2012, het jaar der kapotterigheden?

2012 lijkt gestart als het jaar der kapotte dingen. Dat mijn naaimachine het niet meer zo goed deed dat had ik al langer ‘in de mot’. Eergisteren gaf ze de geest, 1 cm voor de laatste steken van de eerste van een reeks raamhangers die ik aan ’t maken ben. een trip  naar ‘de Jos’ leek onafwendbaar,… maar (!)  juicht ende jubelt: een dag rust en wat  stofgeblaas en tournavisserij en het ding doet het weer en blijft het doen hoop ik met gekruiste vingers, tenen en opstaande duimen.

Raamhangertje 1 is inmiddels klaar.  Het gevouwen doosje hoort er natuurlijk niet bij, ’t is maar dat het ding niet wou poseren zonder om te vallen. Patroon gevonden via Pinterest alhier. En dan maar meteen gemaakt, stond zelfs niet op mijn lijst voor deze maand.

Het maken is een heel gefoefel omdat al die kleine stukjes uitgeknipt moeten worden en dan ook minitieus gestikt. Bij het uitsnijden van de ogen had mijne kerstcadeau mij misschien kunnen helpen,… helaas ge gaat mij niet geloven maar die is ook kapot.

Als ge de Banier achter den hoek hebt, dan is dat handig als ge eens snel iets nodig hebt. Niettegenstaande krijgt ge dan ook ideeën om dingen te doen, het ene al duurder dan het andere. Zo had ik al menigmaal staan kijken bij de stofsnijmachine maar ik vond ze te kostelijk om aan te kopen. Ik was wel al op zoek gegaan naar info op ’t internet en werd alhier en op de site van hobbyhandig waterachtig gemaakt door het ding. In Nederland en verder weg kost het zelfs minder dan bij De Banier maar daar moet ge dan ook wel verzendonkosten bijtellen natuurlijk. Ook de extra kaarten kosten veel geld terwijl er in tegenstelling weinig figuren opstaan. Vandaar dat ik het idee maar verdrong. En toen kwam zij met haar post over ‘het machien’  en aan tafel ging het daar dus over. “Ik overweeg toch precies om daarvoor te sparen” zei ik. Maar mijne man is dol op verassingen en hoewel na haar post over het machien alle machines in Leuven als zoete broodjes over de toonbank gingen, wist hij toch nog elders een exemplaar op de kop te tikken.

Maar mijn exemplaar doet dus niet wat die andere allemaal doen. De figuren zijn niet mooi uitgesneden. Dat maakt een hels lawaai en ik moet er met mijn hele gewicht gaan opliggen om het stil te houdens tijdens het snijden. Heelder vellen -kostelijke- flockfolie zijn hier door dat geweldige machien al aan flarden gesneden en meerdere stukken zéér kostelijke strijkfolie die je op je stof moet strijken om ze te kunnen versnijden zijn voor niks opgebruikt. Echt, ik ben kwaad op dat ding. Al verschillende -kostelijke- messen hebben we veranderd omdat zogezegd het ene mes het andere niet is, dat ding doet het echt niet. Jammer want de aankoop was al niet goedkoop en de aankoop van materiaal om het te kunnen gebruiken kost zowaar nog meer. En de man is natuurlijk één en al teleurstelling,… da’s nog het ergste van al. 😦

En toen hé, toen,… viste ik de eendjes en de pottekes uit het bad en bleef de vishaak achter den badtop hangen -zo’n ding dat je met een knop omhoog en naar beneden draait- en krak, daar brak den top af. Ook dat nog.

En dan vergat ik ook nog mijn nieuwe broek van vorige maand te vermelden: rits stuk,… Ik had ze begod beter zelf gemaakt, als ik de tijd en de kunde had.

Aan alles dat nog denkt kapot te gaan, gelieve u te spreiden over het jaar of dit gewoon niet te doen. Ik heb het voorlopig wel gehad.

Secret Santa, het slot.

