De laatste lichting

Nog snel de laatste afgewerkte maaksels van dit jaar.
 
Na opzegging van dé  brief zal ik mijn kinderen een cadeautje overhandigen. Ik kocht in de Club 2 Poëzie-albums met paardenhoofden op de voorzijde en voorzag deze van een hANdgemaakte cover. Inspired by Zo geknipt van Sanne en Riet maar met aangepast patroon voor een schrift met harde kaft.
De poppetjesstof lag reeds lang in de kast en is bijzonder leuk voor dit project
 
In de rapte haakte ik dan nog deze beer. Ik schreef in één van de vorige posts al dat ik een zak met wol kreeg om knuffels voor Poekie te maken. Als bedanking maakte ik een beertje. Maar nu bleek de dame in kwestie de wol zelf cadeau te hebben gekregen en de gulle gever vond het beertje zo mooi dat ze er ook eentje wou maar dan liefst groter. Hum,… dat was wel niet de bedoeling maar ja,… nee durf ik niet te zeggen dus haakte ik deze beer naar een gratis patroon van Little Abbee Patterns.com. Mijn geweten is weer zuiver en mijn plichten vervuld. 
 
Voor de geldcadeautjes vond ik inspiratie op Pinterest. Teken een varken op vilt. Knip dat twee keer. Voorzie een sleuf zoals in een spaarpot, stik alles aan mekaar en je hebt eens iets anders dan een enveloppe om je petekind te belonen voor de schone nieuwjaarsbrief.
 
Als goed voornemen naar volgend jaar toe zal ik blijven maken en blijven bloggen, ook al leest hier geen kat of trekken de dingen die ik maak op niks. Ik zal blijven zagen spannen als iets niet lukt of klopt. 13 is niet mijn favoriete getal maar het afgelopen jaar heeft bewezen dat zelfs al is het even, het niet altijd even goed is als het zou moeten. Emotioneel zat ik het afgelopen jaar op een rollercoaster waarvan slechts een handvol mensen weet van heeft dus mijn gezaag, neem ge er als het u lukt maar bij. Gelukkig nieuwjaar. Voor iedereen. x
 
P1030885 P1030877 2012-12-31

Maaksels van de week.

Ik was er in de grote vakantie vooruitziend ende tijdig mee begonnen met de bedoeling warm te liggen tegen dat het kouder werd. Eind oktober zijn we nu en het IS koud en mijn dekentje is af. Zo snel als het in den beginne ging zo traag ging het navenant het ding langer en zwaarder werd. Ik kreeg bovendien ontzettend veel last van mijn nek en schouders en dat zou volgens de huisarts aan het haakwerk liggen wat me een ontstoken monnikskapspier bezorgde. Een hele doos ontstekingsremmers later maakte ik dan toch maar eens een afspraak bij de kiné en die lachte eens met die monnikskapspier. De nekmiserie is nog niet helemaal vergeten maar haken doe ik dus terug. En zodus nam ik deze week mijn deken ter hand en maakte de laatste steken voor de rand. Veel bollen catania en menig granny stripe later liggen we deze winter zeker warm.

Uit het boek Haken, stap voor stap maakte ik deze colsjaal. Een mislukking. ‘k Vind hem niet mooi.

En deze lag hier al een hele poos te wachten: nog maar eens een dropstich cowl. Veel te groot uitgevallen. Zwarte Piet zou hem goed kunnen gebruiken. Ook voor de bak der mislukkingen vrees ik.

