De gepekelde Witte.

 

Ge hebt soms van die dagen dat ge uzelf een superheld voelt.  ’s Nachts gewerkt, amper 5 uur geslapen en dan nog de moed en de kracht hebben om met het kind een taart te bakken. Ah ja, ik had dat net gelezen op de blog van mama Polkadot en de makkelijkste appeltaart ever, dat kon toch zo moeilijk niet zijn?  En dat was ook zo. 10 schepkes van alles, een ei of 3 en een zakske vanillesuiker. Alleen een kitchenaid, dat hebben wij hier niet. De weerbarstige Kenwood –zo’n model van 100 €-  die soms wel en soms niet wil draaien werd uit de keukenmachinetoestandenkast getrokken en we konden aan de slag.

Snel klaar dat we waren! Op een wip en een flik zat die taart in zijne vorm. -U kunt zich nu de bedenking maken dat de Kenwoord deze keer dus wel wou draaien- Zoals het past bij onhandige chefs morste ik bij ‘den uitschonk’ een lek deeg op de kant van de vorm die ik onnadenkend  oplepelde met mijne vinger en logischerwijs naar mijn mond bracht,… en toen was er het Witte-hebde-goa-zaat-oep-de-pataaten-gedoan-gevoel,… De vettige details zoals’ spieken’ in de poembak –gootsteen in ’t schoon Vlaamsch-  en liters water drinken om mijn mond te spoelen zal ik u onhouden. Ge kunt ze misschien bakken, suggereerde de toekijkende man.  Ja hallo! Om op te hangen als kerstkrans misschien?

Maar die taart, daar kan ik dus echt reclame voor maken. Dat is dus echt de makkelijkste appeltaart ever. Of  de reproductie –deze keer met suiker- uiteindelijk lekker is kan ik u op heden nog niet meegeven want ze staat dus nog in den oven. Maar ik ben er vrijwel zeker van.

Verjaardag

Hoera! Morgen viert mijn oudste dochter haar 5de verjaardag. Feest, cadeautjes en een traktatie voor de klasgenootjes. Mijn ingezakte chocolademuffins van vorig jaar indachtig, besloot ik het dit jaar slimmer aan te pakken en iets te maken waarvan ik zeker was dat het zou lukken. Het werd een hartenwafeltjestaart die ik leerde maken dankzij de mama van 3 kapoentjes waarvoor mijn eeuwige dankbaarheid.

Helaas sloeg ik de bal al mis tijdens het maken van het deeg. Een kleine overschatting zorgde ervoor dat ik deeg kreeg voor 3 keer zoveel wafels dan ik normaal gezien bak. Ach ja, ze geraken wel op en zo kan mijn man ook nog trakteren op het werk.

De taart legde ik op een bord van den Hema en pakte deze daarna in met doorschijnende folie. Om deze makkelijk naar school te kunnen transporteren vond ik inspiratie bij Eloleo en gebruikte deze ‘tuto’ zoals ze dat in ’t frans blijkbaar zeggen. Ik maakte eerst de makkelijke versie maar deze bleek te klein voor mijn groot taartbord. Tweede poging bleek beter qua formaat. Een wafeltaart in stijl dus. Hieperdepiep hoera!

Taartzak III

 

TaartzakIItaartzak