, jodelahoo- daar was de zonneschijn.

Ik vond het stofke al langer mooi en ik geloof zelfs dat ik er vanzeleven al een rokske in heb zien voorbij komen maar ‘k weet niet meer waar. De stof was oorspronkelijk te koop bij Vermiljoen maar helaas is ze er nu niet meer. Ik ben dus eventjes moeten uitwijken om nog aan een stuk te geraken. Het stofke waarover ik spreek is hetzelfde als in het ei-verhaal waar de 42 dus niet bleek te passen. De man was zo genereus om een gift te doen zodat ik een nieuw stukske stof zou kunnen kopen omdat ik niet meer genoeg had om er een nieuwe rok uit te krijgen.

Maar toen kwam ik plots op het idee om een volledig nieuw patroon te gebruiken, rok 4C uit de knipmode van deze maand. En die bleek toch uit mijn overschot van vorige keer te gaan. Bijgevolg zit ik nu dus met een stofoverschot waar ik nog niet weet wat mee te doen. Ik zou er voor de meiskes een rok van kunnen maken maar allemaal in ’t zelfde is misschien een beetje trop van den teveel. De man weet overigens niets van dit stofoverschot dus men zwijge en houde het stil dank u wel!

De rok zelf is beter afgewerkt dan mijn vogelnestcreatuur en hij past ook beter. De buik geeft nog steeds dezelfde miserie maar foert daar moeten ze maar naast kijken. Ik draag hem naar voren en ik ben er trots op. Alleen zou ik hem volgende keer toch nog wat langer maken om mijn ossenknieën te verbergen.

Voila, om een alsnog lang verhaal kort te maken is dan hier de rok op een lijf zonder kop en met ingetrokken buik ter voorkoming van de buikrol. En ja, hij is een beetje kreukerig, ik heb hem al de hele dag aan. De gemaakte maat? Een 44. Dat had ge niet kunnen raden hé? De rok doet dus wat een A-lijn zou moeten doen: afslankend effect creeëren. Daarop kunnen we alleen maar een luide ‘jochei’ voor ten hemel sturen.