Secret Santa kwam vorige week ten huize van al zeer vroeg aanbellen, -ja 2 keer zoals in de film- we stonden net op ’t punt om naar school te vertrekken. Maar ja, zo’n schoon en vooral spannende doos kunt ge toch niet ongeopend laten? Dus foert de school, de doos moest eerst open. En al snel werd duidelijk waarom de postbode zo vroeg was. Mijn Secret Santa was niemand minder dan Plukdedag, nou dat was vanmorgen zeker het geval. De doos stak bomvol,… Een romantisch schriftje en kaarskes uit de Flow, kerstversiering die de kinderen direct aansloegen, een leuk zakje, roerbakmie -zit in de kast staat niet op de foto- een theezakjesportemonee, een zsazsakaart, een prachtig vilten zakje met hartvormig lekkers -gepikt en opgegeten door de kinderen- en een heel mooi stuk stof. Ge had het niet beter kunnen kiezen Plukdedag! Nogmaals dank je wel!

En dan was er mijn eigen Secret Santa maaksel,… Ik koos voor een tas naar een patroon van That * Darn * Cat. Het patroon heb ik al een poos in mijn patronenmap zitten dus ik weet niet of het nog verkrijgbaar is. De  tas is makkelijk te maken. Ik gebruikte een soort suede voor de buitenzijde wat de tas stijf maakte. Bij de eerste uitvoering van de tas scheurde de voering tijdens het keren. Tedoemme toch. Opnieuw begonnen ging alles goed. Tussen de naden op de voorzijde plaatste ik een stuk piping gemaakt uit de voeringstof voor wat contrast. Binnenin zit nog een zijzakje. De voering zat iets te ruim naar mijn goesting, dat los ik bij een volgende poging anders op. Bijpassend maakte ik dan ook nog de Keychain Clutch van Keyka Lou in de voeringsstof – van Pauli- van de tas. en dan waren er ook nog een vilten kerstboompje geïnspireerd op de wenskaart van Elzazsa die ik in mijn eigen Secret Santa pakket vond en een knuffelbeertje voor ’t zoontje, zelf gekocht dus niet zelf gemaakt. 🙂

En dan rest mij enkel nog een diepe buiging richting Tess die dit allemaal wist te organiseren. Dank u Tess voor deze vermoedelijk helse onderneming.

Het begint met een R en eindigt op een k en ’t heeft een o in ’t midden.

Het wordt moeilijker en moeilijker om origineel uit den hoek te komen qua titel en maaksel. Vandaar dat ik er deze keer niet teveel woorden aan vuil ga maken. Deze week werd er dus een rok voor mezelf gemaakt en die was -hoezee- net op tijd klaar want -jodelahitie, jodelahoo- daar was de zonneschijn.

Ik vond het stofke al langer mooi en ik geloof zelfs dat ik er vanzeleven al een rokske in heb zien voorbij komen maar ‘k weet niet meer waar. De stof was oorspronkelijk te koop bij Vermiljoen maar helaas is ze er nu niet meer. Ik ben dus eventjes moeten uitwijken om nog aan een stuk te geraken. Het stofke waarover ik spreek is hetzelfde als in het ei-verhaal waar de 42 dus niet bleek te passen. De man was zo genereus om een gift te doen zodat ik een nieuw stukske stof zou kunnen kopen omdat ik niet meer genoeg had om er een nieuwe rok uit te krijgen.

Maar toen kwam ik plots op het idee om een volledig nieuw patroon te gebruiken, rok 4C uit de knipmode van deze maand. En die bleek toch uit mijn overschot van vorige keer te gaan. Bijgevolg zit ik nu dus met een stofoverschot waar ik nog niet weet wat mee te doen. Ik zou er voor de meiskes een rok van kunnen maken maar allemaal in ’t zelfde is misschien een beetje trop van den teveel. De man weet overigens niets van dit stofoverschot dus men zwijge en houde het stil dank u wel!