Het te kleine boekenhoesje werd gisteren meegenomen naar de Club en na veel gepas voorzien van een schriftje. Zus Sara zal blij zijn want zij bracht deze stof voor me mee van bij Frau Tulpe uit Berlijn. Zoals ge ziet hield ik tijdens het knippen totaal geen rekening met de print waardoor de meeste figuren aan de voorzijde op hun kop staan,…

Misschien dat niet iedereen even blij was met mijn bericht maar ik ben niet het mens dat doet alsof ze vanalles kan maken met haar ogen dicht. Iedereen die met een handboek werkt zal daar al wel eens op sakkeren. Als je een boek maakt moet je je realiseren dat dat gebruikt zal worden door mensen van verschillend niveau. Ik had er eerlijk gezegd gewoon niet op gelet dat je enkel een hoes voor een paperback kon maken met die handleiding en ik meen dat dat andere mensen ook wel eens zou kunnen overkomen.  Ik heb niet gezegd dat het een slecht boek is. Integendeel.

Daarnaast maakte ik ook nog elfenschoentjes voor een éénbenige elf. Wegens verkeerde wol eerst voor een reuzenelf, daarna voor een mini-elf en met de juiste wol voor een baby-elf maar die mislukte helaas dus dat resultaat is voor een volgende keer, als ik nog goesting heb.

Soleil, Soleil

De zomer heeft er geen zin in dacht ik, dus duurde het tot afgelopen week vooraleer ik mij aan het bijpassende zonnehoedje bij deze jurk zette. En toen was het weer opeens zo goed dat we onze naaimachine verlieten en gingen klimmen,voetballen, fietsen, lopen en haken onder den blote hemel. Ah ja, want nu de gipsen er eindelijk af zijn en de cardioloog ons gezegd heeft dat er ons niks mankeert gaan wij er volledig voor.  En daar lag de zonnehoed dan in twee delen te wachten tot iemand hem eindelijk eens in mekaar zou zetten.

Dus vandaag sprong ik uit mijn bed, gaf de kinderen eten en profiteerde van het feit dat ze van opa een échte microfoon met versterker hadden gekregen -zotmakend ja, inderdaad- om mij terug te trekken in mijn half opgeruimde naairesidentie en aldaar van twee zonnehoedjes één geheel te maken.

Mee op de foto: Rexje de dino gemaakt door superbreister Morgan Magic.  Sinds enkele dagen is hij ons komen vervoegen. Hij is zeer gevaarlijk. Maakt gromgeluiden en bijt constant in ons achterwerk. Hij heeft twee gipsen om zijn voorpoten maar die beletten hem niet om stoute dingen uit te halen.

Verlof, verlof,…

‘Verlof, verlof de naaimachine staat onder ’t stof. Het is haast niet te geloven maar de afgelopen maand stond mijne compagnon gewoon stil en ik kocht zelfs gene millimeter stof. Ik vertoon tegenwoordig meer interesse in de sportieve kant van ’t leven en in plaats van stof kocht ik loopschoenen, loopkledij en een hartslagmeter. Deze laatste aankoop strooide helaas wat roet in mijn sportieve leven. Denkende dat ik goed bezig was en 5 km op een half uur liep zonder buitenasemigheden en dagenlange spierpijnen gaf de hartslagmeter aan dat ik een half uur tegen mijn maximale hartslag liep. “Wat gij doet is onmogelijk An” sprak de dokter “uw tong moet op uw tenen hangen!” “Uwe meter is kapot!” Zodus liep ik met een andere meter maar het onmogelijke bleek waar, hetzelfde resultaat. “Dan hebt ge een ritmestoornis bij inspanning” sprak mijnheer doktoor en hij stuurde mij naar de cardioloog alwaar ik volgende week eens op bezoek mag.

In afwachting denkt een mens al eens na en het besef van een mogelijk -daarom niet meteen ernstig- mankement aan mijne moteur deed mij besluiten om toch maar iets eerder dan voorzien aan mijn levenswerk te beginnen. Iedereen heeft wel zo’n lijst met dingen die hij nog wil doen of maken tegen dat hij op zijn pensioen is. Op mijn lijst stond een gehaakte sprei. Zo’n ding met granny’s maar granny’s liggen mij niet. Granny stripes was een andere optie en dat loopt makkelijk en snel. Vorige week zondag deed ik den opzet en inmiddels zijn we al zo’n dikke 75 cm en een heleboel kleurrijke strepen verder. Vrolijk word ik ervan. En verslavend is het ook. Als ik aan dit tempo kan verder werken dan is ze binnen een week of 3 zo’n 2 meter lang en lig ik tegen de winter onder een hANdgehaakt dekentje dat voorzekers een erfstuk zal worden.

Verder is de dochter nog steeds voorzien van haar 2 gipsen maar die is ze inmiddels al zo gewend dat ze haar niet meer hinderen tijdens het spel. Bezigheden zoeken is een ander paar mouwen. Momenteel lopen ze hier in badkostuum rond en spelen zwembad op het droge. Wat is er plezanter dan duiken op een deken terwijl de zwempoes naast het zwembad ligt te kijken? Ondertussen ben ik de badmeester én de poolgirl die hen van de nodige versnaperingen moet voorzien.

Vanmorgen kroop ik dan toch nog eens achter de naaimachine om een lang beloofde kussenovertrek te maken in iets bordeaux-achtig met boogjesmotief. Nu vonden ze  het  zo jammer dat die niet voor ons was, dat ik nog maar eentje maakte. Een stuk appeltjesstof van byGraziela gekocht bij Vermiljoen leende zich daar perfect toe. En dan nog bijpassende appelkommetjes van bij den Blokker en de dames kunnen eten aan hun zwembad.

Voila, ge zijt alweer ge-updated sé. Wij gaan verder vakantie vieren.

De kikkertjes zijn aardig om te zien

Het einde van het schooljaar al, dat is toch bijna niet te geloven?
En vreselijk genoeg stak de val van het paard stokken tussen de wielen van mijn timing,…
Zo kwam het dus dat het juffencadeau voor dit jaar nooit af geraakte en ik een noodoplossing moest verzinnen.
Gelukkig werden er in de klas van de oudste centen opgehaald voor een grote cadeau dus moest ik enkel de juf van de eerste kleuterklas nog van iets hANdgemaakts voorzien. Gezien ik had horen waaien dat haar olifantenklas vanaf volgend jaar de kikkerklas zal heten, haakte ik in de rapte een kikkertje op een lelieblad. Het is niet veel maar de eerste decoratie is daarmee toch al binnen.
Volgend jaar beter zullen we maar zeggen.

En wat onze ingegipste dochter betreft: de consultatie van vandaag verliep positief. Geen operatie en de rechter hand zou na 3 weken al uit het gipsverband mogen. OEF!

Creatief in een ander opzicht

’t Zal hier gene vette zijn, de komende weken. Afgelopen zaterdag kwam de oudste dochter ongelukkig ten val bij het paardrijden en brak alletwee haar armen. We zullen hier dus alle creativiteit uit de kast moeten halen om haar zo nuttig als mogelijk bezig te houden. Al uw tips zijn dus welkom.

Ik maakte ondertussen al 2 draagdoeken in een mooi stofje maar ze wilt ze niet dragen omdat ze zich dan opgehangen voelt. Ik kan daar wel inkomen. Dus die tonen we niet. Ook voorzagen we een rolstoel. Niet omdat er iets aan haar benen mankeert maar omdat stappen met twee gebroken armen toch niet zo evident bleek als we dachten. Ge moet die dingen in hoogstand houden, uw balans is weg als ge uw armen niet kunt laten meebewegen en als ge niet uitkijkt ligt ge op uw snuit zonder u te kunnen tegenhouden, als ge een wat hoger uitstekende stoeptegel tegenkomt. Het zal geen simpele zomer worden.

Maar ik kan nog wel iets hANdgehaakt tonen van voor het ongeval. Een verjaardagscadeau voor een jarige fan van Anderlecht. Tja,… als ge mij kent u weze man of vrouw, een hANdgemaakt cadeautje hangt er steeds aan vast vrees ik. 🙂

Toeters en bellen

Het lot van de jarige is dat hij moet trakteren. Zo maakte ik stoffen mandjes en propte die daarna vol met lekkers. Ik zal wel vermageren lieve collega’s maar jullie mest ik lekker vet. 🙂 Dat het moge smaken!