De rok zelf is beter afgewerkt dan mijn vogelnestcreatuur en hij past ook beter. De buik geeft nog steeds dezelfde miserie maar foert daar moeten ze maar naast kijken. Ik draag hem naar voren en ik ben er trots op. Alleen zou ik hem volgende keer toch nog wat langer maken om mijn ossenknieën te verbergen.

Voila, om een alsnog lang verhaal kort te maken is dan hier de rok op een lijf zonder kop en met ingetrokken buik ter voorkoming van de buikrol. En ja, hij is een beetje kreukerig, ik heb hem al de hele dag aan. De gemaakte maat? Een 44. Dat had ge niet kunnen raden hé? De rok doet dus wat een A-lijn zou moeten doen: afslankend effect creeëren. Daarop kunnen we alleen maar een luide ‘jochei’ voor ten hemel sturen.

Verwendag

Enkele daagjes te vroeg vieren we hier ten huize van moederdag. Op zondag moet ik werken en vandaag had ik eigenlijk speciaal verlof genomen voor het moederdagfeest op school dat op de schoolkalender geannonceerd werd. Jammer maar helaas werd dit feest koudweg tussen de lijnen door en zonder verdere uitleg in de wekelijkse  nieuwsmail afgeblazen. Ik besloot de oudste dan maar thuis te houden en samen een feestje te bouwen. Er stonden leuke dingen op het programma doch daar stak een plots opgekomen oorontsteking dan weer stokken tussen de wielen.

Gelukkig waren er dan toch de cadeautjes ontsproten aan het creatieve brein van de juffen. Ik kreeg 2 boodschappentassen uit papier die ze dachten steviger gemaakt te hebben door er een dikke laag vernis over te smeren. Vernis, ik haat vernis. Ik krijg daarvan jeuk aan mijn bovenlip! De Mondriaanse verfwerken van mijn 5-jarige vind ik dan alweer ontzettend cool en ook de verpakking met de vlaggenlijn mocht er wezen.

Verder was er ook nog een portemoneeke gevouwen uit tetrabrik. Knap gedaan, knap gevonden maar ze verwacht nu wel dat ik dat echt ga gebruiken! Toen ik bij de bakker mijn lederen exemplaar bovenhaalde wierp ze mij een teleurgestelde blik toe en sprak: “je moet wel die mooie nieuwe gebruiken hoor!” Voortaan zal ik dus maar beter het tetrabrik exemplaar gebruiken.

Verder had de man mijn blik regelmatig zien afwijken naar de naaidozen in de etalage van de Veritas. Hij had er samen met de verkoopster werk van gemaakt om het design te kiezen dat het best bij mij zou passen en ze waren dus voor de kleurige bloemen gegaan. Verder kocht hij ook nog vulsel. Niet dat ik dat nog niet had maar sprak hij:  “gelijk gij vanalles verloren legt is een dubbel nooit misplaatst.” Dat zal dan wel zeker? Ik zal het in ieder geval goed kunnen gebruiken gezien mijn werkterrein zowel boven als beneden is.

De verwennerij was compleet toen de postbode mijn Oliver + S patroon van de Teaparty Sundress + Bloomers and Playsuit door de brievenbus stoempte. Een cadeautje van mezelf aan mezelf, gekocht bij Vermiljoenshop alwaar voor alle moeders, vrouwen die ooit moeder worden, een moeder hebben of gewoon fantastisch zijn omdat ze vrouw zijn, 10% korting op alle aankopen geldt vanaf 20€ van 4 tot en met 10 mei!! Allen daarheen dus om nog rap een bestellingske te plaatsen of voor de mannen om een cadeaubon te kopen om uw vrouw een plezier te doen. 😉 (Geen idee of hier mannen lezen maar kom, nen tip is nen tip é?)