De mandjes zijn geheel op hANdgemaakte wijze vrij chaotisch afgewerkt. Dan eens met een stiksel, dan eens met een zigzag. Dan eens met die en dan eens met de andere kleur. Maar ja zeg,… ’t is de attentie die telt hé. De bollekesstof komt van bij Pauli in Leuven. En de effen stoffen uit de stoffenbak. (Maar tevoren ook van een rol bij Pauli)

De creatieve dip

Ja ik ben wat stil want ik zit met een creatieve dip. Niet dat ik niet weet wat te maken want ik heb bérgen werk te verzetten maar voorlopig kom ik er niet toe. Noot aan mezelf: zetteruoverjong!

Wat ik u wel kan laten zien? Een slechte foto van mijn nieuwe fietsstoelhoes. De vorige uit tafelkleed van de Zeeman was door weer en wind zowat uit elkaar gevlogen. Slechte kwaliteit, dat tafelkleed. Nu haalde ik bij de winkel met het paard een stuk toile cirée met witte bollen en verfietsstoelhoesde die in een wip en een knip.

Ondertussen in de stoffenwinkel,…

Starring:

  • De geduldige stoffenverkoopster,
  • De madame, de hond én de hele uitzet (mand en kostuum)
  • De stoffenverkoper
  • Mezelf en mijneigen.

‎”Maar hoe goa ik doar oan beginnen madame, ik kan niet stikken!” “Zo een mand moaken dat is ni simpel poas ik”

‎”En dan de kleur, de kleur! Ik hem hie naa graas gepakt mo ik twaafel of ik toch ni beiter da gruun zaa pakken.” “Wa peisde gaa madame?”

‎”En dan dienen onderkant é, dat is precees vuuring of zoewiet?” “Mo da baat em kapot zodus ik paasde oem iet anders te pakken?” “Wa paasde gaa madame?” “En hoeveel zou’k doeveu vandoen emme?”

 Ondertussen staat de verkoopster naarstig de hondenmand op de meten.

‎”En dan wazzek oan ’t peizen é, veu zijne mantel of da’k dan ni beter van dei verduisteringsstof zou pakken of is dat ni woaterdicht madame?”

‎”Moh wétte, ik goa doar mee wachten want ’t reigent naa toch ni é en ik paas dattem ginne kaa heeft want aa eft zaane mantel naa oek ni oan é”

‎”De vroag is allien, wie goat dat stikken???” Kijkt de winkel rond.

Verkoopster meet nog steeds de hondenmand.

 Verkoopster: ge gaat een meter 70 vandoen hebben.

Madame: “Ah ja? Zoudet peizen?” “Wette, ik verander naa precees van gedacht.” ” Ik goan ze in twie kleuren moaken.”

‎”Allé, ik kan ni stikken zodus hoe dat inien goat geroaken dat wettek oek ni”

 Kijkt weer de winkel rond in de hoop iemand te vinden die dat voor haar wil stikken????

‎”Wétte wa?” “Geft gewoen gruun en dan ewa voering veu vanonder” “Goade da kapot baaten Suske???”

‎”Joa sé, ik paas dat ons moeder dat dat maar moet stikken é”

‎”Mor dat mens hé gien geduld é” Kijkt de winkel rond en ik denk bijna luidop: IK WEL, IK WEL!

En toen kwam den blonde verkoper binnen, knipte mijn stof en ik was er vanaf. ZUCHT!

Toen ik buiten ging begon ze over den ABS van haar “vwatuur”

‎”Mo die is kapot en dei zegt da’k moet terug raaie” “Wétte gaa oe ver dat dat is, terug no Tsjakamakka???”

“Dus dat zal gemokt moeten worden hie in de gebure é” Kijkt de winkel rond.

Het moet gezegd: de verkoopster deed dat allemaal met de glimlach zonder ook maar één keer met haar ogen te rollen. Straf! Ik weet niet of ik dat zou kunnen.

2012, het jaar der kapotterigheden?

2012 lijkt gestart als het jaar der kapotte dingen. Dat mijn naaimachine het niet meer zo goed deed dat had ik al langer ‘in de mot’. Eergisteren gaf ze de geest, 1 cm voor de laatste steken van de eerste van een reeks raamhangers die ik aan ’t maken ben. een trip  naar ‘de Jos’ leek onafwendbaar,… maar (!)  juicht ende jubelt: een dag rust en wat  stofgeblaas en tournavisserij en het ding doet het weer en blijft het doen hoop ik met gekruiste vingers, tenen en opstaande duimen.

Raamhangertje 1 is inmiddels klaar.  Het gevouwen doosje hoort er natuurlijk niet bij, ’t is maar dat het ding niet wou poseren zonder om te vallen. Patroon gevonden via Pinterest alhier. En dan maar meteen gemaakt, stond zelfs niet op mijn lijst voor deze maand.

Het maken is een heel gefoefel omdat al die kleine stukjes uitgeknipt moeten worden en dan ook minitieus gestikt. Bij het uitsnijden van de ogen had mijne kerstcadeau mij misschien kunnen helpen,… helaas ge gaat mij niet geloven maar die is ook kapot.

Als ge de Banier achter den hoek hebt, dan is dat handig als ge eens snel iets nodig hebt. Niettegenstaande krijgt ge dan ook ideeën om dingen te doen, het ene al duurder dan het andere. Zo had ik al menigmaal staan kijken bij de stofsnijmachine maar ik vond ze te kostelijk om aan te kopen. Ik was wel al op zoek gegaan naar info op ’t internet en werd alhier en op de site van hobbyhandig waterachtig gemaakt door het ding. In Nederland en verder weg kost het zelfs minder dan bij De Banier maar daar moet ge dan ook wel verzendonkosten bijtellen natuurlijk. Ook de extra kaarten kosten veel geld terwijl er in tegenstelling weinig figuren opstaan. Vandaar dat ik het idee maar verdrong. En toen kwam zij met haar post over ‘het machien’  en aan tafel ging het daar dus over. “Ik overweeg toch precies om daarvoor te sparen” zei ik. Maar mijne man is dol op verassingen en hoewel na haar post over het machien alle machines in Leuven als zoete broodjes over de toonbank gingen, wist hij toch nog elders een exemplaar op de kop te tikken.

Maar mijn exemplaar doet dus niet wat die andere allemaal doen. De figuren zijn niet mooi uitgesneden. Dat maakt een hels lawaai en ik moet er met mijn hele gewicht gaan opliggen om het stil te houdens tijdens het snijden. Heelder vellen -kostelijke- flockfolie zijn hier door dat geweldige machien al aan flarden gesneden en meerdere stukken zéér kostelijke strijkfolie die je op je stof moet strijken om ze te kunnen versnijden zijn voor niks opgebruikt. Echt, ik ben kwaad op dat ding. Al verschillende -kostelijke- messen hebben we veranderd omdat zogezegd het ene mes het andere niet is, dat ding doet het echt niet. Jammer want de aankoop was al niet goedkoop en de aankoop van materiaal om het te kunnen gebruiken kost zowaar nog meer. En de man is natuurlijk één en al teleurstelling,… da’s nog het ergste van al. 😦

En toen hé, toen,… viste ik de eendjes en de pottekes uit het bad en bleef de vishaak achter den badtop hangen -zo’n ding dat je met een knop omhoog en naar beneden draait- en krak, daar brak den top af. Ook dat nog.

En dan vergat ik ook nog mijn nieuwe broek van vorige maand te vermelden: rits stuk,… Ik had ze begod beter zelf gemaakt, als ik de tijd en de kunde had.

Aan alles dat nog denkt kapot te gaan, gelieve u te spreiden over het jaar of dit gewoon niet te doen. Ik heb het voorlopig wel gehad.