Wie zich inschrijft om de nieuwsbrief van het kaartenhuis te ontvangen maakt ook kans op een cadeaubon van 25 euro bij Vermiljoen. Doen zou ik zeggen, het is een hele leuke site. Het geboortekaartje van bijvoorbeeld Morris vind ik zelf ontzettend geweldig. 🙂

Eergisteren stuurde ik zelf een pakje richting het meisje dat het stofke van mijn circusrok koos.- Ge vindt de foto’s alhier, Zij is mijn grootste fan.- Ze wachtte nu al zo lang en de circusrok zelve bleef maar in een hoekje van mijn naaihok liggen. Ik zou er zo’n schoon kind als Sarah niet mee durven laten rondlopen. Ze ontving als troostcadeau de 2 onderste rokjes uit mijn vorige post. Ik stuurde ook 2 bollekes wol mee want de mama van Sarah kan fantastisch schoon breien en dat kan ik nu eens niet. De twee bollekes bleken vanmorgen al een muts geworden voor de komende winter. (Of voor nu want de temperaturen doen aan de herfst denken) Ik post later nog een foto van de muts op mijn hoofd maar daarvoor moet ik eerst langs een fotograaf passeren. Deze muts is al mijn tweede exemplaar. Ik kreeg er al eerder eentje maar ze zijn zo geweldig schoon dat ik ook wat afwisseling wou qua kleur. Maar binnenkort dus de gekopte foto’s. 😉

 Een hele dag vol verwennerij dus. Ik kan er weer eventjes tegen.

Oooh wat zijde gij schoon,…

Aangezien ik toch ’t één en ’t ander te melden had kwam het verwerven van deze ‘schone’ blogaward mij goed van pas. Allereerst en geheel conform de regels dank ik Vixylady van Ik kwam, ik zag en ik schrijf voor het toekennen van deze award. Ik kan misschien al van start gaan met een leuk weetje want onlangs kwam ik tot de ontdekking dat de enige echte Vixylady en ik vroeger in hetzelfde dorp woonden en naar dezelfde school gingen. Waar ‘de facebook’ al niet goed voor is.

Tweede wetenswaardigheid: ik ben al 3 weken bezig aan hetzelfde project dat ik dit weekend klaar hoopte te hebben. Helaas ontdekte ik een kleine scheefheidsfout die ik echt niet kon uitstaan waardoor ik het hele ding terug uit elkaar heb gehaald en de gebloemde tas boos over mijn hoofd heb getrokken terwijl ik heel luid: foert riep. Sindsdien heb ik hem niet meer aangeraakt uit faalangst  en heb mij op kleinigheden gestort.

Punt drie: Ik maakte een ritszakske en het is goed gelukt. Bedoeling was om er mijn breike in te kunnen steken maar helaas, het is natuurlijk te klein. Ik deed een poging het weg te schenken maar iedereen aan wie ik het wou geven bedankte ervoor. Jammer want ik vind het zelf wel mooi.

Punt vier: Volgens een afspraak die hij vergeten bleek te zijn doen wij niet aan commercieel gedoe zoals valentijn. Liefde moet er iedere dag zijn. toch? Enfin, hij kon zich die afspraak dus niet meer herinneren waardoor ik schaamtelijk met lege handen stond toen hij mij afhaalde op ’t werk en ik bovenop een pakske stof ging zitten. In het pakske zat dan ook nog eens een stoffenbon en tot overmaat van ramp vond ik in de zak ‘versch’ schepsnoep van de markt die ik meenam naar ’t werk -en die hij gaan kopen was- een minizakske hartensnoepkes. Ik ben een romantisch schandaal en zal op een andere niet commerciële dag mijn schade wel inhalen.

Punt 5: Ik was vandeweek in de Fnac om een filmke te kopen voor de kinderen tot ik werd aangetrokken door het hobbyboekenrek. Ik kwam thuis met volgende titels: De kleermakersgids, kleding en knuffels voor de kleintjes en twee sokken tegelijk.

Punt 6: een foto van mijn stoffenkast op vraag van Tante Hilde. Mijn stoffenkast is veel te klein en alles ligt op elkaar ‘gestoempt’ maar ik heb helaas niet meer ruimte of mogelijkheden om uit te breiden. Vandaar dat ik voorlopig een stoffenstof heb ingelast al vraag ik mij af hoelang ik dat precies ga volhouden. Foto’s in twee delen en dan staat er nog niet alles op wegens de verkeerde lens op ’t toestel en te lui om den trap nog eens helemaal te doen om de andere op te halen.

Punt 7: Gisteren maakte ik een rokske uit den ottobre Lente 2010. een mooi model type zwierrok maar afgewerkt met een brede tailleband en blinde rits. De maatopname bleek al niet simpel omdat ze in 3 verschillende maatcategorieën viel. Îk besloot dan maar een 116 te maken maar die bleek veel te breed in de taille. Ik heb dan onkatholieke of andere godsdienstige dingen gedaan om het ding aan te passen en nu past het dus maar waarschijnlijk niet voor lang. De blinde rits instikken bleek een makkie al had ik achteraf wel een teut op de overgang van rits naar de achternaad.  Het strijkijzer heeft dat een beetje kunnen oplossen maar na verloop van tijd komt ‘denteut’ er toch terug in. Ook de zoom maken bleek geen sinecure want ik had overal stof teveel waardoor het trok en broebelde aan alle kanten. Conclusie: het is een mooi rokske doch op het lijf van mijn kind is een rokske met een elastiek bovenaan veel passender en rapper gemaakt. Leve het patroon van Mme Zsazsa dus. De stof is iets dat ik meegraaide op een vorig stoffenspektakel. Ik weet niet waar mijn gedachten toen waren, … het is ietskes teveel behangpapier naar mijn gedacht.

Ziezo, 7 wetenswaardigheden paseerden de revue. De 7 bloggers die deze award nog niet kregen krijgen hem van mij, ik weet alleen niet wie ze zijn. 😉

Knipperdeknip

Alweer niets gemaakt deze week of toch niks toonbaar. Ik maakte wel een boodschappentasje volgens het recept van Eloleo maar heb de bevestiging van de handgrepen schijnbaar niet zo goed begrepen. Terwijl ik mezelf bezigde met soep en patatten gaf ik mijn stoelzittende en gazettekesbladerende man de opdracht om de stof te knippen. Hij gebruikte het rollend mes maar ik hoorde hem al heel snel vloeken en doen. Het sneed niet goed genoeg naar zijn goesting en daarom had hij met volle fors gedrukt waardoor er nu diepe sneden met uitstekende stofresten gesneden zijn in mijn snijmat. 🙂 Toen vroeg hij de stofschaar,… ik heb 1 goeie stofschaar of beter stofschaarke want het is geen groot model en ze is al een aantal keer gevallen waardoor ze op sommige punten van ’t snijvlak braamkes heeft die deftig knippen verhinderen. Ook de punt knipt niet meer zoals zou moeten. Enfin, ik had hem beter een zaag gegeven om die stof te snijden. Hoewel hij het zelf ook wel had gekund want hij was goed bezig. 🙂 Mijn scharencollectie is groot en ik heb al diverse grote en echte stofscharen gekocht maar geen enkele knipt zoals het zou moeten.

En toen kreeg ik zaterdag plots een cadeauke. Zeer op zijn mans werd het opzichtig en met veel gebaar neergelegd op den bureau waarna ik moest vragen wat dat was en voor wie het was, voor welke gelegendheid, wat erin zat enzoverder enzovoort. Het was dus een schaar, een echte grote stoffenschaar van bij de Suy. Wie de Suy kent weet dat een bezoek aan zijn winkel (schuin tegenover de ingang van het stadspark) veel tijd en geduld kost want de Suy die heeft altijd wel iets te vertellen.  Mijn man trotseerde dus de Suy om voor mij een stoffenschaar te kopen waarvoor dank. Ze knipt natuurlijk geweldig goed en ik kan ze bij botheid steeds laten slijpen bij de Suy zelve. Al hoorde ik wel dat dat ongeveer evenveel zou kosten als een nieuwe schaar te kopen. 🙂

De nieuwe schaar mocht direct een nieuw en groots project knippen en ik zag dat het goed was.